Deniz Kızı Masalları

Mercan Saatinin Kayıp Vuruşu

Yaklaşık 4 dakika okuma

Denizin en berrak katında, güneş ışıklarının suya altın iplikler gibi süzüldüğü Mercanova adında gizli bir şehir vardı. Bu şehirde evler deniz kabuklarından, köprüler inci dizilerinden yapılırdı. Şehrin tam ortasında ise herkesin hayatını düzenleyen büyülü bir saat dururdu. Saatin akrep ve yelkovanı yoktu; onun yerine mercandan yapılmış yuvarlak bir kalbi vardı. Kalp her vuruşunda dalgalar usulca kabarır, balık sürüleri yönünü bulur, deniz çiçekleri açardı.

Mercanova’nın genç deniz kızı Lira, saat kulesinin bakımına yardım eden meraklı ve dikkatli bir çocuktu. Saçlarında yosun yeşili kurdeleler, kuyruğunda ise ay ışığı gibi parlayan küçük benekler bulunurdu. Lira, her sabah saat kulesine uğrar, mercan kalbin sesini dinlerdi. Fakat bir gün şehir uyandığında deniz alışılmadık kadar sessizdi. Mercan kalp durmuş, saat kulesinin içindeki parlak vuruş kaybolmuştu.

Kraliçe Sedef, şehrin bütün sakinlerini İnci Meydanı’nda topladı. Yaşlı deniz kaplumbağası Tumba, uzaklardan gelen akıntıların birbirine karıştığını söyledi. Fener balığı Piri ise kulenin çevresinde gümüş renkli bir tüy buldu. Lira, tüyü dikkatle incelediğinde üzerinde üç küçük çizgi gördü. Çizgiler, denizin haritasındaki unutulmuş üç bölgeyi gösteriyordu: Uyuyan Orman, Şarkı Söyleyen Mağara ve Bulut Suyunun Kuyusu.

Kraliçe Sedef, Lira’ya eski bir pusula verdi. Pusulanın ibresi kuzeyi değil, en çok ihtiyaç duyulan yeri gösteriyordu. Lira’nın yanında, ceplerinde her zaman komik taşlar taşıyan yengeç Kıtır da yolculuğa katılmak istedi. Birlikte inci köprüsünden geçip Uyuyan Orman’a vardılar. Buradaki deniz yosunları o kadar uzundu ki yaprakları gökyüzü gibi yukarıda birleşiyordu. Ormanın ortasında, yorgun görünen bir denizatı sürüsüyle karşılaştılar.

Denizatları, yollarını bulamadıkları için aynı kayanın çevresinde dönüp duruyordu. Lira, pusulayı çıkarınca ibre onların değil, yosunların arasındaki minik bir kabuğun yönünü gösterdi. Kabuğun içine sıkışmış parlayan kum tanecikleri, mercan saatinden kopmuş bir ışık iziymiş. Lira ışığı serbest bıraktığında denizatları rahatça yüzmeye başladı. Kıtır da en komik taşını kabuğun yanına koyarak yolun tekrar kaybolmaması için küçük bir işaret yaptı.

İkinci durak Şarkı Söyleyen Mağara’ydı. Mağaranın duvarları, duydukları her sesi ezgiye dönüştürürdü. Ancak o gün mağara suskundu. İçeride, kanatları saydam bir deniz kelebeği ağlıyordu. Adı Vesa’ydı ve sesini kaybettiği için mağaranın şarkısını başlatamıyordu. Lira, Vesa’ya hemen konuşmasını söylemek yerine onun kanat hareketlerini izledi. Vesa, kanadıyla ritim tutuyor, mağara da bu ritmi yankılıyordu. Lira ve Kıtır aynı ritme elleriyle eşlik edince Vesa’nın sesi geri döndü. Mağara, gümüş köpüklerle dolu neşeli bir ezgi söylemeye başladı.

Ezginin içinde gizlenmiş bir ipucu vardı: Kayıp vuruş, Bulut Suyunun Kuyusu’nda saklanıyordu. Lira ile Kıtır oraya ulaştıklarında kuyunun çevresinde beyaz bulut parçaları dönüyordu. Kuyunun dibinde, mercan kalbin küçücük bir parçası parlıyordu; fakat onu sımsıkı tutan şey karanlık değil, kocaman bir endişe balonuydu. Balonun içinde, kendini kimsenin fark etmediğini düşünen küçük deniz ejderhası Momo saklanmıştı.

Momo, saatin vuruşunu çaldığını itiraf etti. Şehirde herkesin önemli olduğunu, fakat kimsenin onu dinlemediğini sanmıştı. Lira ona kızmadı. Mercan saatinin yalnızca kraliçenin ya da kule bekçilerinin değil, Mercanova’daki her canlının ortak kalbi olduğunu anlattı. Kıtır da Momo’ya en değerli komik taşını uzattı ve onu şehrin saat kulesine birlikte götürmeyi önerdi.

Üç arkadaş kuleye döndüğünde Momo, mercan parçasını yerine yerleştirdi. Lira, Vesa’nın öğrettiği ritmi tuttu; Kıtır taşını çan gibi şıngırdattı. Momo derin bir nefes alıp ejderha kanatlarını çırptı. Mercan kalp önce hafifçe, sonra güçlü bir biçimde vurmaya başladı. Dalgalar yeniden dans etti, deniz çiçekleri açtı ve bütün balıklar yollarını buldu.

O günden sonra Mercanova’da her akşam Sessiz Dinleme Saati düzenlendi. Şehrin en küçük canlısı bile sözünü tamamlayana kadar herkes onu dinledi. Lira ise saat kulesinin yanına, Momo’nun tasarladığı bulut biçiminde bir pencere yaptırdı. Böylece mercan saatinin sesi yalnızca denize değil, kalbi dikkatle dinleyen herkese ulaşmaya başladı. Deniz kızı masalları arasında anlatılan bu öykü, uzun yıllar boyunca şu cümleyle hatırlandı: Bir kalbi gerçekten çalıştıran şey, yalnızca ses değil, duyulmaya verilen değerdir.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu