Selamların Saklandığı Renkli Pazar

Uzak ülkelerin yollarının kesiştiği büyük bir vadide, her sabah başka dillerin yükseldiği Renkli Pazar kurulurdu. Çin’den gelen ipekler, Fas’tan gelen baharatlar, Peru’dan gelen renkli kumaşlar ve Anadolu’nun ballı çörekleri aynı meydanda buluşurdu. Pazara gelen herkes birbirine kendi dilinde selam verir, böylece daha alışveriş başlamadan dostluk kurulurdu.
Bir gün, pazarın kapıları açıldığında tuhaf bir sessizlik çöktü. Satıcılar ağızlarını oynatıyor, fakat sesleri çıkmıyordu. “Merhaba”, “hoş geldin”, “günaydın” gibi güzel sözler sanki görünmez bir sandığa saklanmıştı. İnsanlar birbirlerine gülümsemeye çalışıyor, ne söyleyeceklerini bilemedikleri için ellerindeki eşyaları sessizce uzatıyordu.
Pazarı çok seven on bir yaşındaki Tülin, bu sessizliğe üzülerek dedesi Kemer’in dükkânına koştu. Kemer, eski yol haritalarını onaran, dünyanın uzak köşelerinden gelen hikâyeleri dinlemeyi seven bilge bir zanaatkârdı.
“Dede, bütün selamlar nereye gitti?” diye sordu Tülin.
Kemer, rafın üstündeki yuvarlak pusulayı indirdi. Pusulanın ibresi kuzeyi değil, vadinin dışındaki üç tepeyi gösteriyordu.
“Sözler kaybolmaz,” dedi. “Bazen onları söylemeye gösterdiğimiz özen azalınca, kelimeler de kendilerini saklar. Üç tepenin ardında Eski Yankı Bahçesi vardır. Belki cevap oradadır. Fakat oraya ulaşmak için yalnızca yolu değil, insanların kalbini de dinlemen gerekir.”
Tülin küçük bir su matarası, birkaç çörek ve dedesinin verdiği bakır pusulayla yola çıktı. İlk tepede, birbirinin dilini anlamayan iki yolcu gördü. Biri elindeki kırık tekerleği, diğeri ağır çantasını gösteriyordu. Tülin, önce onların yanına oturdu. Sonra birine su verdi, diğerinin çantasını kaldırmasına yardım etti. Yolcular birbirlerini anlamasalar da gülümseyerek başlarını eğdiler. Pusulanın ibresi o anda parladı.
İkinci tepede, çocuklara dokuma öğreten yaşlı bir kadın vardı. Kadın, farklı ülkelerden gelen iplikleri birbirine bağlamaya çalışıyor, ancak düğümler sürekli çözülüyordu. Tülin iplikleri renklerine göre ayırdı; sonra yaşlı kadının gösterdiği düğümü dikkatle öğrendi. Birlikte gökkuşağı renklerinde uzun bir kuşak dokudular. Kuşağın üzerine tek bir kelime yazıldı: saygı. Pusulanın ibresi bir kez daha ışıldadı.
Üçüncü tepede Tülin, yaprakları cam gibi parlayan bir ağaca ulaştı. Ağacın altında küçük, gümüş renkli bir sandık duruyordu. Sandığın kapağında dünyanın dört yanından selamlaşan insanların resimleri vardı. Tülin kapağı açmak için eğildiğinde ağaç dile geldi:
“Bu sandık, tek bir anahtarla açılmaz. Her selamın içinde bir niyet saklıdır. İnsanlar birbirini gerçekten görmek istediğinde anahtar ortaya çıkar.”
Tülin gözlerini kapattı ve Renkli Pazar’ı düşündü. Baharat satan kadının yorgun ellerini, kumaş taşıyan çocuğun sabırlı yüzünü, dillerini bilmeden anlaşmaya çalışan yolcuları hatırladı. Sonra yüksek sesle konuştu:
“Herkesin sözü farklı olabilir, ama herkes duyulmak, anlaşılmak ve değer görmek ister. Ben bugün buraya yalnızca kayıp kelimeleri almaya değil, onları doğru kalple söylemeyi öğrenmeye geldim.”
Bu sözler söylenir söylenmez sandığın kilidi açıldı. İçinden kuş tüyü kadar hafif, rengârenk harfler yükseldi. Harfler rüzgâra karışıp vadinin üzerine yayıldı. Tülin eve dönerken her adımında başka bir selam duydu: Uzak adalardan gelen neşeli bir “aloha”, sıcak ovalardan yükselen içten bir “salaam”, dağ köylerinden gelen “hoş geldin” ve çocukların berrak kahkahaları.
Renkli Pazar’da sesler geri geldiğinde insanlar önce birbirlerine uzun uzun baktı. Sonra herkes kendi dilinde selam verdi. Kimse diğerinin sözünü daha üstün saymadı; her kelime, taşıdığı iyi niyet kadar değerliydi.
O günden sonra Tülin, pazarın girişine renkli kuşağı astı. Her yeni ziyaretçi oraya kendi dilinde bir selam yazdı. Böylece Renkli Pazar, yalnızca malların değil, dünyanın güzel sözlerinin de buluştuğu bir yer oldu.




