Modern Masallar

Kopuzun Uyandırdığı Kutlu Pınar

Yaklaşık 4 dakika okuma

Oğuzların geniş yurdunda, mor dağların eteğine kurulmuş Akçadır Obası yaşardı. Bu obada gökyüzü kadar mavi gözleri ve merakla parlayan bir yüreği olan Alptuğ adında bir çocuk vardı. Alptuğ, at binmeyi öğreniyor, büyüklerin anlattığı sözleri dikkatle dinliyor, boş vakitlerinde dedesinin eski kopuzunu usulca çalıyordu.

Bir yaz sabahı obada alışılmadık bir sessizlik başladı. Sürüler otlaklara götürülüyor, kazanlar ateşe konuyor, fakat Kutlu Pınar’dan tek damla su akmıyordu. Oysa bu pınar, yıllardır obanın insanlarına, hayvanlarına ve uzak yollardan geçen yolculara su verirdi.

Obanın beyi Bayındır Han, bütün yiğitleri pınarın başına çağırdı. Kimi taşları kaldırdı, kimi toprağı kazdı, kimi de dağın yamacındaki dar geçidi araştırdı. Fakat pınarın yatağında ne bir engel ne de kırık bir kaya bulundu.

Ak saçlı bilge Dede Korkut, akşamüstü obaya geldi. Elindeki kopuzu dizine koyup uzun uzun düşündü. Sonra şöyle dedi: “Bu pınarın suyu taşla değil, unutulmuş bir sözle durmuş olabilir. Çok eskiden, pınarı bulan kişi, suyunu yalnız kendisi için saklamayacağına dair yemin etmişti. Yemin unutulursa su da yolunu unutabilir.”

Herkes birbirine baktı. Alptuğ, dedesinin kopuzunu hatırladı. Kopuzun gövdesinde, daha önce fark etmediği küçük bir işaret vardı: Üç dal, bir yıldız ve altında kıvrılan bir yol.

Dağın İçindeki Sınav

Dede Korkut, işaretin Kutlu Pınar’ın kaynağına giden yolu gösterdiğini söyledi. Bayındır Han, Alptuğ’un da yolculuğa katılmasına izin verdi. Yanına obanın çoban kızı Selen’i, sakin huylu ak boz atı Bulut’u ve su tulumunu aldı.

Üç yolcunun önüne önce dikenli bir düzlük çıktı. Dikenlerin arasında susuz kalmış küçük bir ceylan yavrusu buldular. Selen kendi suyunu onunla paylaştı. Alptuğ, “Yolumuz uzun, suyumuz az,” diye kaygılandı. Selen gülümsedi: “Paylaşılan su, gönülde çoğalır.”

Bir süre sonra yamaçta üç kaya gördüler. Her kayanın üzerinde farklı bir işaret vardı: güç, akıl ve iyilik. Gücü seçen kaya yerinden oynamadı. Aklı seçen kaya hafifçe sallandı, fakat yol açılmadı. Alptuğ, üçünün de gerekli olduğunu anlayıp kopuzunu eline aldı. “Güç taşı kaldırır, akıl yolu bulur, iyilik ise yolu herkese açar,” dedi. Bunun üzerine üç kaya yana çekildi ve mağaranın kapısı göründü.

Mağaranın içinde karanlık yoktu; duvarlarda su damlalarının ışığı parlıyordu. En dipte, gümüş renkli bir taşın önünde yaşlı bir pınar bekçisi oturuyordu. Bekçi, “Kutlu Pınar’ın sesi, yalnızca obasını düşünenlere duyulmaz,” dedi. “Suyun yeniden akmasını isteyen kişi, en değerli şeyini kendisi için değil, başkaları için sunmalıdır.”

Alptuğ’un aklına kopuzu geldi. Dedesinden kalan bu güzel çalgıyı çok seviyordu. Onu taşın üzerine bırakıp bırakmamak arasında kararsız kaldı. Tam o sırada mağaranın girişinde Selen’in yardım ettiği ceylan yavrusu belirdi. Yavru, susuzluktan titriyordu.

Alptuğ hiç düşünmeden kopuzunu taşın üzerine koydu ve ceylanın yanına koştu. “Bir ezgiden vazgeçebilirim,” dedi. “Yeter ki canlılar susuz kalmasın.”

Suyun Dönüşü

O anda kopuzun telleri kendi kendine titreşti. Mağaranın duvarlarında yankılanan ses, eski yemini hatırlattı. Gümüş taş çatlamadı, kırılmadı; içinden incecik bir su çizgisi doğdu. Çizgi büyüyerek berrak bir dereye dönüştü. Dere, taşların arasından kıvrılıp obaya doğru akmaya başladı.

Alptuğ, Selen ve Bulut geri döndüklerinde herkes onları sevinçle karşıladı. Kutlu Pınar yeniden şırıldıyor, çocuklar avuçlarını suyla dolduruyor, hayvanlar serin kıyıda dinleniyordu. Bayındır Han, Alptuğ’a altın bir kemer vermek istedi. Alptuğ ise ödül yerine pınarın başına büyük bir tas konulmasını diledi. “Bu tas, gelen herkes için dolu dursun,” dedi.

Dede Korkut, kopuzu Alptuğ’a geri verdi. Artık çalgının telleri daha parlak, sesi daha derindi. Bilge, obadakilere dönerek şöyle söyledi: “Yiğitlik yalnızca güçlü olmak değildir. Gerçek yiğit, elindekini paylaşırken gönlünün eksilmeyeceğini bilendir.”

O günden sonra Akçadır Obası’nda su hiçbir canlıdan esirgenmedi. Alptuğ büyüdüğünde kopuz çalan bir ozan oldu; söylediği her türküde iyiliğin yolunu anlattı. Kutlu Pınar’ın sesi ise yıllar boyunca bozkıra yayıldı ve dede korkut hikayeleri arasında, paylaşmanın bereketini hatırlatan en güzel ezgilerden biri olarak kaldı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu