Modern Masallar

Kül Rengindeki Taç

Yaklaşık 4 dakika okuma

Bir zamanlar, üç ormanın birbirine yaslandığı yemyeşil bir ülkede, taş duvarlı Arvenya Sarayı yükselirmiş. Bu ülkede herkesin yüzünde küçük bir sevinç ışığı varmış. Kimi sabah kuş sesleriyle uyanır, kimi sıcak ekmeğin kokusuyla gülümser, kimi de akşamları ailesiyle aynı sofraya oturmanın mutluluğunu yaşarmış.

Ülkenin hükümdarı Kral Odran, insanların mutluluğunu gördükçe sevinen iyi kalpli biriymiş; fakat yaşlandıkça neşenin bir gün kendisinden uzaklaşacağından korkmaya başlamış. Bunun üzerine saray ustalarına kül renginde, büyük ve ağır bir taç yaptırmış. Taç, içine konulan güzel anıları saklayacakmış. Kral, böylece ülkedeki bütün sevinçlerin kendisine ait olacağına inanmış.

Her aileden, en mutlu anılarını anlatmaları istenmiş. Saray görevlileri bu anıları küçük cam boncuklara dönüştürüp tacın içine yerleştirmiş. İlk gün taç parlamış. Fakat ertesi sabah boncukların ışığı sönmüş, taç yine kül rengine dönmüş. Kral daha çok anı istemiş, halk ise gitgide suskunlaşmış. Çünkü insanlar güzel anılarını paylaşmak yerine onları kaybetmekten çekinir olmuşlar.

O sırada sarayın mutfağında çalışan on iki yaşındaki Alma, krala götürülmek üzere hazırlanan tepsileri taşırmış. Alma’nın cebinde annesinden kalan, kenarı çatlak küçük bir tahta kaşık varmış. Annesi ona, “Bir sofrayı değerli yapan kaşığın parlaklığı değil, etrafındaki sıcaklıktır,” dermiş. Alma bu sözü hiç unutmamış.

Bir akşam, mutfakta tek başına bulaşık yıkarken kül rengindeki taç pencereden içeri süzülmüş. Taç havada ağır ağır dönüyor, içinden incecik bir fısıltı yükseliyormuş:

“Beni doldurun, beni doldurun; ama kimse sevincini yanında tutmasın.”

Alma tacı eline alınca soğukluğunu hissetmiş. Onu sarayın en yüksek odasına götürmüş, burada cam boncuklarla dolu büyük sandıklar bulmuş. Her boncuğun içinde bir insanın sevinci varmış: ilk uçurtma, yeni doğan bir kardeş, kış günü paylaşılan kestane, yağmurdan sonra toprak kokusu… Fakat boncuklar karanlık ve renksizmiş.

Tam o sırada yaşlı saray bahçıvanı Toma odaya girmiş. Alma, gördüklerini anlatınca Toma başını sallamış.

“Sevinç, kilitli sandıkta saklanınca anıya dönüşür; anı da paylaşılmadığında ışığını kaybeder,” demiş. “Bu tacın eksiği daha fazla mutluluk değil, birlikte yaşanan bir mutluluk.”

Alma ertesi sabah saray meydanına çıkmış. Elinde çatlak tahta kaşığı varmış. Önce kendi anısını anlatmış: Annesiyle yaptığı son ekmekte hamurun taştığını, ikisinin de un içinde kalıp uzun süre güldüğünü söylemiş. Sonra kaşığı meydandaki büyük çorba kazanına bırakmış ve herkesi çorbaya bir şey katmaya çağırmış.

Fırıncı bir avuç nohut, dokumacı biraz kuru nane, çocuklar da bahçelerinden topladıkları havuçları getirmiş. Her biri, yemeğe kattığı malzemeyle birlikte güzel bir anısını anlatmış. Kimi utangaçça konuşmuş, kimi kahkahalar atmış. Meydanın ortasında sıradan bir çorba değil, insanların birbirine verdiği sıcaklık kaynamaya başlamış.

Kral Odran pencereden bunları izlerken kül rengindeki taç birden çatlamış. İçindeki karanlık boncuklar yere saçılmamış; havaya yükselip renkli ışıklara dönüşmüş. Her ışık, ait olduğu kişinin çevresine geri dönmüş. Taç ise ince bir kül bulutu gibi dağılıp rüzgâra karışmış.

Kral meydana indiğinde başını eğmiş. “Mutluluğu saklayarak onu koruyacağımı sandım,” demiş. “Oysa sevinç, paylaşıldıkça büyüyormuş.”

O günden sonra sarayda büyük bir kural değişmiş. Her ayın ilk gününde halk meydana gelir, herkes yanında küçük bir yiyecek ve anlatacak güzel bir anı getirirmiş. Alma’nın çatlak kaşığı da sofranın ortasında dururmuş. Kaşık hiç onarılmamış; çünkü ülkedeki insanlar, bazı çatlakların içinden ışık geçtiğini hiç unutmamışlar.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu