Gölgeden Önce Konuşan Çınar Kozalağı

Gümüşçayır Ormanı’nda Lapa adında küçük bir kirpi yaşardı. Lapa çok meraklı, hızlı düşünen ve her konuda fikri olan biriydi. Fakat bir alışkanlığı vardı: Biri konuşmaya başladığında, sözünü tamamlamasını beklemeden araya girerdi.
Kaplumbağa Vira göletin yolunu anlatırken, “Ben o yolu senden iyi bilirim,” derdi. Sincap Misket kış hazırlıklarından söz edince, “Fındıkları nasıl saklayacağını da ben söyleyeyim,” diye hemen ortaya atılırdı. Ormandaki hayvanlar Lapa’yı severdi ama onunla konuşurken cümlelerini kısa tutmaya başlamışlardı. Çünkü Lapa dinlemek yerine kendi düşüncelerini anlatmayı tercih ediyordu.
Bir sabah ormanın yaşlı çınarı, dallarından parlak bir kozalak düşürdü. Kozalağın üzerinde altın renkli küçük harflerle şu cümle yazıyordu: “Beni doğru anlayan, ormanın en sessiz hazinesini bulur.”
Bu haber kısa sürede bütün ormana yayıldı. Lapa, kozalağı görür görmez, “Hazine elbette kuzey yamacındaki kayaların arasındadır. Orayı geçen yaz keşfetmiştim,” dedi. Arı Pırpır, “Belki de hazine—” diyecek oldu, ama Lapa onun sözünü kesti.
“Arıların gizli yerleri bilmesi mümkün değil. Siz çiçeklerden başka bir şey görmezsiniz.”
Pırpır’ın kanatları yavaşladı. Yine de gülümsedi ve susmayı seçti.
Hayvanlar çınarın çevresinde toplandı. Çınarın gövdesinde üç ince çizgi vardı. Vira, çizgileri dikkatle inceleyip, “Bunlar bir yolun işareti olabilir,” dedi. Lapa hemen, “Hayır, kesinlikle eski bir tırmanma oyunundan kalma,” diye karşılık verdi.
Sonra herkes farklı düşünceler söyledi. Karga Zuzu, rüzgârın yaprakları belli bir yöne çevirdiğini fark etti. Köstebek Nino, toprağın altında boş bir tünel bulunduğunu anlattı. Pırpır ise çınarın üst dallarında, diğerlerinden farklı kokan beyaz çiçekler gördüğünü söyledi. Lapa hepsinin sözünü kestiği için bu ipuçlarının hiçbirini tam olarak dinlemedi.
“Beni izleyin,” diyerek kuzey yamacına doğru yürüdü. Hayvanlar istemeyerek de olsa peşinden gitti. Lapa, kayaların arasına baktı, kuru dalları kaldırdı, toprağı eşeledi. Fakat ne altın bir kutu ne de parlayan bir taş bulabildi.
Güneş öğleye yaklaşırken Lapa yoruldu. İlk kez çevresindeki sessizliği fark etti. Hiç kimse onunla konuşmuyordu. Çünkü herkesin söyleyecek bir şeyi vardı, ama Lapa kimseyi dinlememişti.
Tam o sırada elindeki kozalak hafifçe ısındı. Üzerindeki yazı silindi ve yeni bir cümle belirdi: “Aradığın hazine, başkalarının sözlerinde saklıydı.”
Lapa utandı. Başını eğip arkadaşlarına döndü. “Pırpır, sen beyaz çiçeklerden söz etmiştin. Bunu tekrar anlatır mısın?” diye sordu.
Pırpır şaşkınlıkla kanat çırptı. “Çınarın üst dallarında, yalnızca gün ortasında açan çiçekler gördüm. Kokuları, çınarın arkasındaki eski patikaya doğru yayılıyordu.”
Bu kez Lapa araya girmedi. Zuzu rüzgârın yönünü, Nino yer altındaki tüneli, Vira ise patikanın gölete kadar uzanabileceğini anlattı. Lapa bütün sözleri dikkatle dinledi. Sonra herkesin fikrini birleştirerek yeni bir yol önerdi.
Patikanın sonunda, çınarın köklerinin arasında küçük bir oyuk buldular. Oyuğun içinde altın yoktu. Bunun yerine renkli tohumlar, yumuşak bir bahçe küreği ve üzerinde şu yazının bulunduğu tahta bir levha vardı: “En güzel bilgi, paylaşıldıkça büyür.”
Hayvanlar tohumları ormanın farklı yerlerine ekti. İlkbahar geldiğinde her yerde rengârenk çiçekler açtı. Bu çiçekler, yalnızca birlikte düşünüldüğünde bulunabilen gizli patikaları gösteriyordu.
O günden sonra Lapa yine meraklı ve konuşkan kaldı, fakat önce dinlemeyi öğrendi. Bir arkadaşı konuşurken gözlerini ona çeviriyor, sözünü bitirmesini bekliyor ve ancak sonra düşüncesini söylüyordu. Orman sakinleri de onunla yeniden uzun uzun sohbet etmeye başladı.
Lapa, kozalağı çınarın altına bıraktı. Kozalak artık sessizdi, ama onun öğrettiği ders herkesin kalbinde yaşamaya devam etti: İnsan yalnızca konuşarak değil, dikkatle dinleyerek de bilgeliğe yaklaşır.




