Çakılkuyruk ve Uçan Pazarın Haritası

Yonca Ovası’nda, sabahları çimenlerin üzerinde zıplayan çiy damlalarının yaşadığı küçük bir tavşan köyü vardı. Bu köyde Çakılkuyruk adında, durduğu yerde bile kulaklarını oynatan, meraklı ve hızlı bir tavşan yaşardı. Çakılkuyruk’un en sevdiği şey, her cumartesi gökyüzünden aşağı süzülen Uçan Pazar’ı izlemekti.
Uçan Pazar, renkli balonlara bağlı ahşap tezgâhlardan oluşurdu. Bal kavanozları, tarçınlı çörekler, el yapımı düdükler ve parlayan düğmeler gökyüzünde usulca sallanırdı. Pazarın yönünü gösteren büyük tahta levha, her hafta rüzgârın yardımıyla doğru yere dönerdi. Fakat bir cumartesi sabahı levha ortadan kayboldu.
Pazar, yönünü bulamayınca Yonca Ovası’nın üzerinden üç kez döndü, sonra da uzaklardaki Çınar Sırtı’na doğru sürüklenmeye başladı. Köylüler ellerindeki sepetleri kaldırıp seslendi, ama balonlar rüzgârın peşinden çoktan uzaklaşmıştı.
Çakılkuyruk hemen havuç çantasını sırtına geçirdi. “Levha bulunmazsa pazar eve dönemez,” dedi. “Ben onu bulacağım!”
Onunla birlikte üç arkadaşı yola çıktı: göletin kıyısında yaşayan ördek Misket, her yola farklı bir gözle bakabilen sincap Fındık ve küçük ama güçlü kanatları olan arı Vızır. Çakılkuyruk önden zıplıyor, Misket çamurlu izleri inceliyor, Fındık ağaç dallarını kontrol ediyor, Vızır ise yükseklerden uçup çevreyi gözlüyordu.
Üç İz ve Bir Tuhaf Ses
Çınar Sırtı’na vardıklarında yerde üç farklı iz gördüler. Biri yuvarlak, biri incecik, biri de küçük yıldızlara benziyordu. Fındık izleri takip etmek istedi, Misket ise pazarın balonlarından kopmuş sarı bir ipi gösterdi. Çakılkuyruk bir an düşündü. Sonra burnuna gelen hafif kekik kokusunu fark etti.
“Yön levhası tahtadan yapılmıştı,” dedi. “Tahta kekik çalılarının arasından geçmiş olabilir. Üstelik rüzgâr onu yuvarlamışsa yuvarlak iz bırakır.”
Üç arkadaş kekik kokusunu izleyerek yokuş aşağı koştular. Bir kayanın arkasından tıkır tıkır bir ses geliyordu. Çakılkuyruk kulaklarını dikti. Sesin yanına vardıklarında levhayı buldular; ancak levha iki taşın arasına sıkışmıştı. Üzerindeki ok işareti de silinmişti.
“Onu çıkarabiliriz,” dedi Misket.
“Ama pazarın hangi yöne gideceğini nasıl anlayacağız?” diye sordu Vızır.
Çakılkuyruk çevresine baktı. Çınar Sırtı’nda dört patika vardı. Birinin yanında kurumuş otlar, diğerinde taze yoncalar, üçüncüsünde uçuşan beyaz tüyler, sonuncusunda da su damlaları bulunuyordu. Fındık, pazarın balon ipindeki küçük düğümü gösterdi.
“Bu düğüm, rüzgârın kuzeyden estiğini anlatıyor,” dedi. “Ama kuzey patikası hangisi?”
Çakılkuyruk zıplayarak en yüksek kayanın üzerine çıktı. Oradan bakınca taze yoncaların hep aynı yöne eğildiğini gördü. Misket de su damlalarının ters tarafa savrulduğunu fark etti. Birlikte kuzeyi buldular. Fakat levhanın oku hâlâ görünmüyordu.
Paylaşılan Fikir
Çakılkuyruk çantasından bir havuç çıkardı ve havucun ucuyla levhanın üzerine yeni bir ok çizmeye başladı. Fındık, okun yanına küçük bir yıldız ekledi. Misket, yıldızın altına dalga resmi çizdi. Vızır da işaretlerin üstüne parlak polenler serpti.
“Bu artık tek bir kişinin levhası değil,” dedi Çakılkuyruk. “Hepimizin bulduğu bilgileri taşıyor.”
Arkadaşları levhayı taşların arasından birlikte çekti. Çakılkuyruk önden itti, Misket gagasıyla aralığı genişletti, Fındık ince dalları kaldıraç yaptı, Vızır da yakındaki kuşları çağırarak onlardan yardım istedi. Kısa süre sonra levha özgürdü.
Yeni işaretleri gökyüzüne kaldırdıklarında Uçan Pazar’ın balonları yön değiştirdi. Önce yavaşça döndüler, sonra renkli tezgâhlar Yonca Ovası’na doğru süzülmeye başladı. Köylüler sevinçle havuç yapraklarını salladı. Pazar yeniden meydanın üzerine geldiğinde herkes arkadaş grubunu alkışladı.
O gün pazardaki en değerli şey ne altın düğmelerdi ne de ballı çörekler. Çakılkuyruk, arkadaşlarına teşekkür etmek için havuç çantasını açtı ve içindekileri paylaştı. Misket su kabını, Fındık fındıklarını, Vızır da bal kokulu çiçeklerini ortaya koydu.
Akşamüstü Uçan Pazar yeniden göğe yükselirken yeni levha meydanın ortasına asıldı. Üzerinde dört küçük işaret vardı: bir havuç, bir ördek tüyü, bir fındık ve bir arı kanadı.
Çakılkuyruk levhaya bakıp gülümsedi. O günden sonra Yonca Ovası’nda herkes şunu öğrendi: En hızlı koşan kişi yolu bulabilir, ama en doğru yolu çoğu zaman birlikte düşünenler gösterir.




