Ejderha Masalları

Kireçtaşı Vadisindeki Tersine Akan Kıvılcım

Yaklaşık 4 dakika okuma

Kireçtaşı Vadisi’nde akşamları gökyüzü, sanki biri mora boyanmış bir yorganı dağların üzerine sermiş gibi görünürdü. Vadinin en yüksek yamacında yaşayan Pera, her gün okuldan dönerken taşların arasından yükselen minicik ışıkları izlemeyi severdi. Bu ışıklar, ejderhaların nefesinden doğan sıcak kıvılcımlardı. Kimi turuncu, kimi pembe, kimi de bal rengi olurdu. Fakat bir sabah vadideki bütün kıvılcımlar gökyüzüne doğru yükselmek yerine toprağın içine doğru akmaya başladı.

Pera, elindeki sepeti yere bıraktı ve şaşkınlıkla eğildi. Kıvılcımlar, incecik altın çizgiler hâlinde taşların arasından süzülüyor, sonra da görünmez bir kuyuda kayboluyordu. Tam o sırada çalılıkların ardında hafif bir hıçkırık duyuldu. Pera dalları araladığında, pulları fıstık yeşili olan küçük bir ejderha gördü. Ejderhanın kanatları yaprak kadar inceydi; kuyruğunun ucunda ise sönmek üzere olan mavi bir ışık titriyordu.

“Adım Lumo,” dedi ejderha, başını utangaçça kaldırarak. “Dün gece ilk kez kendi ateşimi yakmayı denedim. Ama alevim dışarı çıkacağına tersine döndü. Şimdi vadideki bütün kıvılcımlar beni izliyor.”

Pera korkmak yerine onun yanına oturdu. Lumo’nun burnundan yalnızca küçük bir duman halkası çıkıyordu. “Belki de ateşin kaybolmadı,” dedi Pera. “Belki sana bir şey göstermeye çalışıyordur.”

İkisi, kıvılcımların izini sürerek vadinin aşağısına indi. Yol boyunca taşların üzerinde parlayan işaretler gördüler. Bir işaret ayçiçeğine, biri kıvrılmış bir buluta, diğeri de kapısı olmayan bir eve benziyordu. Lumo her işarete üflediğinde kıvılcımlar biraz daha hızlanıyor, yerin altında uzak bir çan sesi duyuluyordu.

Vadinin sonunda, yaşlı söğütlerin çevrelediği yuvarlak bir gölet vardı. Göletin suyu yukarıdan aşağıya değil, aşağıdan yukarıya akıyordu. Su damlaları havaya yükseliyor, sonra söğüt dallarındaki gümüş yapraklara konuyordu. Göletin ortasında küçük bir taş ada duruyor, adanın üzerinde de çatlamış bir cam küre parlıyordu.

Lumo küreyi görünce kanatlarını açtı. “Bu, ejderha ocağının yankı küresi olmalı. Ateşimi ilk denediğimde içimdeki heyecanı çok büyüttüm. Sanırım yankı küresi korkumu da duydu.”

Pera küreye yaklaştı ama ona dokunmadı. Camın içinden birbirine karışmış renkler dönüyordu. Kırmızı, sarı, mavi ve yeşil ışıklar bazen neşeli, bazen de telaşlı görünüyordu. Pera, Lumo’ya dönüp “Ateş yakmak, yalnızca güçlü üflemek değildir. İçinde ne varsa ona bir yol vermektir,” dedi. “Önce sakinleşmeyi deneyelim.”

Lumo gözlerini kapattı. Pera ona vadide duydukları sesleri tek tek hatırlattı: söğüt yapraklarının hışırtısını, göletin tersine akan damlalarını, uzaktaki keçilerin çanlarını ve kendi kalbinin yumuşak vuruşlarını. Lumo derin bir nefes aldı. Bu kez burnundan çıkan duman acele etmiyordu.

Fakat tam o anda gökyüzü karararak vadinin üzerine büyük bir rüzgâr indi. Tersine akan gölet sallandı, gümüş yapraklar havaya savruldu ve cam küre adanın kenarına doğru yuvarlandı. Lumo küreyi yakalamak için ileri atıldı, ancak kanatları birbirine dolandı. Pera hızla yere uzanıp kürenin ip gibi ince sapını tuttu.

“Lumo, bana bak!” diye seslendi. “Ateşini rüzgâra karşı değil, benim sesime doğru gönder!”

Lumo gözlerini açtı. Korkusunu saklamaya çalışmak yerine onu kabul etti. “Korkuyorum,” dedi. “Ama yine de deneyeceğim.” Sonra yavaşça nefes verdi. Ağzından tek bir alev değil, küçük bir ışık kuşu çıktı. Işık kuşu rüzgârın içinden süzülerek cam küreye kondu. Küre çatlaklarını kapattı ve içindeki renkler uyumla dönmeye başladı.

Bir anda vadideki bütün kıvılcımlar yerden yükseldi. Altın çizgiler, gökyüzünde büyük bir halka oluşturdu. Sonra her biri kendi sahibinin ocağına geri döndü. Lumo’nun kuyruğundaki mavi ışık da büyüyerek nazik, masmavi bir aleve dönüştü. Bu alev sıcak değildi; dokunduğu taşlara küçük çiçek desenleri bırakıyordu.

O günden sonra ejderhalar, ilk ateş derslerine güç gösterisiyle değil, dinleyerek başladılar. Lumo ise vadinin ejderha masalları anlatıcısı oldu. Her akşam çocuklara, tersine akan kıvılcımların aslında kaybolmadığını, yalnızca doğru sesi aradığını söylerdi. Pera da her anlatının sonunda gülümseyerek eklerdi: “Cesaret bazen gökyüzüne alevler savurmak değil, korkan bir dostun yanında sessizce oturmaktır.”

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu