Rüzgârın Sakladığı Mor Tohum

Uzak tepelerin ardında, sabahları çiçek kokusuyla uyanan Gümüşova adında küçük bir köy vardı. Bu köyde yaşayan Duru, her şeyi merak eden, cebinde daima renkli taşlar taşıyan bir çocuktu. Duru’nun en sevdiği şey ise rüzgârı dinlemekti. Çünkü rüzgâr, yaprakların arasından geçerken bazen ıslık çalar, bazen de kimsenin bilmediği şarkıları fısıldardı.
Bir gün rüzgâr sustu. Ne değirmenin kanatları döndü ne de çamaşırlar ipte dans etti. Kuşlar havalanmakta zorlandı, yelkenli oyuncak tekneler gölette kıpırdamadan kaldı. Köylüler şaşkınlıkla gökyüzüne baktı. Duru ise sessizliği dinleyince çok uzaktan gelen incecik bir hıçkırık duydu.
Ses, köyün dışındaki Morçam Ormanı’ndan geliyordu. Duru, küçük sırt çantasına bir elma, su matarası ve en parlak taşını koyup yola çıktı. Ormanın girişinde, dallarından gümüş düğmeler sarkan yaşlı bir söğüt ağacıyla karşılaştı.
“Rüzgâr neden sustu?” diye sordu Duru.
Söğüt, yapraklarını yavaşça salladı. “Rüzgâr, yıllardır taşıdığı bütün dilekleri kaybetti. Dilekler olmadan şarkı söyleyemiyor. Onları bulmak için de gökyüzünden düşen mor tohumu uyandırmak gerekiyor.”
“Mor tohumu nerede bulabilirim?”
“Yalnızca doğru şeyi paylaşan birinin avucunda görünür,” dedi söğüt. “Ama unutma, sihir açgözlü kalplerde büyümez.”
Duru ormanın derinliklerine ilerledi. Önce, dikenlerin arasında sıkışmış minicik bir kirpi gördü. Kirpinin önünde tek bir mantar vardı. Duru elmasını ikiye bölüp yarısını ona verdi. O anda yerde mor bir parıltı belirdi, fakat hemen söndü.
Biraz sonra kanadı çamura bulanmış bir kelebekle karşılaştı. Duru matarasında kalan suyla kelebeğin kanadını temizledi. Kelebek havalanınca, bir parça mor ışık ağacın gövdesine kondu. Duru ışığı avucuna almak istedi, ama ışık bir yıldız gibi yükselip uzaklaştı.
Sonunda Duru, ormanın ortasında yuvarlak bir açıklığa ulaştı. Açıklığın tam ortasında, üstünde üç küçük kapı bulunan taş bir sandık duruyordu. İlk kapıda “Benim olsun” yazıyordu. İkinci kapıda “Herkesin olsun” yazıyordu. Üçüncü kapıdaysa hiç yazı yoktu.
Duru, ikinci kapıyı açtı. Sandığın içinden mor bir tohum çıktı. Ancak tohumu eline alır almaz ormanda bir ses duyuldu:
“Bu tohumu yalnızca kendin için saklarsan, rüzgâr bir daha hiç dönmez.”
Duru düşündü. Köyün çocuklarını, yaşlılarını, hayvanlarını ve rüzgâr olmadan zorlanan değirmeni hatırladı. Sonra tohumu kalbinin üzerine koyup, “Bu tohum Gümüşova’nın olsun. Herkesin neşesiyle büyüsün,” dedi.
Birden taş sandık ışıkla doldu. Mor tohum toprağa düştü ve içinden ince bir filiz çıktı. Filiz, göz açıp kapayıncaya kadar büyüyerek gökyüzüne uzanan, dalları yıldızlarla süslü bir ağaca dönüştü. Ağacın meyveleri küçük dilek küreleriydi. Her küre patladığında içinden bir kahkaha, bir şarkı ya da güzel bir umut yükseliyordu.
O sırada ağaçların arasından ılık bir esinti geçti. Önce Duru’nun saçlarını okşadı, sonra bütün ormanı dolaştı. Rüzgâr, kaybettiği dilekleri yeniden bulmuştu. Neşeli ıslıklarıyla köye dönerken değirmen dönmeye, göletteki tekneler süzülmeye başladı.
Duru köye vardığında herkes onu alkışlarla karşıladı. Fakat Duru, sihrin yalnızca mor tohumdan gelmediğini biliyordu. Ertesi gün köy meydanına küçük bir tabela astı: “Paylaşılan her iyilik, rüzgâra yeni bir şarkı öğretir.”
O günden sonra Gümüşova’da insanlar sahip olduklarını saklamak yerine birbirleriyle paylaşmaya başladı. Rüzgâr da her akşam köyün üzerinden geçip yeni bir ezgi çaldı. Duru ise en güzel şarkının, birlikte yapılan iyiliklerden doğduğunu hiç unutmadı.




