Ay Işığını Biriktiren Küçük Kulaklık
Geceleri herkesin erken uyuduğu Çınçınlıtepe köyünde, Lila adında meraklı bir çocuk yaşardı. Lila’nın en sevdiği şey, yorganına kıvrılıp büyükannesinden masal dinlemekti. Büyükannesi her akşam başka bir diyara açılan kapılar, konuşan hayvanlar ve iyilikle parlayan yıldızlar anlatırdı. Lila, masalların yalnızca kulakla değil, kalple de dinlendiğine inanırdı.
Bir akşam büyükannesi anlatmaya başlamadan hemen önce pencereden incecik bir ses geldi: “Tık… tık… tık…” Ses ne saate ne de yağmur damlasına benziyordu. Lila perdeyi araladığında bahçedeki ayçiçeğinin yaprakları arasında gümüş renkli, minicik bir kulaklık gördü. Kulaklığın üzerinde mor bir düğme, yanında da şu sözler yazılıydı: “Duyduğunu paylaşan, kaybolanı bulur.”
Lila kulaklığı kulağına taktı. Önce yalnızca geceyi duydu: otların hışırtısını, uzaktaki baykuşun yumuşak ötüşünü ve büyükannesinin çay kaşığını fincana bırakırken çıkardığı küçük sesi. Sonra çok uzaklardan gelen neşeli bir kahkaha işitti. Kahkaha, köyün dışındaki Söğütlük’ten yükseliyor gibiydi.
Ertesi sabah Lila, kulaklığı yanında taşıyarak köyü dolaştı. Fırıncı Numan Usta, ekmeklerin eskisi kadar güzel kabarmadığını söylüyordu. Terzi Banu Hanım, iğnesinin ucunda kaybolan bir ışık arıyordu. Çocuklar ise oyun oynarken neden eskisi kadar gülmediklerini bilmiyorlardı. Köyün ortasındaki eski çeşme bile su yerine yalnızca sessiz kabarcıklar çıkarıyordu.
Lila kulaklığı takınca herkesin söylemediği küçük bir sıkıntıyı duydu. Numan Usta, yaptığı ekmeği komşularıyla paylaşmayı özlemişti. Banu Hanım, çocuklara renkli kumaşlardan kuklalar dikmek istiyor ama kimsenin istemeyeceğini sanıyordu. Çocuklar da birlikte yeni bir oyun kurmak istiyor, fakat ilk adımı kimin atacağını bekliyordu.
Lila, duyduklarını kimseyi utandırmadan birer öneriye dönüştürdü. Numan Usta’ya, “Bugün ekmekleri mahalleye dağıtsan fırının yeniden gülümseyebilir,” dedi. Banu Hanım’a, “Kuklalarınız için küçük bir sahne kursak nasıl olur?” diye sordu. Çocuklara da Söğütlük’te bir dinleme oyunu oynamayı teklif etti. Herkes önce biraz şaşırdı, sonra yüzlerde küçük gülümsemeler belirdi.
Öğleden sonra köy meydanında hazırlık başladı. Numan Usta sıcak çörekler pişirdi. Banu Hanım rengârenk kuklalar dikti. Çocuklar söğüt dallarından bir sahne kurdu. Lila ise herkesten bir dakika boyunca hiç konuşmadan çevresini dinlemesini istedi. O bir dakikada köylüler birbirlerinin ayak seslerini, nefeslerini ve uzaktan gelen kuş cıvıltılarını fark etti.
Derken çeşmenin içinden parlak bir ses yükseldi. Bu, suyun şırıltısı değil, binlerce küçük çanın birlikte gülmesi gibiydi. Çeşme birden berrak suyla akmaya başladı. Suyun yüzeyinde, ay ışığından yapılmış küçücük bir kapı belirdi. Kapının ardından aynı kahkaha duyuldu. Lila, kulaklığındaki mor düğmeye bastı ve kapı usulca açıldı.
İçeride, kanatları pamuktan bir varlık duruyordu. Adı Pofuduk’tu ve Çınçınlıtepe’nin neşe bekçisiydi. Köy halkı uzun zamandır birbirini gerçekten dinlemeyi bıraktığı için Pofuduk’un neşe çanı susmuştu. Lila’nın dikkatle dinlemesi ve duyduklarını iyiliğe dönüştürmesi, çanı yeniden uyandırmıştı.
Pofuduk, Lila’ya gümüş kulaklığı armağan etmek istedi. Lila başını salladı. “Onu yalnızca ben kullanırsam neşeniz yine kaybolabilir,” dedi. Bunun üzerine kulaklık köy meydanındaki ayçiçeğine asıldı. O günden sonra isteyen herkes ona kulağını dayayıp bir başkasının söyleyemediği güzel bir dileği öğrenebildi.
Akşam olduğunda çocuklar kukla gösterisi yaptı, Numan Usta çöreklerini paylaştı, Banu Hanım ise sahnenin perdesini rengârenk yıldızlarla süsledi. Büyükannesi Lila’ya gülümseyerek, “İyi bir masal dinleyicisi, dünyanın sakladığı en güzel cümleleri bulur,” dedi.
Lila o gece yatağına uzandı. Uzakta çeşmenin şırıltısı, yakında büyükannesinin sakin sesi vardı. Gözlerini kapatırken bir şeyi çok iyi anladı: Bazen bir köyü değiştiren şey yüksek sesli bir söz değil, sevgiyle verilen küçücük bir dikkatti. Masal dinlemenin en güzel yanı da buydu; insan, dinledikçe hem başkalarının kalbine hem kendi içindeki aydınlık yere yaklaşırdı.
