Büyükler için Hikaye

Biriktirilmeyen Günlerin Dükkânı

Yaklaşık 4 dakika okuma

Kasabanın en eski sokağında, tabelası olmayan küçük bir dükkân vardı. İnsanlar önünden geçerken içeride ne satıldığını merak eder, sonra akıllarına yetişecek işler gelir ve dükkânı unuturlardı. Oysa kapının ardında, rafları boş bir dükkân değil, bir ömrün en kıymetli parçaları duruyordu.

Dükkânın sahibi Nihat, uzun yıllar boyunca saat tamir etmişti. Duvarlarda onlarca saat asılıydı; kimi geri kalır, kimi fazla ilerler, kimi de yalnızca biri gerçekten dinlediğinde çalışırdı. Nihat, saatlerin kusurunu değil, sahiplerinin telaşını düzeltmeye uğraşırdı. Çünkü ona göre zaman bozulmazdı. Zamanı kullanmayı unutanlar olurdu.

Kasabada herkesin dilinde aynı cümle vardı: “Bir gün mutlaka yapacağım.” Suna, annesini ziyaret etmeyi; Berke, kardeşinden özür dilemeyi; Hakan, yıllardır kapalı duran atölyesini yeniden açmayı söylerdi. Ancak günler birbirine eklenir, “bir gün” sözü de kocaman bir sandığa dönüşürdü. İçine söylenmemiş sözler, ertelenmiş buluşmalar ve başlanmamış hayaller konurdu.

Bir sonbahar sabahı Nihat dükkânın önüne yeni bir levha astı: Bugün Kullanılmayan Zaman Geri Alınmaz. Levhayı görenler gülüştü. Bazıları Nihat’ın yaşlandığı için tuhaflaştığını söyledi. Bazıları da böyle sözlerin müşteri çekmek için uydurulduğunu düşündü. Yine de o gün, akşamüstü, kapıdan içeri ilk giren Suna oldu.

“Bana anneme ayıracağım iki saat verir misin?” diye sordu.

Nihat, raflardan küçük, yuvarlak bir kutu aldı. Kutunun üzerinde “İki Saat” yazıyordu. Fakat kapağı açıldığında içinden saat değil, annesinin gençlik günlerinden kalma bir fotoğraf çıktı.

“Bunu nereden buldun?” diye şaşırdı Suna.

“Annen yıllar önce buraya bir saat bırakmıştı,” dedi Nihat. “Saatin çalışmadığını sandı. Oysa içindeki en değerli şey, senin onunla geçirmediğin vakitti. Bu fotoğraf, sana o vakti geri veremez. Fakat onu şimdi kullanman için kapıyı gösterebilir.”

Suna fotoğrafı alıp dükkândan çıktı. O akşam annesinin evine gitti. Birlikte çorba yaptılar, eski şarkılar dinlediler ve Suna, yıllardır sormaya çekindiği soruları sordu. Gece dönerken elinde kutu yoktu ama yüzünde uzun zamandır taşımadığı bir aydınlık vardı.

Ertesi gün Berke geldi. “Bir özür satın almak istiyorum,” dedi.

Nihat bu kez tezgâha boş bir kâğıt koydu. “Bunun bedeli yüksek,” diye uyardı. “Söyleyeceğin sözün arkasında durman gerekecek.”

Berke kâğıda kısa bir cümle yazdı. Sonra kardeşinin kapısını çaldı. Kardeşi hemen konuşmadı. Berke de savunmaya geçmeden bekledi. Bir süre sonra kapı biraz daha açıldı. Özür, geçmişi değiştirmedi; ama iki insanın geleceğe aynı yöne bakabilmesi için küçük bir yer açtı.

Günler geçtikçe dükkânın önünde sıra oluşmaya başladı. İnsanlar buraya para harcamaya değil, bahanelerini bırakmaya geliyordu. Hakan atölyesini açtı. Yaşlı komşularından biri yıllardır yazmadığı mektubu gönderdi. Çocuklarını büyütürken kendi meraklarını susturan birkaç kişi, akşamları yeniden resim yapmaya başladı.

Bir sabah Nihat dükkânı kapatırken kasabanın en aceleci insanı olan belediye kâtibi Orhan geldi. Elinde kalın bir defter vardı.

“Bütün eksik işlerimi yazdım,” dedi. “Bunları bitirmem kaç yıl sürer?”

Nihat deftere baktı ve gülümsedi. “Hepsini bitirmen gerekmiyor. Önce hangisinin seni bugün daha iyi biri yapacağını seç.”

Orhan uzun süre düşündü. Sonra defterin ilk sayfasını yırttı. Yıllardır görüşmediği babasına gitmeye karar verdi.

O günden sonra dükkânın tabelası değişti. Nihat, eski levhanın altına şu cümleyi ekledi: Vakit, saklanınca çoğalmaz; paylaşıldıkça anlam kazanır.

Yıllar sonra Nihat dükkânı kasabalılara bıraktı. Saatleri sustu, raflar yine boşaldı. Fakat dükkâna giren herkes çıkarken yanında görünmez bir armağan taşıdı: bekletmeden söylenmiş bir teşekkür, zamanında tutulmuş bir el ya da sonunda başlanmış küçük bir düş.

Kasaba halkı, hayatın büyük değişimlerle değil, doğru zamanda atılan küçük adımlarla güzelleştiğini o dükkânda öğrendi. Nihat’ın adı unutulsa bile levhadaki cümle kaldı. Çünkü bazı sözler bir kişiye değil, büyümeyi sürdüren herkese aittir.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu