Keloğlan ve Kuyudaki Dev Masalı

Kuyunun Fısıltısı

Köyün hemen dışında, yosun tutmuş taşlardan yapılmış eski bir kuyu vardı. Herkes o kuyuya saygı duyar, geceleri uzaktan bakar ama içine yaklaşmazdı; çünkü kuyudan bazen derin bir inilti, bazen bir kahkaha gibi garip sesler gelirdi. Bir gün köyün kadınları çamaşır yıkarken, çocuklar oyun oynarken kuyu birdenbire daha yüksek, daha insan gibi bir ses çıkardı: “Beni çıkarın!”

Köylüler panikle kapılara çekildi, çünkü kuyuda bir dev olduğunu, onu kızdırırlarsa köyü yerlere süper bir güçle yok edeceğini anlattılar. Herkes birbirine baktı ama kimse yukarı eğilip bakmaya cesaret edemedi. Ta ki Keloğlan ortaya çıkana kadar.

Keloğlan’ın Merakı

Keloğlan, köyde merakıyla ve iyi niyetiyle tanınırdı. Kuyudan duyduğu çağrı onu heyecanlandırdı; korkmazdı ama saygı duyardı. Eline bir fener aldı, diz çöküp kuyunun kenarına eğildi ve fenerin ışığını kuyunun karanlığına tuttu. Aşağıdan kocaman, kırışık bir el uzandı ve kalın bir ses, ama yorgun, ağlamaklı bir ses duyuldu:

“Ben devim, adım Çokbüyük. Bir fırtınada kayan toprak beni buraya hapsetti. Çıkamıyorum; boyum büyük, dar kuyunun kenarlarına takılıp kalıyorum. Bana yardım edin, yalnızım.”

Keloğlan önce korkmadığını belli etti, sonra cebinden bir parça ekmek çıkardı ve kuyunun kenarına fırlatarak devle konuştu: “Neden öfkelisin? Niçin köylüyü korkutuyorsun?”

Dev ağır bir iç çekti. “Burada sıkıştım, aç ve yalnızım. Dışarı çıkarsam köy sizi rahatsız eder diye korkuyorum. Büyük ve bugünlerde nereye gitsem korku yaratıyorum.”

Plan Kurmak

Keloğlan devin sözlerini dinledi, sonra kuyunun etrafına seslendi: “Korkmayın! Ben çıkarırım onu. Ancak birbirimize yardım etmemiz gerek.” Köylüler önce tereddüt etti ama Keloğlan’ın güven veren bakışı onları topladı.

Keloğlan hızlıca bir plan yaptı. Önce devle konuşup onu sakinleştirdi; devin kalbi yumuşadıkça kuyudan daha az bağırdı. Ardından köyün marangozunu çağırdı, çocuklara da haber gönderdi. Herkes ellerine ne geçiyorsa getirdi:

• Uzun, sağlam tahtalar
• Kalın ipler
• Hasırdan yapılmış büyük bir file
• Ağır taşlar ve kazıklar

Keloğlan marangozla birlikte bir plan yapıp tahtaları çapraz şekilde kuyuya doğru yerleştirdiler ve sağlam bir platform oluşturdular. İnsanlar ipleri kuvvetlice tuttular. Keloğlan kuyunun içinden devin elini tuttu, dev de elini nazikçe uzattı. Birlikte, köyün tüm gücüyle çekmeye başladılar.

Çıkış ve Karşılaşma

İlk anda dev çok yavaş hareket etti; çünkü kuyudaki taşlar onu tahriş etmişti. Ama köylülerin desteği ve Keloğlan’ın sabrı sayesinde dev yavaşça yukarı doğru kaydı. Kuyunun ağzına çıkarken dev, köyü yukarıdan gördü ve beklediğinden farklı bir manzarayla karşılaştı: İnsanlar korkmak yerine yardım ediyordu.

Dev kuyunun ağzına ulaştığında herkes nefesini tuttu. Dev hafifçe eğildi, başını önüne aldı ve kırılgan bir sesle teşekkür etti: “Beni kurtardınız. Sizi korkuttuğum için üzgünüm. Ben koruyucu bir devdim; bir zamanlar bu bölgeyi selden, hırsızdan korurdum. Taş kayınca düşüp sıkıştım. Artık hem yaşlıyım hem de yardıma muhtacım.”

Köylüler önce şaşkındı ama sonra Keloğlan öne çıkarak dedi ki: “Korkmak yerine konuşmak gerek. Biri zor durumdaysa ona yardım etmek hepimizin görevidir.” Dev, insanlara zarar vermeyecek sözünü verdi ve karşılığında köyün sevdikleri için koruma sözü verdi. O günden sonra dev, kuyu yakınında fazla dolaşmadı; gerektiğinde köye yardım eden, ama insanlarla barış içinde yaşayan bir bekçiye dönüştü.

Ders

Bu olay köyde uzun süre konuşuldu. Herkes Keloğlan’ın merakının, sabrının ve insanları bir araya getirme yeteneğinin ne kadar değerli olduğunu gördü. Keloğlan ise her zamanki gibi gülerek, cebindeki parça ekmeği çıkarıp birkaç çocuğa pay etti ve hayatın bazen dinlemekle, bazen birlikte çalışmakla aydınlandığını söyledi.

Masalın sonunda kuyu hâlâ eski yerinde duruyordu; artık içinden sadece su değil, halkın sesi de yükseliyordu: “Birlikte olunca her sorun çözülür.”