Nohut Ayının Sessiz Bahar Sepeti

Güneş, Çamlıbel Ormanı’nın üzerine altın renkli ışıklarını sererken Nohut Ayı, mağarasının önünde duran boş sepete uzun uzun baktı. Bu sepet, annesinden kalmıştı ve yalnızca güzel şeyleri taşıdığı söylenirdi. Fakat ne zaman içine bir şey koysa, sepet hafifçe iç çeker, sonra da içindekini dışarı bırakırdı.
Nohut bunu önce sepetin kırık olduğunu sandı. İçine parlak taşlar koydu, taşlar yuvarlanıp dereye gitti. Taze böğürtlenler yerleştirdi, böğürtlenler birer birer zıplayarak çalılara kaçtı. Sonra en sevdiği bal kavanozunu koydu. Sepet balı da tutmadı; kavanoz yuvarlanıp yumuşak yosunların arasına saklandı.
O sırada ormandaki dostları Nohut’un yanına geldi. Sincap Fındık, kuyruğunu yere sürüyerek, “Bu sabah meşe palamutlarımın hiçbiri içimi kıpırdatmadı,” dedi. Tavşan Limon, havuç tarlasına bakıp, “Ben de zıplamak istemiyorum,” diye ekledi. Gölün kıyısındaki kurbağalar susmuş, kuşlar şarkılarını yarıda bırakmıştı.
Nohut, sepetin boş olmasının belki de ormanın neşesinin kaybolmasıyla ilgisi olduğunu düşündü. Sepeti sırtına alıp patikaya çıktı. “İçine güzel bir şey bulana kadar dolaşacağım,” diye söz verdi. İlk olarak Fındık’ın yuvasına uğradı. Sincap, en sevdiği palamudu ona uzattı. Palamut sepete girer girmez bir yaprağın üzerine yuvarlandı.
Sonra Limon, havuç tarlasından turuncu bir havuç seçti. Havuç da sepette durmadı. Göl kenarında yaşayan yaşlı kurbağa Kıpır, Nohut’a küçük, mavi bir nilüfer verdi. Nilüfer suya doğru süzüldü. Nohut’un omuzları çöktü. Herkes iyi bir şey sunuyor, ama sepet hiçbirini kabul etmiyordu.
Akşama doğru Nohut, ormanın en yüksek tepesine çıktı. Aşağıda dostlarının sessiz evleri görünüyordu. O sırada ince bir ses duydu. Ses, dikenlerin arasında kanadı incinmiş bir arıdan geliyordu. Arı, kovana dönemediği için titriyordu. Nohut onu avuçlarının arasına alıp büyük bir dikkatle papatya tarlasına götürdü. Arı, çiçeklerin üzerine konunca kanatlarını sevinçle çırptı.
Birden sepet ışıldadı. İçinde ne palamut, ne havuç, ne de nilüfer vardı. Yine de sepetin dibinde küçücük, sıcak bir parıltı belirmişti. Nohut anladı ki sepet, yalnızca birinin başkasına karşılıksız yaptığı iyiliği saklayabiliyordu.
Ertesi sabah Nohut yeniden yola çıktı. Fındık’ın yuvasının çatısını onardı, Limon’un tarlasındaki taşları temizledi, kurbağaların göletine taşımaları için geniş yapraklardan küçük kayıklar yaptı. Her yardımın ardından sepet biraz daha aydınlandı. Ormandaki hayvanlar da birbirlerine destek olmaya başlayınca sessizlik yavaş yavaş dağıldı.
Fındık, yuvasındaki en güzel palamudu yaşlı kirpiye verdi. Limon, havuçlarının bir bölümünü göl kıyısındaki ördeklerle paylaştı. Kurbağalar, suskun kuşlara neşeli bir ritim tuttu. Sepet artık öyle parlaktı ki geceleri ay ışığını bile geride bırakıyordu.
Nohut, sepeti ormanın ortasındaki büyük kayanın üzerine koydu. Parıltı gökyüzüne yükselip dallara yayıldı. O anda kuşlar şarkı söylemeye, kurbağalar vıraklamaya, yapraklar da hafifçe hışırdamaya başladı. Çamlıbel Ormanı’nın neşesi geri dönmüştü.
Nohut, sepetin yanına küçük bir tahta levha astı: “İyilik saklanmaz, çoğalır.” O günden sonra bu sepet, ormanda elden ele dolaştı. Bazen içine bir özür, bazen bir yardım, bazen de paylaşılmış bir kahkaha kondu. Sepet hiçbirini uzun süre tutmadı; çünkü gerçek güzellik, bir yerde saklanmak yerine herkese ulaştığında anlam kazanıyordu.
İşte bu yüzden anlatılan ayı masalları arasında Nohut’un öyküsü özel bir yere sahip oldu. Çünkü o, büyük bir sihir ararken küçücük bir iyiliğin koca bir ormanı aydınlatabileceğini keşfetmişti.




