12 Yaş Masalları

Rüzgârın Tersine Çizdiği Yol

Yaklaşık 4 dakika okuma

On iki yaşındaki Lalin, taş evlerin ve sarı çan çiçeklerinin çevrelediği Yellice köyünde yaşardı. Köyün en büyük özelliği, hiçbir haritada görünmeyen Kıvrık Yol’du. Bu yol, kimi günlerde değirmenin yanından geçer, kimi günlerde de çam ormanının içinde kaybolurdu. Büyükler ona yalnızca, “Yol nereye isterse oraya gider,” derdi.

Lalin bu cevabı yeterli bulmazdı. Çünkü her yıl yaz şenliği günü, köyün ortasındaki eski taş kemerin arkasında gümüş renkli bir kapı belirir, sonra da kimse fark etmeden yok olurdu. Lalin, kapının ardında ne olduğunu öğrenmeye kararlıydı. Çantasına ekmek, küçük bir pusula, dedesinden kalan kurşun kalem ve üç tane elma koydu.

Şenlikten bir gün önce, rüzgâr beklenmedik bir oyun oynadı. Köy meydanındaki kuru yapraklar dönerek havaya yükseldi ve yere ince, kıvrımlı çizgiler çizdi. Çizgiler, canlı bir harita gibi titriyordu. Haritanın sonunda tek bir cümle belirdi: “Beni düzeltmeye çalışma; beni anlamaya çalış.”

Lalin haritayı izleyerek değirmenin arkasına geçti. Orada, kanatları durmuş değirmenin gölgesinde, turuncu tüylü bir karga gördü. Karganın ayağında mavi bir ip bağlıydı. Lalin ipi çözdüğünde kuş, gagasıyla toprağı eşeledi ve küçük bir bakır düğme çıkardı.

“Bu düğme neyin?” diye sordu Lalin.

Karga başını yana eğdi. Sonra üç kez kanat çırpıp ormana doğru uçtu. Lalin onu takip etti. Ormanın içinde ağaçlar birbirine o kadar yaklaşmıştı ki gökyüzü dar bir kurdele gibi görünüyordu. Bir süre sonra karşısına iki yol çıktı. Soldaki yol dümdüzdü; sağdaki ise geriye, köye dönüyormuş gibi görünüyordu.

Pusula sağ tarafı gösteriyordu, fakat Lalin önce şaşırdı. Haritanın cümlesini hatırladı. Kıvrık Yol’u düzeltmeye çalışmamalı, onu anlamalıydı. Geriye benzeyen yola saptı. Birkaç adım sonra yolun aslında yükselerek büyük bir kayanın arkasına kıvrıldığını gördü. Kayanın üzerinde, bakır düğmeyle aynı biçimde bir boşluk vardı.

Düğmeyi boşluğa yerleştirince kayanın içinden yumuşak bir çınlama yükseldi. Toprak iki yana açıldı ve merdivenler ortaya çıktı. Merdivenlerin sonunda, kökleri tavana uzanan gizli bir oda vardı. Odanın ortasında yaşlı bir kadın oturuyordu. Saçları kül rengi, gözleri ise yağmurdan sonraki gökyüzü kadar açıktı.

“Ben Sarkaç Nine’yim,” dedi kadın. “Yıllar önce bu köyün yollarını çizen kişi bendim. İnsanlar yalnızca en kısa yolu istediler. Oysa bazı yollar insanı bir yere değil, kendine götürür. Kıvrık Yol bu yüzden doğdu.”

Lalin, gümüş kapıyı sordu. Sarkaç Nine ona küçük bir tahta kutu uzattı. Kutunun içinde hiçbir şey yoktu. “Kapı yarın yeniden görünecek,” dedi. “Onu açmak için değerli bir eşya değil, doğru bir karar gerekir. Fakat kararını tek başına vermemelisin. Köyün yolunu herkesle paylaşmalısın.”

Lalin köye döndüğünde hava kararmaya başlamıştı. Ertesi sabah, şenlik başlamadan önce meydandaki insanları topladı. Büyükler, çocuklar, değirmenci, fırıncı ve hatta sürekli acele eden postacı Rauf, Lalin’in çevresinde sessizce durdu. Lalin onlara haritayı, gizli odayı ve Sarkaç Nine’nin sözlerini anlattı.

Bazıları inanmadı. Bazıları da kapının ardında altın bulunduğunu düşündü. Lalin ise tahta kutuyu meydanın ortasına koydu. “Bu yol yalnızca benim merakım için açılmayacak,” dedi. “Köyümüzün kaybolan yollarını bulmak, birbirimizi dinlemeyi gerektiriyor. Herkes bir anısını, bir bilgisini ya da bir dileğini paylaşmalı.”

Önce değirmenci, yıllar önce fırtınada kaybolan su kanalını anlattı. Fırıncı, ormandaki taşların bazılarının yağmurda parladığını söyledi. Çocuklar, keçilerin hep aynı çalının çevresinde dolaştığını ekledi. Postacı Rauf ise kimsenin kullanmadığı eski patikayı bildiğini itiraf etti. Her söz, tahta kutunun içine görünmez bir ışık bırakıyor gibiydi.

Güneş tam tepedeyken taş kemerin arkasında gümüş kapı belirdi. Bu kez kapı yalnızca Lalin’e değil, bütün köye görünüyordu. Kutunun kapağı kendiliğinden açıldı. İçinde küçük bir tohum vardı. Lalin tohumu kemerin dibine ekti. Köylüler sırayla toprağı suladı ve birlikte bekledi.

Bir anda tohumdan ince dallar yükseldi. Dallar, köyü ormana, ormanı da uzak tepelere bağlayan aydınlık bir yolun biçimini aldı. Yol artık kaybolmuyor, fakat her yolcunun seçimine göre biraz değişiyordu. Gümüş kapı da bir daha kapanmadı; çünkü artık ardında saklanan bir sır değil, herkesin paylaştığı bir başlangıç vardı.

Lalin o günden sonra harita çizmeyi sürdürdü. Ancak çizgilerin yanına yalnızca yönleri değil, insanların anlattığı anıları da yazdı. Böylece Yellice köyünde kimse en kısa yolu aramakla övünmedi. Herkes, bazen kıvrılarak ilerleyen bir yolun kalbe daha doğru ulaştığını öğrendi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu