Dut Ağacının Altındaki Boş Sandalye

Uzaklarda, tepeleri yumuşak bulutlarla çevrili küçük bir kasaba vardı. Kasabanın ortasında yaşlı bir dut ağacı, ağacın altında da tek başına duran tahta bir sandalye bulunurdu. Sandalye her akşam temizlenir, üzerine küçük bir örtü serilir, fakat kimse oturmazdı. Kasabalılar bunun eski bir gelenek olduğunu söylerdi. Geleneğin neden başladığını ise artık kimse hatırlamıyordu.
Kasabada yaşayan Ece, bu sandalyeyi diğer çocuklardan daha çok merak ederdi. Bir akşam annesine, “Boş duracaksa neden her gün temizliyoruz?” diye sordu. Annesi gülümseyerek, “Belki bir gün ona ihtiyacı olan biri gelir,” dedi. Ece bu cevabı yeterli bulmadı. Sandalyenin kime ayrıldığını öğrenmeye karar verdi ve ertesi sabah dut ağacının yanına küçük bir not bıraktı: “Seni bekleyen biri var.”
O gün öğleye doğru kasabaya uzak köylerden gelen yaşlı bir sepetçi uğradı. Yolculuktan yorulmuştu. Dut ağacının gölgesinde durup sandalyeye baktı, sonra çekinerek oturdu. Ece hemen yanına koştu ve ona bir tas ayran getirdi. Sepetçi dinlenirken başından geçenleri anlattı. Meğer yağmurda sepetlerinin çoğu zarar görmüş, yine de kimseyi eli boş bırakmamak için yoluna devam etmişti.
Yaşlı adam giderken sandalyenin koluna incecik bir kamış düdük astı. “Bu, teşekkür etmek için,” dedi. O akşam kasabalılar düdüğü fark etti. Herkes şaşırdı; çünkü yıllardır ilk kez sandalye bir konuğa ayrılmıştı. Ertesi gün sandalyenin yanında bir sepet ekmek, sonraki gün de bir sürahi su belirdi. Kimse bunları kimin bıraktığını söylemiyordu.
Ece, iyiliklerin izini sürmeye başladı. Fırıncı her sabah bir çörek bırakıyor, terzi üşüyenler için küçük bir atkı koyuyor, bahçıvan ise dut ağacının çevresine mis kokulu fesleğenler dikiyordu. Kasabanın çocukları da yere düşen yaprakları topluyor, yolculara çeşmenin yerini gösteriyor ve sandalye için renkli örtüler hazırlıyordu. Boş sandalye, görünmeyen bir misafiri beklerken herkesi birbirine yaklaştırmıştı.
Bir sabah sandalye ortadan kayboldu. Dut ağacının altında yalnızca dört küçük ayak izi ve kopmuş bir düğme vardı. Kasabalılar telaşlandı. Kimi sandalyenin çalındığını, kimi de ağacın onu başka bir yere gönderdiğini düşündü. Ece, ayak izlerini takip edince izlerin kasabanın dışındaki eski değirmene gittiğini gördü. Değirmenin kapısında, elinde tornavida taşıyan bir çocuk duruyordu.
Çocuğun adı Aras’tı. Birkaç gün önce kasabaya gelmiş, kimseyle konuşmadan değirmende kalmaya başlamıştı. Sandalyeyi o almıştı; çünkü geceleri kendini çok yalnız hissediyor, dut ağacının altındaki sandalye ona güven veriyordu. Fakat sandalye kırık bir tahtaya takılmış ve arka ayağı kopmuştu. Aras onu tamir etmeye çalışırken yakalanmaktan korkmuştu.
Ece, Aras’ı azarlamak yerine yanına oturdu. “Sandalye herkes için,” dedi. “Sen de herkes gibi ona ihtiyaç duyabilirsin.” Aras başını kaldırdı ve uzun zamandır ilk kez birinin kendisine böyle sıcak baktığını hissetti. Birlikte sandalyeyi onardılar. Ece’nin getirdiği boyayla üzerine küçük bir güneş çizdiler. Sonra onu yeniden dut ağacının altına taşıdılar.
Akşam olduğunda kasabalılar ağacın çevresinde toplandı. Aras, sandalye için özür diledi. Yaşlı sepetçi de o gün yeniden kasabaya gelmişti. “Bu sandalye boş değildir,” dedi. “Üzerinde her zaman birinin umudu oturur.” O günden sonra kasabalılar sandalyeyi yalnızca yolcular için değil, konuşmaya, dinlenmeye veya sessizce beklemeye ihtiyacı olan herkes için sakladı.
Yıllar geçti. Ece büyüyüp kasabanın öğretmeni oldu. Dut ağacının altında hâlâ tek bir sandalye duruyordu; fakat artık kimse onun gerçekten boş olduğunu düşünmüyordu. Çünkü insanlar oraya oturan her kişinin bir hikâyesi olduğunu öğrenmişti. Kimi zaman bir tas ayran, kimi zaman bir gülümseme, kimi zaman da yalnızca sabırla dinlemek yeterliydi. Böylece küçük kasaba, paylaşmayı hatırladığı gün yeniden büyük bir yuvaya dönüştü. Anonim masallar arasında anlatılan bu hikâye, iyiliğin kapıyı çalmadan da içeri girebildiğini fısıldayarak kuşaktan kuşağa yayıldı.




