Eğitici ve Zeka Geliştirici Masallar Oku

Kavakaltı’nın Şifreli Tohumları

Yaklaşık 4 dakika okuma

Kavakaltı köyünde, çocukların oyun oynadığı geniş bir bahçe vardı. Bahçenin ortasında, yaprakları yıldız biçiminde olan yaşlı bir kavak dururdu. Bu ağacın altında her yıl yeni fikirler, oyunlar ve güzel sorular filizlenirdi. Köylüler bu yere Düşünce Bahçesi derdi. Ancak o yıl bahçedeki bütün tohumlar susmuş, minik fidanlar büyümeyi bırakmıştı.

Meraklı Lina, sabah erkenden bahçeye geldi. Toprağın üzerinde üç tahta kutu gördü. Kutuların her birinde farklı bir işaret vardı: bir göz, bir el ve bir kulak. Yanlarında da şu cümle yazıyordu: “Bahçe, doğru cevabı değil; doğru düşünme yolunu bekler.”

Lina ilk kutunun kapağını açmak istedi, fakat kapak açılmadı. Üzerinde dört resim bulunuyordu: sarı bir yaprak, kırmızı bir elma, mavi bir taş ve yeşil bir tüy. Resimlerin altında ise şu soru yazılıydı: “Hangisi diğerlerinden farklıdır?” Lina önce mavi taşı seçti, çünkü taşın canlı olmadığını düşündü. Sonra durup yeniden baktı. Yaprak, elma ve tüy doğadan kopmuş parçalardı; taş ise doğrudan yerin kendisiydi. Fakat bu cevap da kesin değildi. Elma yenilebiliyor, yaprak ve tüy savrulabiliyordu.

Lina resimlerin renklerine dikkat etti. Sarı, kırmızı ve mavi temel renklerdi; yeşil ise iki rengin karışımından oluşuyordu. Böylece farklı olanın yeşil tüy olduğunu anladı. Kutunun kapağı hafifçe açıldı ve içinden küçük bir tohum çıktı. Tohumun üzerinde bir göz resmi vardı. Lina, düşünmeden karar vermek yerine ayrıntıları karşılaştırmayı öğrenmişti.

İkinci kutunun işareti bir eldi. Kapağında üç ip, iki tahta çubuk ve bir düğme vardı. Yazıda, “Dört ayağı olmayan bir masayı nasıl dengede tutarsın?” diye soruluyordu. Lina hemen bir çubuk eklemeyi düşündü. Sonra ipleri farklı biçimlerde bağladı, fakat her seferinde masa yana yatıyordu. Bir süre izlediğinde, düğmenin masanın ağırlık merkezine yakın durduğunu fark etti. İki ipi çapraz bağlayıp tahta çubukları birbirine destek yaptı. Masa bu kez sallanmadı.

Kutudan ikinci bir tohum çıktı. Üzerinde birbirine kenetlenmiş iki el vardı. Lina, bazı sorunların tek bir hamleyle değil, parçaların birlikte çalışmasıyla çözüldüğünü anladı. İpler, çubuklar ve düğme ayrı ayrı işe yaramamış; doğru düzen kurulunca güçlenmişti.

Üçüncü kutunun işareti bir kulaktı. Kutunun çevresinde dört küçük kap bulunuyordu. Birinden ince bir tıkırtı, diğerinden su sesi, üçüncüsünden rüzgâr uğultusu, sonuncusundan da aralıklı bir çan sesi geliyordu. Yazıda, “Gizli tohumu bulmak için en yüksek sesi değil, düzenli tekrarlanan sesi izle,” deniyordu.

Lina önce su sesinin daha güçlü olduğunu düşündü. Fakat dikkatle dinleyince çan sesinin her beş tıkırtıda bir tekrarlandığını fark etti. Sesin geldiği kabın altında küçük bir bölme vardı. Bölmeyi açtığında üçüncü tohumu buldu. Üzerinde kıvrılarak ilerleyen bir çizgi vardı. Lina, yüksek sesin her zaman en önemli ipucu olmadığını, sabırlı dinlemenin de bir düşünme yolu olduğunu öğrendi.

Üç tohumu kavak ağacının altındaki toprağa ekti. Bir süre hiçbir şey olmadı. Lina, “Belki cevapları buldum ama bahçe yine de uyanmadı,” diye düşündü. O sırada köyün çocukları yanına geldi. Lina onlara kutulardaki soruları anlattı ve herkesin kendi fikrini söylemesini istedi. Bir çocuk renkleri karşılaştırdı, biri masanın dengesini yeniden gösterdi, bir başkası sesleri sayarak aynı sonuca ulaştı.

Çocuklar birlikte çalışınca toprakta üç filiz belirdi. Birinin yaprakları göz biçiminde, diğerinin dalları el gibi, üçüncüsünün çiçekleri küçük kulaklara benziyordu. Filizler büyüdükçe bahçenin kurumuş çiçekleri de canlandı. Kavak ağacının gövdesinde yeni bir yazı ortaya çıktı: “Bilgi, paylaşıldıkça büyür; soru sormak ise onun ilk ışığıdır.”

O günden sonra Lina ve arkadaşları her hafta bahçede bir düşünme oyunu kurdular. Kimi zaman nesneleri özelliklerine göre ayırdılar, kimi zaman dengeli yapılar tasarladılar, kimi zaman da seslerdeki tekrarları aradılar. Her soruya aynı cevabı vermeseler bile birbirlerini dinlemeyi öğrendiler. Düşünce Bahçesi böylece yalnızca çiçeklerle değil, merak eden zihinlerle de yemyeşil oldu. Eğitici ve zeka geliştirici masallar oku diyen herkese Lina’nın öğüdü hep aynıydı: “Önce dikkatle bak, sonra sabırla düşün, en sonunda öğrendiğini paylaş.”

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu