Haritaya Sığmayan Minik Ada

Bir zamanlar denize hiç kıyısı olmayan Çınaraltı kasabasında Pera adında meraklı bir çocuk yaşardı. Pera, her akşam penceresinin önüne oturur, gökyüzündeki bulutlara şekiller verirdi. Bir bulutu fil, bir başkasını uçan ev yapar; sonra da kendi kendine sessizce gülerdi. Fakat kasabada bir süredir kimse gülmüyordu. Fırıncı ekmekleri özenle pişiriyor, öğretmen dersleri sevgiyle anlatıyor, çocuklar oyun oynuyordu ama kahkahalar sanki görünmez bir sandığa saklanmıştı.
Bir sabah Pera, tavan arasını düzenlerken büyükannesinin eski seyahat çantasını buldu. Çantanın içinden deniz mavisi bir mendil, üç kurutulmuş papatya ve kenarları kıvrılmış bir harita çıktı. Haritanın üzerinde dağlar, ormanlar ve kıvrımlı yollar vardı. Ancak tam ortasında bembeyaz, boş bir alan bulunuyordu.
Haritanın arkasında şu cümle yazılıydı: “Görünmeyen yere ulaşmak isteyen, önce başkasının sevincine yol açmalı.”
Pera cümleyi anlamaya çalışırken haritadaki mavi çizgiler birden parladı. Çizgiler, kasabanın dışındaki eski değirmene doğru uzanıyordu. Pera deniz mavisi mendili cebine koyup yola çıktı. Değirmenin yanında, daha önce hiç fark etmediği minicik bir kapı gördü. Kapı, bir serçenin yuvası kadar küçüktü; fakat Pera eğilip mendili kapının önüne serince kapı büyüyerek onu geçebileceği hâle geldi.
Kapının ardında gökyüzü turuncu, çimenler mor, ağaçların yaprakları ise kâğıttan yapılmış gibiydi. Uzakta, denizin üzerinde duran küçücük bir ada görünüyordu. Adanın çevresinde su yerine pırıl pırıl kahkahalar akıyor, ama adanın kendisi sessizce bekliyordu. Kıyıda, kabuğu benekli yaşlı bir kaplumbağa Pera’yı karşıladı.
“Burası Haritaya Sığmayan Ada,” dedi kaplumbağa. “Kasabanızın kaybolan gülüşleri buraya geldi. Onları geri götürmek için adadaki üç kişiye küçük bir sevinç armağan etmelisin. Fakat armağan, satın alınan ya da saklanan bir şey olamaz.”
Pera adanın içlerine yürüdü. İlk olarak, yapraklarını dökmeyi unutan bir ağacın altında duran bulut yüzlü bir tavşan gördü. Tavşanın havuçları toprağın altında değil, dalların üzerinde yetişiyordu. Her sıçrayışında havuçlara çarpıyor ve hepsini yere düşürüyordu. Pera, tavşanın zıplamasını durdurmak yerine dallara küçük yaprak sepetleri bağladı. Havuçlar sepetlere düşünce tavşan öyle neşelendi ki kulakları ritim tutmaya başladı.
Biraz ileride, renkleri birbirine karışmış bir kelebek vardı. Kırmızı kanadı maviye, sarı kanadı mora dönüşmüş; hangi çiçeğe konacağını bilemez olmuştu. Pera, mendilini açıp kelebeğin yanına serdi. Mendildeki papatyaları dikkatle ayırarak kelebeğe yeniden renkleri seçmeyi öğretti. Kelebek, kanatlarını çırptığında havaya minicik ışık noktaları saçıldı.
Adanın en yüksek tepesinde ise tek başına oturan bir çocuk buldu. Çocuğun adı Rumi’ydi. Elinde boş bir kavanoz tutuyor, içine bir türlü yıldız dolduramıyordu. Pera, yıldızları yakalamaya çalışmak yerine kavanozu gökyüzüne çevirmesini söyledi. O anda yıldızların ışığı kavanozun camına yansıdı. Rumi, kavanozun aslında boş olmadığını anlayınca gülümsedi.
Üç gülümseme aynı anda parlayınca adanın çevresindeki kahkaha nehri yükseldi. Pera, suyun içinden kendi kasabasına uzanan ışıklı bir yol gördü. Kaplumbağa, “Sevinç, biriktirilince ağırlaşır; paylaşıldıkça çoğalır,” dedi.
Pera kasabaya döndüğünde fırıncıya sepet bağlama fikrini, öğretmene renkli ışık oyununu, çocuklara da gökyüzünü seyretmenin neşesini anlattı. Herkes birbirine küçük yardımlar etmeye başladı. Fırıncı, ekmek bekleyenlere sıcak çörek dağıttı. Çocuklar oyuna katılamayan komşularını çağırdı. Öğretmen, dersin ortasında herkesi pencereden bulut izlemeye davet etti.
O akşam kasabada ilk kahkaha duyuldu. Ardından bir başkası, sonra bir diğeri geldi. Gülüşler sokaklarda çoğalırken Pera’nın haritasındaki beyaz alan da renklerle doldu. Haritaya sığmayan ada artık görünür olmuştu; çünkü onun yeri kâğıtta değil, paylaşılmış sevinçlerin arasındaydı.
O günden sonra Çınaraltı’nda çocuklar uyumadan önce birbirlerine, “Bu akşam hangi güzelliği paylaştın?” diye sormaya başladılar. Pera ise deniz mavisi mendilini çantasına koydu. Bir gün başka bir sessizlikle karşılaşırsa, masal dinlemenin güzel olduğunu bildiği gibi, güzel bir masalın en iyi sonunun birlikte atılan neşeli bir kahkaha olduğunu da biliyordu.




