Yosunlu Fenerin Yeşil Nöbeti

Gümüşpınar Ormanı’nda sabahlar, çiy damlalarının yapraklarda parlamasıyla başlardı. Ormanın en yüksek tepesinde duran yosunlu bir fener vardı. Bu fener, geceleri yolunu şaşıran hayvanlara ışık tutar, dereye giden patikayı aydınlatırdı. Fenerin ışığı yalnızca yağla değil, ormandaki canlıların iyiliğiyle beslenirdi. Bir kuş yuvasına dal taşıdığında, bir çocuk yere düşen çöpü kaldırdığında ya da biri susayan bir çiçeğe su verdiğinde fener biraz daha parlardı.
Ormanda yaşayan Pırpır adlı minik kirpi, fenerin bekçisiydi. Her akşam dikenlerinin arasına küçük bir yaprak iliştirir, tepeye çıkar ve ışığın titreşimini kontrol ederdi. Bir gün fenerin ışığı eskisi kadar güçlü görünmedi. Ertesi akşam daha da soldu. Üçüncü gece ise fener yalnızca ufacık, yeşil bir kıvılcım bıraktı.
Pırpır hemen arkadaşlarını çağırdı: Bilge kaplumbağa Narin, neşeli sincap Çıtırtı, gökyüzünü iyi gözleyen saksağan Maviş ve dere kıyısında yaşayan kurbağa Köpük. Hep birlikte fenerin çevresini incelediler.
“Yosunlar susuz kalmış,” dedi Narin, kabuğunu ağır ağır çevirerek. “Ayrıca toprağın üzerinde parlak kâğıtlar ve plastik parçaları var. Bunlar yağmur suyunun toprağa ulaşmasını engelliyor.”
“Dere de eskisi gibi şarkı söylemiyor,” diye ekledi Köpük. “Suyun kıyısında bazı dallar ve taşlar birikmiş. Küçük canlılar geçecek yer bulamıyor.”
Maviş, tepenin üzerinden uçup döndü. “Uzakta, patikanın yanında kırılmış bir su oluğu gördüm. Yağmur suyu oraya doluyor, ormandaki genç fidanlara ulaşamıyor.”
Pırpır, fenerin sönmesini beklemek yerine bir çözüm bulmaları gerektiğini anladı. Arkadaşlarıyla üç görev belirlediler. Önce ormanı temizleyecekler, sonra derenin yolunu açacaklar, en son da yağmur suyunu fidanlara taşıyacak küçük kanallar hazırlayacaklardı.
Çıtırtı, çalıların arasına kaçmış kâğıtları topladı. Maviş, ağaç dallarına takılan ipleri gagasıyla çözdü. Narin, ağır plastik parçalarını sırtında taşıyarak büyük bir çınarın altına götürdü. Pırpır ise dikenlerine yapışan kuru yaprakları silkeleyip her bulduklarını ayrı ayrı biriktirdi. Ormanda yaşayan çocuklar da çalışmaya katıldı. Büyükler, kullanılabilecek nesneleri ayırdı; geri kalanları ormandan uzaklaştırdı.
Sonra dereye indiler. Köpük, suyun önünü kapatan ince dalları gösterdi. Hayvanlar dalları çekti, yuvarlak taşları kenara dizdi. Bir süre sonra dere yeniden akmaya başladı. Suyun sesi önce fısıltı gibi çıktı, ardından berrak bir şarkıya dönüştü. Küçük balıklar taşların arasından geçti, susamış otlar başlarını kaldırdı.
En zor iş, kırık oluğu onarmaktı. Pırpır, ormanın kenarında bulduğu düzgün ağaç kabuklarını getirdi. Çıtırtı, kabukları sarmaşıklarla birbirine bağladı. Narin, oluğun altına sağlam taşlar yerleştirdi. Maviş de tepeden bakarak suyun doğru yöne akıp akmadığını kontrol etti. İlk yağmur yağdığında su, oluğun içinden ince bir gümüş çizgi gibi süzüldü ve fidanların köklerine ulaştı.
Günler geçtikçe yosunlar yeniden canlandı. Fenerin çevresindeki yeşil örtü kalınlaştı. Bir akşam Pırpır fitili temizleyip lambayı yaktığında, fenerin ışığı tepenin üzerinden bütün ormana yayıldı. Patikalar aydınlandı; yuvalarına dönen kuşlar, çiçeklerin arasına saklanan böcekler ve dere kıyısında zıplayan kurbağalar güvenle yollarını buldu.
O gece ormandaki herkes tepenin çevresinde toplandı. Pırpır, ışığın kendiliğinden parlamadığını biliyordu. Fener, doğaya gösterilen özenin ışığını taşıyordu.
Ertesi sabah hayvanlar ve çocuklar tepeye küçük bir tahta levha astılar: “Orman bize yuva olur; biz de onu koruruz.” O günden sonra her canlı kendi nöbetini tuttu. Kimi suyu temizledi, kimi fidanları gözetti, kimi de yere düşen tek bir yaprağın altında saklanan böceği incitmeden yürüdü. Yosunlu fener ise her gece, Gümüşpınar’ın üzerinde yemyeşil bir umut gibi parladı.




