İskelede Biriken Sessiz Dakikalar

Göl kıyısındaki Salkımköy’de herkesin acele ettiği bir mevsim vardı. İnsanlar sabahları kapılarını hızla açıyor, dükkânlarını hızla hazırlıyor, akşamları da günün nasıl geçtiğini anlamadan perdelerini kapatıyordu. Yalnızca Leman, kasabanın kullanılmayan iskelesine her gün aynı saatte gidiyor ve gölün yüzeyinde biriken sessizliği dinliyordu.
Leman eskiden saat tamircisiydi. Yıllar boyunca yüzlerce saati onarmış, fakat kendi duvarındaki saati bir türlü çalıştıramamıştı. O saat, eşi Arif’in gençliklerinde aldığı, ahşap kasalı eski bir saatti. Arif artık başka bir şehirde yaşıyor, Leman ise onun gönderdiği kısa mesajları okuyup cevaplamayı sürekli erteliyordu.
Bir sabah iskelede, yosunların arasına sıkışmış küçük bir cep saati buldu. Kapağında ne marka ne de tarih vardı. İbreleri on ikiyi değil, her insanın hayatında unutmak istediği bir anı gösteriyor gibiydi. Leman saati eline alınca göl hafifçe dalgalandı. Sonra suyun içinden, çok uzaklardan gelen bir çocuk kahkahası duyuldu.
O gün Leman, saati onarmak için dükkânına götürdü. Temizledi, yayını değiştirdi, camını parlattı. Fakat saat çalışmadı. Tam bırakacağı sırada içindeki minik çarklardan biri usulca döndü ve dükkânın duvarında yıllardır susan saat de bir kez tık etti. Bu tek ses, Leman’ın kalbinde uzun zamandır açılmayan bir çekmeceyi araladı.
Çekmecede Arif’in gönderdiği mektuplar vardı. Leman onları hiç okumamış değildi; yalnızca her mektubu bitirmeden kenara koymuştu. Çünkü bazı cümleler insanın geçmişine dokununca, bugünün rahatlığını bozuyordu. Küçük cep saati ikinci kez tıklayınca Leman ilk mektubu baştan sona okudu.
Arif, uzak şehirdeki evinden söz etmiyordu. Daha çok, birlikte gittikleri tren istasyonunu, yağmur altında paylaştıkları kestaneyi ve Leman’ın her şeyi tamir edebileceğine inanmasını anlatıyordu. Son satırda, İnsan bazen özür dilemek için doğru günü bekler, ama doğru gün çoğu zaman beklemeyi sevmez, yazıyordu.
Leman ertesi sabah kasabanın meydanına indi. Berber Rıza’ya yıllardır ödemediği bir teşekkürü, komşusu Nergis’e yarım bıraktığı bir özrü söyledi. İnsanlar şaşırdı; çünkü Salkımköy’de herkes birbirini sever, ama bunu açıkça söylemek için uygun bir zaman arardı. O gün meydanda uygun zaman bekleyen pek çok söz, sahibini buldu.
Öğleden sonra Leman, cep saatini yanına alıp göl kıyısındaki kulübeye gitti. Saat bu kez çalışıyordu. Her tıkırtısında gölün üzerinde küçük ışık halkaları oluşuyor, halkalar kıyıya ulaştığında kayboluyordu. Leman o an, zamanın saklanacak bir sandık değil, paylaşılınca anlam kazanan bir yol olduğunu düşündü.
Arif’i aramak için telefonunu çıkardı. Parmakları uzun süre ekranda bekledi. Sonunda yalnızca tek bir cümle yazdı: Seni düşündüm; konuşmak için bugün iyi bir gün. Cevap hemen gelmedi. Leman bu kez beklerken telaşlanmadı. Çünkü yıllar sonra ilk defa, gecikmiş bir adımın da yürümeye değer olduğunu biliyordu.
Akşam olduğunda kasabanın duvar saatleri farklı zamanları göstermeyi bıraktı. Her biri aynı anda tıklamaya başladı; ne geçmişi geri çağırıyor ne de geleceği öne itiyordu. Leman cep saatini iskeledeki tahta korkuluğa bıraktı. Ertesi sabah saat ortada yoktu, fakat gölün kıyısında yeni bir patika belirmişti.
Patikanın sonunda uzak şehre giden eski tren hattı vardı. Leman yola çıkarken kasabalılar onu uğurladı. Kimse büyük sözler söylemedi; yalnızca birbirlerine sarıldılar. Çünkü bazı vedalar, aslında uzun zamandır ertelenmiş bir buluşmanın ilk adımıdır.
Leman trene bindiğinde duvarındaki eski saat yeniden çalışmaya başladı. Akrep ile yelkovan, yıllardır sustukları yerden ilerledi. Göl ise arkasında sakin bir parıltıyla kaldı. Salkımköy’de o günden sonra kimse zamanı hızlandırmaya çalışmadı. Herkes, sevdiği birine söyleyeceği sözü yarına bırakmadan, bugünün içine biraz daha dikkatle yerleştirdi.




