1. Sınıf Hikayeleri

Kâğıt Geminin Dönüş Bileti

Yaklaşık 3 dakika okuma

Eylül, okuldan çıkınca bahçede tek başına kaldı. Arkadaşları eve gitmişti. O, çantasını yavaşça topluyordu. Çünkü gökyüzünde beyaz bulutlar vardı. Eylül bulutlara bakmayı çok severdi.

O sırada yerde küçük bir kâğıt gördü. Kâğıt, güzel bir gemi biçiminde katlanmıştı. Üzerinde mavi bir çizgi ve minicik bir yıldız vardı. Eylül gemiyi eline aldı.

Gemi birden hafifçe sallandı.

“Beni çeşmeye götür,” dedi ince bir ses.

Eylül şaşırdı. Okul bahçesindeki eski çeşmeye baktı. Çeşme uzun zamandır su akıtmıyordu. Musluğunda örümcek ağları vardı.

“Neden oraya gitmeliyiz?” diye sordu Eylül.

“Çünkü orada bekleyen bir dileğim var,” dedi kâğıt gemi.

Eylül gemiyi iki eliyle tuttu. Çeşmeye doğru yürüdü. Yolun kenarında düşmüş yapraklar vardı. Bir yaprağı kaldırıp çöp kutusuna attı. Sonra gemiyi çeşmenin taşına bıraktı.

Gemi, çeşmenin küçük oluğunda ilerledi. Fakat su yoktu. Gemi hemen durdu.

“Yolum susuz kaldı,” dedi.

Eylül musluğu çevirdi. Musluk çok sertti. Önce sağa çevirdi. Sonra sola çevirdi. Hiçbir şey olmadı.

O sırada okulun kapıcısı Rıza Amca geldi. Elinde eski bir çanta vardı.

“Burada ne yapıyorsun, Eylül?” diye sordu.

Eylül olanları anlattı. Rıza Amca gülümsedi. Musluğun altında küçük bir taş gördü. Taş, musluğun hareket etmesini engelliyordu.

Rıza Amca taşı çıkardı. Eylül de musluğu çevirdi. Önce bir damla düştü. Sonra iki damla geldi. Ardından incecik bir su akışı başladı.

Kâğıt gemi sevinçle döndü. Çeşmenin oluğunda ilerledi. Bahçenin duvarına kadar gitti. Duvarın dibinde kuru, çatlamış bir toprak parçası vardı.

Geminin yıldızı parladı. İçinden küçük, yuvarlak bir tohum çıktı.

“Bu tohumu toprağa bırak,” dedi gemi.

Eylül küçük bir çukur açtı. Tohumu içine koydu. Üzerini toprakla örttü. Sonra çeşmeden biraz su aldı. Tohumun üzerine döktü.

“Şimdi bekleyecek miyiz?” diye sordu.

“Bekleyeceğiz,” dedi Rıza Amca. “Ama yalnızca beklemek yetmez. Ona her gün su ve sevgi gerekir.”

Eylül ertesi gün okula erken geldi. Çeşmenin yanına gitti. Toprakta minicik yeşil bir çizgi vardı. Eylül çok sevindi. Hemen biraz su getirdi.

Arkadaşı Can da onu gördü. Can, “Ben de yardım edebilir miyim?” diye sordu.

“Elbette,” dedi Eylül.

O günden sonra çocuklar sırayla çeşmeye baktı. Biri su taşıdı. Biri yerdeki çöpleri topladı. Biri de tohumun yanına küçük taşlardan bir çember yaptı.

Günler geçti. Yeşil çizgi büyüdü. Sonra iki yaprak açtı. Bir sabah çocuklar okul bahçesine geldiğinde karşılarında rengârenk bir çiçek gördü. Çiçeğin ortasında kâğıt gemideki yıldızın aynısı vardı.

Çiçeği gören herkes gülümsedi. Rıza Amca çeşmenin çevresini temizledi. Müdür, eski çeşmeyi onarttı. Artık bahçede su şırıl şırıl akıyordu.

Eylül kâğıt gemiyi aradı. Onu çiçeğin yanında buldu. Kâğıt gemi artık konuşmuyordu. Fakat üzerinde yeni bir yazı vardı:

“İyilik, başladığı yere mutlaka geri döner.”

Eylül yazıyı arkadaşlarına okudu. Sonra gemiyi çiçeğin yanındaki küçük kutuya koydu. Çünkü bir gün başka bir çocuğun da güzel bir dileği olabilirdi.

O günden sonra okul bahçesi yalnızca çiçeklerle değil, çocukların yardımlarıyla da güzelleşti. Eylül ise şunu öğrendi: Bazen küçücük bir kâğıt gemi, büyük bir iyiliğe yol gösterebilirdi.

Bu yüzden çocuklar her sabah çeşmenin başında birbirlerine gülümsedi. Bahçe de sanki onlara sessizce teşekkür etti.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu