Modern Masallar

Kırkıncı Basamakta Uyuyan Altın Tohum

Yaklaşık 4 dakika okuma

Dağların ardında, taş çatılı evleri ve daracık sokaklarıyla Bilgeçayır adında küçük bir kasaba vardı. Kasabanın en yüksek yerinde, yıllardır kimsenin çıkmadığı eski bir kule yükselirdi. Kulenin kırk basamağı bulunur, fakat kırkıncı basamağın ardında ne olduğu bilinmezdi. Çünkü kapısı ne anahtarla ne de kuvvetle açılırdı.

Kasabanın çömlekçisinin kızı Lale, meraklı ve dikkatli bir çocuktu. İnsanların fark etmediği şeyleri görür, kırık bir düğmenin bile neden yere düştüğünü düşünürdü. Bir gün babasına çamur taşırken kulenin duvarında incecik bir çatlak fark etti. Çatlağın içinden, sanki bir kuşun fısıltısı gibi, “Beni acele etmeden bul,” diyen bir ses geldi.

Lale sesin peşinden gitmedi. Önce eve döndü, babasına yardım etti, akşam yemeğini hazırladı. Ertesi sabah kuleye yeniden uğradı. Çatlağın altında üç işaret vardı: bir kuru yaprak, küçük bir taş ve boş bir iplik makarası. Lale bunların bir bilmece olduğunu anladı. Yaprağı rüzgâra bıraktı; yaprak kuzeye doğru süzüldü. Taşı yuvarladı; taş doğuya saptı. Makarayı ise kulenin basamağına koydu. Makaradan uzayan ince iplik, duvarın arkasındaki gizli bir aralığa girdi.

Lale ipliği izleyerek otuz dokuzuncu basamağa çıktı. Orada, örümcek ağlarının arasında paslı bir kapı gördü. Kapının üzerinde şöyle yazıyordu: “İsteyen açamaz, bekleyen açar.” Lale kapıyı itmedi. Basamağa oturup bekledi. Öğle geçti, ikindi oldu, akşam serinliği kuleye doldu. Tam vazgeçmeyi düşündüğü sırada kapı, kendiliğinden sessizce aralandı.

İçeride karanlık bir oda vardı. Odanın ortasında, çatlamış bir toprak çömlek duruyordu. Çömleğin içinde tek bir altın tohum parlıyordu. Yanında da yaşlı bir kadın oturuyordu. Kadının saçları gümüş gibi, gözleri ise yağmur sonrası gökyüzü kadar berraktı.

“Bu tohum,” dedi kadın, “kasabanın kaybolan bereketini geri getirebilir. Fakat onu sarayın bahçesine dikersen yalnızca hükümdarın sofrası dolar. Çömleğine koyarsan kendi evin zenginleşir. Tohumu herkesin ulaşabileceği yere bırakırsan, ne vereceğini sen de bilemezsin.”

Lale tohumu avucuna aldı. O sırada kasabanın hükümdarı Koral’ın adamları kuleye geldi. Hükümdar, altın tohumu duyunca onu hemen sarayına götürmek istiyordu. “Bana ver,” diye buyurdu. “Karşılığında sana ipek elbiseler, büyük bir ev ve bir kese altın bağışlarım.”

Lale, “Kasabamızda birçok evin ocağı sönmek üzereyken tek bir sarayın ışığı yetmez,” dedi. Sonra tohumu eski değirmenin yanındaki boş meydana dikti. Hükümdar öfkeyle toprağı kazmak istedi, fakat küreği yere değer değmez kırıldı. Çünkü tohum yalnızca paylaşmayı bilen ellerde kök salabiliyordu.

Günlerce hiçbir şey olmadı. Bazıları Lale’yle alay etti. O yine de her sabah meydana su taşıdı. Fırıncı çocuklara sıcak çörek verdi, terzi eski kumaşları battaniyeye dönüştürdü, demirci kırık aletleri onardı. Herkes küçük bir iyilik yaptıkça toprak biraz daha yumuşadı.

Yedinci sabah meydanın ortasından ince bir filiz çıktı. Filiz, akşama kadar büyüyüp dalları kasabanın bütün evlerine uzanan görkemli bir ağaca dönüştü. Dallarında altın değil, ihtiyaç duyulan şeyler yetişiyordu: fırıncı için un çuvalları, öğretmen için kitaplar, hastalar için şifalı meyveler ve çocuklar için rengârenk oyuncaklar.

Hükümdar Koral da ağacın gölgesine geldi. Elindeki boş keseye baktı ve ilk kez utanarak başını eğdi. “Ben her şeyi yalnız kendim için istemişim,” dedi. “Bundan böyle meydandaki ağacın meyvelerini birlikte koruyacağım.”

O günden sonra Bilgeçayır’da kimse zenginliği yalnızca altınla ölçmedi. Kırk basamaklı kule ise kapısını herkese açtı; ancak içerideki yaşlı kadın bir daha hiç görünmedi. Lale, yıllar sonra bile o günkü sırrı hatırladı: Bazı tohumlar toprağa değil, insanların birbirine uzattığı iyiliklere ekilirdi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu