Ejderha Masalları

Yaprakların Üzerine Yazılan Ateş

Yaklaşık 3 dakika okuma

Gökyüzünün her sabah şeftali rengine boyandığı Işıkçınar Vadisi’nde, bulutların üzerinde yaşayan ejderhalar vardı. Bu ejderhalar sıcak taşları ısıtır, kışın donan dereleri çözer ve geceleri yıldızlara renkli kıvılcımlar gönderirdi. Vadide yaşayan çocuklar, en güzel ejderha masalları kadar şaşırtıcı olayları dinleyerek büyürdü. Fakat içlerinden biri, diğer ejderhalardan biraz farklıydı.

Tebeşir adındaki genç ejderhanın pulları gökyüzü mavisiydi. Kanatlarının kenarlarında gümüş çizgiler, burnunun ucunda da minicik bir benek bulunurdu. Tebeşir ne zaman ateş püskürtmeyi denese ağzından yalnızca ılık, sabun köpüğü gibi parlayan baloncuklar çıkardı. Arkadaşları buna gülse de Tebeşir üzülmez görünmeye çalışırdı. Yine de geceleri bulutların arkasına saklanıp sessizce iç geçirirdi.

Bir gün vadinin en yaşlı çınarı, yapraklarını birer birer dökmeye başladı. Oysa mevsim sonbahar değildi. Dereler yavaşladı, çiçekler başlarını eğdi, arıların kanatlarından neşeli vızıltılar eksildi. Ejderhalar sırayla ateş püskürterek toprağı ısıtmaya çalıştı, ancak alevleri yere değer değmez sönüyordu. Vadinin koruyucusu Bilge Kertenkelen, sorunun Kuru Yankı Mağarası’ndan yayıldığını söyledi.

“Mağaranın içinde Güneş Tohumu saklıdır,” dedi Bilge Kertenkelen. “Yıllardır vadinin canlılığını besler. Fakat tohumun ışığı zayıflamış. Onu yeniden uyandıracak şey, en parlak ateş değil, en içten dilektir.”

Ejderhalar mağaraya gitmek için hazırlık yaptı. Kimi sıcak alevlerini, kimi güçlü pençelerini, kimi de keskin görüşünü övdü. Tebeşir ise sessizce aralarına katıldı. Bilge Kertenkelen ona bakıp gülümsedi. “Bazen işe yaramıyor sandığın özellik, aradığımız anahtar olabilir,” dedi.

Mağaranın yolu, rüzgârın tersine aktığı taşlık bir geçitten geçiyordu. Tebeşir’in arkadaşları büyük alevlerle karanlığı aydınlatırken, onun ağzından çıkan köpük baloncukları duvarlara kondu. Baloncukların içinde küçük görüntüler belirdi: susamış bir kuş, solgun bir papatya, yuvasına dönemeyen bir kelebek… Tebeşir, baloncukların mağaranın gizli işaretlerini gösterdiğini fark etti. Böylece ejderhalar doğru yolu buldu.

En sonunda geniş bir salona ulaştılar. Salonun ortasında, çatlamış bir taşın içinde küçücük ve sönük bir tohum duruyordu. Ejderhalar sırayla ateşlerini üfledi. Kırmızı, turuncu ve mor alevler taşı ısıttı ama tohum uyanmadı. Tebeşir öne çıktı. Herkes onun yine yalnızca baloncuk çıkaracağını düşündü.

Tebeşir başını eğip Güneş Tohumu’na seslendi: “Benim ateşim güçlü olmayabilir. Ama vadideki her canlının yeniden gülmesini istiyorum. Çiçekler açılsın, dereler şarkı söylesin, kimse kendini farklı olduğu için yalnız hissetmesin.” Sonra derin bir nefes aldı. Ağzından bu kez tek bir baloncuk çıktı. Baloncuk, diğerlerinden daha parlaktı ve içinde bütün vadinin rengârenk görüntüsü parlıyordu.

Baloncuk tohuma dokunduğu anda taşın çatlaklarından altın ışık süzüldü. Güneş Tohumu, küçük bir yıldız gibi parladı. Mağaranın tavanından sıcak ışık damlaları yağdı; her damla toprağa değdiğinde bir filiz yeşerdi. Işık, vadinin üzerine yayıldı. Kuruyan dereler yeniden akmaya, çiçekler başlarını kaldırmaya, arılar da sevinçle vızıldamaya başladı.

Ejderhalar Tebeşir’i omuzlarında taşıyarak vadeye döndü. O günden sonra kimse ondan büyük alevler beklemedi. Çünkü Tebeşir, baloncuklarıyla kaybolan yolları gösteriyor, üzülenleri güldürüyor ve her sabah yaprakların üzerine ışıklı dilekler yazıyordu. Işıkçınar Vadisi’nde herkes şunu öğrendi: Bir yeteneğin değerini, ne kadar gürültülü olduğu değil, iyiliğe ne kadar ışık kattığı belirler.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu