Gurbet Hikayeleri

Kırlangıçların Taşıdığı Ev Kokusu

Yaklaşık 4 dakika okuma

Elif, denize yakın küçük kasabasından ayrılacağı sabah, evlerinin önündeki yaseminlere son kez sarıldı. Babası yeni bir şehirde işe başlamış, annesi de Elif’in okulunu değiştirmek zorunda kalmıştı. Herkes bunun güzel bir başlangıç olacağını söylüyordu. Elif ise valizine en sevdiği sarı tokayı koyarken içinden yalnızca eski evlerinin tahta merdivenlerini düşünüyordu.

Otobüs uzun yolları aşarken pencereden görünen tepeler, tarlalar ve köyler birbiri ardına geride kaldı. Elif, yanında taşıdığı küçük teneke kutuyu kucağından hiç bırakmadı. Kutunun içinde kasabasındaki bahçeden düşen üç yasemin yaprağı, annesinin ördüğü mavi bir mendil ve dedesinin verdiği minik bir pusula vardı. Dede, pusulayı uzatırken, Yönünü kaybedersen, önce kalbinin gösterdiği yere bak, demişti.

Yeni şehir, Elif’e çok büyük ve gürültülü geldi. Apartmanlarının önünde yasemin yoktu; yalnızca geniş kaldırımlar, hızlı yürüyen insanlar ve birbirine benzeyen binalar vardı. İlk gece penceresini açtığında uzaklardan gelen tren sesini duydu. O ses, ona kasabasındaki dalgaları hatırlatmak yerine, sanki nerede olduğunu soruyordu.

Ertesi gün Elif yeni okuluna gitti. Sınıfta herkesin bir arkadaşı vardı. Teneffüste çocuklar bahçedeki oyun alanına koşarken Elif, duvarın yanındaki saksılara baktı. Saksıların birinde kurumuş toprağın arasından küçücük beyaz bir çiçek başını uzatmıştı. Elif çiçeğe eğilip fısıldadı: Sen de burada yeni misin?

O sırada bahçeye bir kırlangıç kondu. Gagasındaki ince dalı saksının kenarına bıraktı. Sonra çiçeğin çevresinde iki kez uçup havalandı. Elif, kuşun yuva yapmak için malzeme aradığını anladı. Hemen sınıftaki öğretmeni Sevil Hanım’dan izin alıp bahçede küçük bir kuş yuvası hazırlamayı önerdi. Sevil Hanım gülümsedi ve bütün çocukların bu işe katılabileceğini söyledi.

Uzakta Kalan Evden Gelen Ses

Çocuklar ertesi gün karton kutular, yumuşak ipler ve temiz kumaş parçaları getirdi. Elif, annesinin eski mavi mendilinden minicik bir parça kesmek istedi, fakat sonra vazgeçti. Mendil, ona kasabasını hatırlatan en değerli şeydi. Bunun yerine evdeki yün sepetinden birkaç renkli ip aldı. Sınıf arkadaşı Mert de büyükannesinin ördüğü eski bir atkıdan yumuşacık bir parça getirdi.

Yuva hazırlandığında kırlangıçlar önce uzaktan baktı. Elif, kuşların hemen gelmemesine üzüldü. Mert, Belki de yuvanın bizi beklediğine inanması için biraz zamana ihtiyacı vardır, dedi. Bu söz Elif’in içine dokundu. Çünkü kendisi de yeni okuluna, yeni sokağına ve yeni şehrine alışmak için zamana ihtiyaç duyuyordu.

Günler geçtikçe Elif çocuklarla daha çok konuşmaya başladı. Mert ona okulun arkasındaki küçük kütüphaneyi gösterdi. İpek, şehirdeki en güzel dondurmacının yerini anlattı. Arda ise her cuma akşamı gökyüzünde görünen parlak yıldızı bulmayı öğretti. Elif de arkadaşlarına kasabasındaki taş köprüyü, yağmurdan sonra kokan toprağı ve dedesinin bahçesinde büyüyen biberleri anlattı.

Bir cuma günü sınıfın penceresine kırlangıçlar kondu. Yuvalarını tamamlamışlardı. İçeride üç küçük yavru, incecik seslerle annelerini bekliyordu. Çocuklar sevinçten alkışlamak istedi, fakat Sevil Hanım onları sessizce izlemeleri için uyardı. Elif o anda uzak bir yerde kalan evinin de içinde böyle sesler taşıdığını düşündü. Belki gurbet, insanın sevdiği yerlerden uzak kalmasıydı; ama sevdiği güzellikleri yeni yerlere taşıyabilmek de mümkündü.

Elif o akşam evde bir karar verdi. Ertesi hafta sınıfa, kasabasının fotoğraflarını ve dedesinin gönderdiği yasemin tohumlarını götürecekti. Çocuklarla birlikte okul bahçesine küçük bir hatıra köşesi hazırlayacaklardı. Herkes yaşadığı ya da özlediği bir yerden bir şey getirecekti. Kimi bir taş, kimi bir resim, kimi de ailesinden öğrendiği bir şarkı getirdi.

Hatıra köşesi açıldığında bahçenin bir yanı küçük bir dünya gibi oldu. Elif’in yaseminleri, Mert’in dağ köyünden getirdiği çam kozalağı, İpek’in eski mahallesini anlatan resmi ve Arda’nın çizdiği yıldız haritası yan yana durdu. Farklı yerlerden gelen bütün anılar, aynı bahçede birbirine yer açmıştı.

Aylar sonra yasemin tohumları filizlendi. Elif, ilk beyaz çiçek açtığında ailesini bahçeye çağırdı. Babası uzun süre çiçeğe baktı, annesi Elif’in saçlarını okşadı. Elif, yeni şehrin artık ona büsbütün yabancı gelmediğini fark etti. Kasabasını unutmamıştı; aksine onu yeni dostlarıyla paylaşarak kalbinde daha geniş bir yere dönüştürmüştü.

O gece pencereden kırlangıçların sesini dinlerken teneke kutusundaki pusulayı eline aldı. İbre, odanın kapısını değil, yaseminlerin bulunduğu bahçeyi gösteriyordu. Elif gülümsedi. Çünkü bazen insanın yuvası tek bir yerde bulunmazdı. Sevgiyle hatırlanan eski bir ev, kurulan yeni dostluklar ve birlikte büyütülen küçücük bir çiçek, uzakları birbirine bağlamaya yeterdi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu