12 Yaş Masalları

Saatlerin Arasında Açan Nar Çiçeği

Yaklaşık 4 dakika okuma

On iki yaşındaki Ekin, Ardıçova’nın en yüksek evinde yaşardı. Evin çatısında, yıllardır kullanılmayan bir gözlemevi bulunurdu. Ekin her akşam oraya çıkıp gökyüzünü değil, kasabanın saatlerini seyrederdi. Fırının yuvarlak saati üçte, tren istasyonundaki saat dokuzda, belediye binasının saatiyse tam gece yarısında takılı kalmıştı.

Ardıçova’da kimse bu duruma şaşırmıyordu. İnsanlar, durmuş saatlere bakmadan yaşamayı öğrenmişti. Ancak bir sabah kasabadaki bütün saatler aynı anda sustu. O gün ekmekçi hamuru ne zaman fırına vereceğini, öğrenciler dersin ne zaman başlayacağını, yaşlı saatçi Bay Sarp ise dükkânını ne zaman açacağını bilemedi.

Ekin, büyükannesinin sandığında bulduğu bakır bir anahtarı cebine koyup Bay Sarp’ın dükkânına gitti. Saatçi, camları tozlanmış vitrinlerin arasında oturuyordu. Önünde, kapağı olmayan küçük bir cep saati vardı.

Bay Sarp, Ekin’i görünce başını kaldırdı. Bu saatler, zaman bozulduğu için durmadı, dedi. Kasabada tutulmayan sözler çoğaldıkça içlerindeki yay gevşedi. Eğer kaybolan sözlerin izini bulamazsak, Ardıçova’da hiçbir saat bir daha çalışmayacak.

Ekin, bunun nasıl mümkün olacağını sordu. Bay Sarp, dükkânın arka duvarındaki eski bir haritayı gösterdi. Haritada yollar yerine ince gümüş çizgiler vardı. Çizgilerin bazıları sönmüş, bazılarıysa karanlıkta titriyordu. Her çizgi, bir insanın verdiği sözü temsil ederdi. Sönmüş çizgiler, unutulan ya da tutulmayan sözlerin iziydi.

Ekin, bakır anahtarı haritanın ortasındaki küçük deliğe yerleştirdi. Harita bir anda katlanıp avuç içi kadar oldu. Üzerinde üç parlak nokta belirdi: boş tiyatronun sahnesi, taş köprünün altı ve kasabanın eski serası.

Üç Parlak Nokta

İlk olarak tiyatroya gitti. Orada genç oyuncu Rüzgâr, yıllar önce yazdığı oyunu sahneleyeceğine dair arkadaşlarına söz vermişti. Fakat kimse gelmez diye korktuğu için perdeyi hiç açmamıştı. Ekin, korkunun verilen sözü yok etmediğini, yalnızca onu beklettiğini söyledi. Rüzgâr derin bir nefes alıp sahnenin tozunu temizlemeye başladı. O anda haritadaki ilk gümüş çizgi yeniden parladı.

Taş köprünün altında Ekin, küçük bir kızın suya bakarak beklediğini gördü. Kızın adı Lora’ydı. Babası, her bahar burada onunla kâğıttan gemi yüzdüreceğine söz vermiş, ama işlerinin yoğunluğunu bahane ederek hiç gelmemişti. Ekin babasını suçlamak yerine Lora’ya, kırgınlığını saklamadan konuşmasını önerdi. Lora akşam eve gidip babasına duygularını anlattı. Babası hatasını kabul etti ve ertesi sabah birlikte kâğıttan bir gemi yaptılar. İkinci çizgi de ışığa döndü.

Son nokta eski seradaydı. İçeride kasabanın en sessiz insanı olan bahçıvan Nefes duruyordu. Yıllar önce serayı çocuklara açacağına söz vermiş, sonra bitkiler zarar görür diye kapıları kilitlemişti. Ekin, korunmayan hiçbir şeyin büyüyemeyeceğini, ama fazla korunan şeyin de ışığa ulaşamayacağını söyledi. Nefes uzun süre düşündü. Ardından seranın kapısını açtı ve çocuklara tohum dikmeyi öğretti.

Üçüncü çizgi parlayınca harita ısındı. Fakat saatler hâlâ çalışmıyordu. Ekin, haritada kendi adına ait soluk bir çizgi fark etti. Geçen yıl okulda arkadaşlarına, zor bir problemi anlamayan herkese yardım edeceğine söz vermişti. Son zamanlarda yalnızca kendi ödevlerine yetişiyor, yardım isteyenleri erteliyordu.

Ekin utandı ama kaçmadı. Okula gidip arkadaşlarından özür diledi. O gün teneffüslerde matematik sorularını birlikte çözdüler. Akşam olduğunda haritadaki son çizgi de parladı. Bay Sarp, cep saatinin kapağını kapattı. Kasabanın bütün saatleri aynı anda çalışmaya başladı.

O günden sonra Ardıçova’da kimse verdiği sözü süslü cümlelerle geçiştirmedi. Tutamayacakları bir söz vermeden önce dikkatle düşündüler; verdikleri sözleri ise başkalarının hayatında küçük bir ışık gibi taşıdılar. Ekin, gözlemevinin çatısına her çıktığında saatlerin sesini dinledi. Artık o sesler yalnızca zamanı değil, insanların birbirine duyduğu güveni de anlatıyordu.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu