Gurbet Hikayeleri

Uzak Şehrin Pencere Bahçesi

Yaklaşık 4 dakika okuma

Narin, denize bakan küçük kasabasından ayrılıp ailesiyle birlikte çok uzak bir şehre taşındığında, bavuluna üç şey koymuştu: anneannesinin verdiği fesleğen tohumu, mavi kapaklı bir defter ve evlerinin önündeki taş yoldan aldığı yuvarlak bir çakıl taşı. Yeni şehirde binalar gökyüzüne kadar uzanıyor, sokaklardan durmadan otobüsler geçiyor, rüzgâr ise deniz kokusu yerine fırınlardan gelen sıcak ekmek kokusunu taşıyordu.

Narin, ilk günlerde penceresinden dışarı bakıp eski mahallesini düşünüyordu. Kasabada sabahları horoz sesleriyle uyanır, akşamları komşuların kapı önünde yaptığı sohbetleri dinlerdi. Buradaysa herkes hızlı yürüyor, apartman kapıları sessizce kapanıyor ve kimse birbirinin adını bilmiyor gibiydi. Annesi, “Gurbet, insanın alıştığı yerden uzak kalmasıdır; ama kalbin sevgiye kapı açarsa hiçbir yer sonsuza dek yabancı kalmaz,” diyordu.

Bir öğleden sonra Narin, odasının penceresinin önündeki geniş mermer çıkıntıyı fark etti. Güneş oraya güzelce vuruyordu. Hemen fesleğen tohumlarını küçük bir yoğurt kabına ekti. Toprağı sularken, “Büyürsen bana evimizi hatırlat,” diye fısıldadı. Sonra mavi defterine, kasabasındaki taş evleri, kıyıda uçuşan martıları ve anneannesinin limonlu kurabiyelerini çizdi.

Ertesi sabah kapısının önünde, elinde sarı bir saksıyla duran bir çocuk gördü. Çocuğun adı Berke’ydi. Berke, “Bu çiçeği büyütmeye çalışıyorum ama yalnızca bir yaprak verdi,” dedi. Narin onu içeri çağırıp fesleğen kabını gösterdi. İki çocuk toprağı inceledi, güneşin geliş saatini hesapladı ve saksıları yan yana koydu.

Günler geçtikçe pencerenin önünde küçük bir bahçe oluştu. Berke nane getirdi, üst kattaki Lora minik bir menekşe bıraktı, apartmanın kapıcısı Rıza Amca eski tahta kasaları boyadı. Narin, her bitkinin yanına küçük bir kart astı. Kartlarda “Sabır”, “Paylaşmak”, “Hatırlamak” ve “Yeni bir başlangıç” yazıyordu.

Fakat Narin’in fesleğeni bir türlü filizlenmedi. Herkes kendi bitkisinin yeşerdiğini görürken onun kabında yalnızca nemli toprak vardı. Narin üzülüp mavi defterine, “Belki de bu şehirde kök salamam,” diye yazdı. O akşam görüntülü konuşmayla anneannesine durumu anlattı. Anneannesi gülümseyerek, “Bazı tohumlar toprağı değil, önce dostluğu bekler,” dedi. “Sen onu tek başına suladın. Şimdi bahçedeki herkes bir iyilikle sulasın.”

Ertesi gün Narin, apartmandaki çocuklara bu fikri anlattı. Berke saksının yanına bir şarkı söyledi. Lora menekşesinden dökülen küçük bir yaprağı toprağın kenarına koydu. Rıza Amca kasabanın eskilerinden öğrendiği güzel bir bahçe sözünü paylaştı. Annesi de memleketten gelen kuru toprağı bir avuç ekledi. Herkes kendi evinden, kendi hikâyesinden minicik bir parça getirmişti.

O gece yağmur başladı. Narin pencereyi kapatmak için kalktığında toprağın içinden ince, yeşil bir kıvrım çıktığını gördü. Sabah olduğunda fesleğen iki yaprak açmıştı. Yapraklar, Narin’in kasabasındaki gibi mis kokuyordu. Çocuklar sevinçle etrafına toplandı. Narin, bitkinin yalnızca eski evini değil, yeni arkadaşlarını da sevdiğini anladı.

İki Uzaklığın Arasında

Aradan haftalar geçti. Apartmanın pencereleri artık renk renk saksılarla süslendi. Komşular akşamları bahçenin önünde buluşuyor, herkes geldiği yerden bir anı anlatıyordu. Kimi dağ köylerinden, kimi başka ülkelerden, kimi de bu büyük şehirde doğup büyümüş olmaktan söz ediyordu. Narin, gurbet hikâyelerinin yalnızca özlemden oluşmadığını öğrendi. Her hikâyenin içinde yeniden kök salmanın bir yolu vardı.

Bir pazar günü Narin’in ailesi eski kasabaya ziyarete gitti. Narin, fesleğeninden birkaç tohum ayırıp anneannesine götürdü. Dönüşte yanında kasabanın deniz kabukları, reçel kavanozu ve yeni dostlarına anlatacağı pek çok anı vardı. Odasına geldiğinde pencere bahçesindeki bitkilerin arasına bir tabela astı: “Uzaklık Büyürse, Sevgi Daha Çok Yer Açar.”

O günden sonra Narin, ne eski evini unuttu ne de yeni şehrini yabancı saydı. Çünkü insan bazen bir yerden ayrılırken kalbinin bir parçasını orada bıraksa da başka bir yerde sevgiyle yeni bir bahçe kurabilirdi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu