Doğa Masalları

Çiy Tanesiyle Uyanan Orman

Yaklaşık 3 dakika okuma

Gümüşpınar’ın kıyısında, sabahları çiy damlalarıyla parlayan küçük bir orman vardı. Bu ormanda her ağacın farklı bir sesi duyulurdu. Kavaklar rüzgârla fısıldaşır, meşeler ağır ağır düşünür, söğütler dereye eğilip suyun türküsünü dinlerdi. Ormanın en meraklı sakini ise on yaşındaki Lalin’di. Lalin, taşların üzerindeki yosunları inceler, kuşların ayak izlerini takip eder ve gördüğü her canlıya selam verirdi.

Bir yaz sabahı Lalin, her zamankinden daha sessiz bir sesle uyandı. Dere, şırıl şırıl akmak yerine aralıklı damlalarla konuşuyordu. Kurbağaların sazlıkta neşeyle zıpladığı yerlerde çatlak topraklar belirmiş, kelebeklerin konduğu çiçekler başlarını eğmişti. Lalin, avuçlarını toprağa koyduğunda onun sıcak ve suskun olduğunu hissetti.

Ormanın yaşlı kirpisi Pıtır, çalılıkların arasından çıkıp Lalin’in yanına geldi. Sırtındaki yaprakları silkelerken, “Su kaybolmadı,” dedi. “Sadece yolunu bulamıyor. Dereye giden eski kaynak, taşlarla ve savrulmuş dallarla kapanmış olmalı.”

Lalin hemen kaynağı aramaya koyuldu. Yanına Pıtır’ı, renkli kanatlı iskete kuşu Maviş’i ve ağır adımlarıyla yürüyen kaplumbağa Tospik’i aldı. Üç arkadaş, kurumuş dere yatağını izleyerek ormanın yukarılarına tırmandı. Yol boyunca susuz kalmış fideleri gördüler. Lalin, matarasında kalan suyu önce kendi içmek yerine en küçük fidelerin köklerine paylaştırdı.

Bir süre sonra, çınarların arasından ince bir su sesi duyuldu. Ses, yosunlarla örtülü büyük bir kayanın arkasından geliyordu. Kaynağın önü dallar, plastik parçaları ve yuvarlanmış taşlarla tıkanmıştı. Maviş, “Bunların bazıları ormana ait değil,” diye cıvıldadı. “Rüzgârla değil, insanların dikkatsizliğiyle gelmişler.”

Lalin, arkadaşlarıyla birlikte çalışmaya başladı. Tospik, küçük taşları kabuğuyla itti. Pıtır dalları ayıkladı. Maviş, yukarıdaki açıklığa uçup orada piknik yapanlara haber verdi. Bir süre sonra köyden çocuklar, büyükler ve belediyenin orman görevlisi geldi. Herkes eldivenlerini takıp çöpleri topladı. Plastik parçaları ayrıldı, dallar kenara taşındı, suyun önünü kapatan taşlar ise kaynağın çevresinde küçük bir set oluşturacak biçimde yerleştirildi.

Fakat su hemen coşkuyla akmadı. Kaynak, sanki bir şey bekliyordu. Lalin gözlerini kapatıp ormanın seslerini dinledi. Ağaçların yaprakları, “Suyu yalnızca almak değil, korumak gerekir,” diye hışırdıyordu. Bunun üzerine köylüler, dere kenarına çöp kutuları koymaya, suyu gereksiz yere akıtmamaya ve ormana yeni fidanlar dikmeye söz verdiler. Çocuklar da her hafta dönüşümlü olarak kaynağı ve dereyi kontrol etmeye karar verdi.

O anda kayanın altından berrak bir damla süzüldü. Ardından ikinci, üçüncü ve daha birçok damla geldi. Su, önce ince bir iplik gibi aktı; sonra taşların arasından neşeyle fışkırarak dere yatağına kavuştu. Kurbağalar seslerini yükseltti, söğüt dalları dans etmeye başladı. Susamış çiçekler başlarını kaldırırken, ormanın içinden taze toprak kokusu yayıldı.

Günler sonra Gümüşpınar yeniden canlı bir şarkıya dönüştü. Lalin, kaynağın yanında küçük bir tabela gördü: “Orman bize nefes verir; biz de ona özen gösteririz.” Tabelayı kimse tek başına yazmamıştı. Herkes bir kelime eklemiş, son cümleyi birlikte tamamlamıştı.

O günden sonra Lalin, suyun yalnızca derelerde değil, paylaşan ellerde ve koruyan yüreklerde de çoğaldığını hiç unutmadı. Ormana gelen herkes bir dal koparmadan, bir çöp bırakmadan ve en az bir iyilik yaparak geri döndü. Gümüşpınar’ın deresi ise her sabah, doğanın küçük bir yardımı bile kocaman bir umuda çevirebildiğini fısıldadı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu