Boncuk’un Ceplerindeki Bahar

Bir tepenin yamacında, çimenlerin yumuşacık olduğu küçük bir bahçe vardı. Bu bahçede Boncuk adında minik bir kirpi yaşardı. Boncuk’un sırtında minicik dikenleri, burnunun ucunda parlak bir benek ve önlüğünde üç boş cep bulunurdu.
Boncuk ceplerini çok severdi. Biri sağında, biri solunda, biri de önlüğünün tam ortasındaydı. Her sabah ceplerini yoklar, sonra gülümserdi.
“Bugün ceplerime ne koyacağım acaba?” diye sorardı.
Bir sabah bahçe biraz üzgün uyandı. Çiçekler başlarını eğmişti. Arılar vızıldamıyor, kelebekler kanatlarını açmıyordu. Çimenler bile sanki esnemeyi unutmuştu.
Boncuk, bahçenin en yaşlı elma ağacının yanına gitti.
“Günaydın, Elma Ağacı. Neden herkes böyle sessiz?” diye sordu.
Elma Ağacı dallarını hafifçe salladı. Bir yaprak Boncuk’un önüne düştü.
“Baharın ilk gülümsemesi kayboldu,” dedi ağaç. “Onu bulamazsak bahçe bütün gün uykulu kalacak.”
Boncuk hemen üç cebine baktı. Cepler boştu ama kalbi merakla doluydu.
Önce çimenlerin arasında titreyen küçük bir uğur böceği gördü. Uğur böceğinin kanadında minicik bir çamur lekesi vardı.
Boncuk cebinden bir mendil çıkardı. Mendil aslında cebinde değildi; onu önlüğünün ipine bağlamıştı. Dikkatle lekeyi sildi.
“Şimdi daha rahat uçabilirsin,” dedi.
Uğur böceği kanatlarını açtı. Kırmızı kanatlarının üstünde güneş gibi bir parıltı belirdi.
Boncuk’un sağ cebi birdenbire ısındı.
“İçine bir şey girdi!” diye şaşırdı.
Elini cebine soktu. Orada minicik, sıcak bir ışık vardı. Boncuk ışığı incitmeden cebinde tuttu.
Sonra dere kenarına gitti. Suyun yanında susamış bir serçe duruyordu. Serçenin önünde su vardı ama kenar çok yüksekti.
Boncuk birkaç düzgün taşı yan yana koydu. Böylece serçe suya kolayca ulaşabildi.
Serçe neşeyle su içti ve “Cik cik, teşekkür ederim!” diye öttü.
Bu kez Boncuk’un sol cebi parladı. İçinde, tüy kadar hafif bir ses belirdi. Ses, minik bir kahkaha gibi pırıldıyordu.
Boncuk üçüncü cebine baktı. “Acaba sen ne zaman dolacaksın?” dedi.
Yoluna devam ederken bir kaplumbağaya rastladı. Kaplumbağa, yuvarlak bir sarı yaprağı taşımaya çalışıyordu. Yaprak ondan büyüktü ve her adımda yere düşüyordu.
Boncuk yaprağın bir ucundan tuttu.
“Birlikte taşırsak daha kolay olur,” dedi.
Kaplumbağa gülümsedi. İkisi yaprağı gölgeli bir kayanın yanına götürdü. Kaplumbağa yaprağın üstüne oturdu. Boncuk da yanına oturup dinlendi.
O sırada Boncuk’un ortadaki cebi yumuşacık bir sıcaklıkla doldu. İçinde sarı bir parça güneş vardı.
Boncuk, üç cebindeki ışıkları elma ağacının yanına götürdü. Uğur böceğinin parıltısı, serçenin neşeli sesi ve kaplumbağayla paylaşılmış güneş ışığı birleşti.
Bir anda bahçenin ortasında küçük, yuvarlak bir parıltı oluştu.
Elma Ağacı dallarını yukarı kaldırdı. Çiçekler başlarını doğrulttu. Arılar vızıldamaya, kelebekler uçuşmaya başladı. Çimenler ise rüzgârla tatlı tatlı dans etti.
Bahçenin ortasındaki parıltı, Boncuk’un burnuna kondu ve sıcacık bir gülümsemeye dönüştü.
Elma Ağacı şöyle dedi:
“Baharın ilk gülümsemesi uzaklarda saklanmıyordu. Senin küçük iyiliklerinin arasında büyüyordu.”
Boncuk ceplerine baktı. Artık cepleri boş değildi. İçlerinde ışık, neşe ve paylaşmanın sıcaklığı vardı.
O günden sonra Boncuk her sabah bahçede dolaştı. Bir çiçeğe su verdi, bir böceğe yol gösterdi, yorulan bir dosta yanında yer açtı.
Cepleri her gün biraz daha doldu. Fakat Boncuk, iyiliklerini biriktirmek için değil, bahçeyle paylaşmak için sakladı.
Akşam olduğunda bütün bahçe parlıyordu. Boncuk, yumuşak yosun yatağına kıvrıldı ve gözlerini kapattı.
Uykuya dalmadan önce fısıldadı:
“En küçük iyilik bile kocaman bir bahar başlatabilir.”
Bu söz, gece boyunca yıldızların altında usulca parladı. Üç yaş masalları ve hikayeleri oku diyen herkes, Boncuk’un masalını dinlediğinde kendi cebinde de küçücük bir iyilik olduğunu hatırladı.




