Kum Saatindeki Gezgin Renk

Uzak bir kasabanın saat kulesinde, kimsenin fark etmediği küçük bir oda vardı. Bu odada, pirinçten yapılmış eski bir kum saati dururdu. Kumları altın değil, gökkuşağının renklerinden oluşurdu. Her sabah başka bir renge bürünen kum saati, dünyanın uzak köşelerindeki neşeyi ölçerdi.
Kasabada yaşayan Lal, odayı büyükannesinden öğrenmişti. Bir gün merakına yenilip kuleye çıktı. Kum saatinin üst bölmesi bomboştu; yalnızca en altında, avuç içi kadar soluk bir yeşil tanecik kalmıştı. Saatin camında incecik bir yazı belirdi: “Gezgin Renk, ait olduğu yere dönmezse baharlar uyanmayacak.”
Lal, taneciği kadife bir keseye koydu ve büyükannesinin verdiği küçük pusulayı eline aldı. Pusulanın iğnesi kuzeyi değil, kalbinin en çok merak ettiği yönü gösterdi. Böylece Lal, dünyayı dolaşan renklerin izine düşmek üzere yola çıktı.
İlk durağı, geniş çöllerin ortasındaki bir vaha oldu. Burada su taşıyan çocuklar, susuz kalmış bir kervana son testilerini veriyordu. Lal onlara yeşil taneciği sordu. Çocuklardan biri, “Bu renk dün gece yıldızların arasından geçti,” dedi. “Fakat onu yakalamaya çalışmak yerine birbirimize su verirsek yeniden görüneceğini düşünüyoruz.” Gerçekten de herkes paylaşınca vahanın çevresinde taze filizler belirdi. Filizlerden birinin ucunda minik bir ışık parladı ve kesedeki taneciğe katıldı.
Sonra Lal, dağların arasına kurulmuş, rüzgâr çanlarıyla ünlü bir ülkeye vardı. Çanların hiçbiri ses çıkarmıyordu. Çünkü herkes kendi çanını en yüksek duyurmak istemiş, sonunda bütün ipleri birbirine dolaştırmıştı. Lal, çanları tek tek dinlemeyi önerdi. Büyük çan yavaşça sallanınca küçük çanlar da ona eşlik etti. Ortaya öyle güzel bir ezgi çıktı ki bulutların arasından mavi bir renk süzüldü.
Renk, Lal’in kesesine girerken ona, “Dünya tek bir sesle değil, birbirini dinleyen seslerle güzeldir,” diye fısıldadı. Lal bu sözü kalbine yazdı ve yoluna devam etti.
Üçüncü ülkede insanlar renkli kumaşlar dokuyor, fakat herkes yalnızca kendi desenini beğeniyordu. Bir kız çocuğu, adı Nima olan küçük bir dokumacı, farklı desenleri yan yana koymayı denemişti. Kimse onun kumaşına bakmıyordu. Lal, Nima’dan bir parça kumaş istedi ve çöldeki yeşili, dağlardaki maviyi onun desenine ekledi. Diğer çocuklar da kendi renklerini getirdi. Kısa sürede ortaya, bütün ülkelerin hikâyesini anlatan büyük bir örtü çıktı. Örtü açılınca sarı bir ışık yükselerek keseye yerleşti.
Günler sonra Lal, denizin ortasındaki küçük bir adaya ulaştı. Adada yaşlı bir fenerci, geceleri yolunu kaybeden gemilere ışık gönderiyordu. Fenerin camı çatlamış, ışığı uzağa ulaşamaz olmuştu. Lal, Nima’nın kumaşından küçük bir parça kesip camın çatlağına sardı. Fener yeniden parladı. Denizdeki gemiler güvenle kıyıya yöneldi. O anda kesedeki renkler birleşerek sıcak, canlı bir parıltıya dönüştü.
Lal, son durağın kendi kasabası olduğunu anladı. Saat kulesine döndüğünde kasabanın insanları birbirinden uzak durmuş, herkes kendi işinin en önemli olduğunu düşünüyordu. Lal, yolculukta gördüklerini anlattı. Sonra çöl çocuklarının paylaşımını, dağ ülkesinin uyumunu, Nima’nın ortak desenini ve fenercinin sabrını anlattı.
Kasabalılar o gece birlikte çalıştı. Biri kuleyi temizledi, biri eski çanları onardı, biri de çocuklar için büyük bir sofra kurdu. Lal, renkleri kum saatine bıraktığında saat yeniden dönmeye başladı. Ertesi sabah kasabanın tepelerinde rengârenk çiçekler açtı.
O günden sonra kum saati artık neşeyi saymadı; insanların birbirine kattığı güzellikleri hatırlattı. Lal ise her yolculuğa çıkan çocuğa aynı öğüdü verdi: Dünya, uzak ülkelerin toplamı değil, kalplerin birbirine açtığı küçük kapıların bütünüydü.



