Okul Öncesi Hikayeler

Çıtı Pıtı Bahçedeki Paylaşım Sepeti

Yaklaşık 4 dakika okuma

Çıtı Pıtı Bahçe, sabahları kuş sesleriyle uyanan, rengârenk çiçeklerle dolu neşeli bir yerdi. Bahçenin ortasında, üstünde sarı bir kurdele bulunan küçük bir sepet dururdu. Bu sepeti oraya bahçenin yaşlı bekçisi Suna Nine koymuştu. Suna Nine her sabah sepetin yanına gelir, gülümseyerek, “Bugün bu sepet kimin kalbine neşe götürecek?” diye sorardı.

Bir gün bahçeye dört arkadaş geldi. Ada’nın cebinde üç parlak düğme, Badem’in elinde yumuşacık bir tüy, Mimo’nun avucunda yuvarlak bir taş, Zuzu’nun ise kırmızı bir kurdele vardı. Hepsi sepete baktı. Sepet boştu ama sanki onları bekliyordu.

Ada, “Ben düğmelerimi koyabilirim,” dedi.

Badem, “Ben de tüyümü bırakayım,” diye ekledi.

Mimo taşı, Zuzu da kurdeleyi sepete koydu. Sonra dört arkadaş biraz geriye çekilip beklemeye başladı. Sepetin içinde düğmeler, tüy, taş ve kurdele yan yana duruyordu. Her biri farklıydı. Düğmeler ışıldıyor, tüy hafifçe sallanıyor, taş sessizce parlıyor, kurdele de rüzgârda kıpırdıyordu.

Sepetin Küçük Sırrı

Tam o sırada bahçeye bir uğur böceği kondu. Kırmızı kanatlarını açtı ve sepete doğru uçtu. Uğur böceği kurdelenin ucuna tutundu. Rüzgâr kurdeleyi havalandırınca tüy de onunla birlikte döndü. Tüy düğmelerden birine dokundu. Düğme taşa çarptı ve minik bir “tık” sesi çıktı.

Arkadaşlar şaşkınlıkla birbirlerine baktı. “Sepet şarkı söylüyor!” diye seslendi Zuzu.

Suna Nine gülerek başını salladı. “Belki de sepet, içindeki şeyler birlikte olunca sesini buluyordur,” dedi.

Ada hemen yeni bir şey aramaya koyuldu. Çimenlerin arasında küçük bir tahta parçası buldu. Badem, yere düşmüş beyaz bir yaprak getirdi. Mimo iki tane kuru fasulye tanesi buldu. Zuzu ise mavi bir ip parçası buldu. Hepsini dikkatlice sepete bıraktılar.

Bu kez sepetten daha tatlı sesler geldi. Tahta parçası “tak” dedi. Fasulyeler “tıkır tıkır” ses çıkardı. Yaprak hışırdadı. Mavi ip, kurdelenin yanında dans etti. Bahçedeki kelebekler havalandı. Arılar vızıldadı. Suna Nine ellerini çırptı.

Herkese Yetecek Bir Oyun

O sırada bahçeye başka çocuklar da geldi. Sepetin sesini duyan herkes meraklandı. Kimi bir kozalak getirdi, kimi küçük bir tahta kaşık, kimi de renkli bir boncuk. Çocuklar getirdikleri şeyleri sepete koymadan önce birbirlerine gösterdiler. Böylece herkesin getirdiği şeyi tanıdı.

Bir çocuk, “Benim boncuğum çok küçük,” dedi ve biraz üzüldü.

Ada onun elini tuttu. “Küçük şeyler de oyuna katılabilir,” dedi. “Bak, benim düğmem de küçücük ama güzel ses çıkarıyor.”

Çocuk boncuğunu sepete bıraktı. Boncuk, taşın yanına yuvarlandı. Sepet bu kez “şıkır şıkır” diye neşeli bir ses çıkardı. Çocuğun yüzü aydınlandı. Diğer çocuklar da sevinçle alkışladı.

Sonra herkes çimenlerin üzerine oturdu. Suna Nine, sepetteki eşyaları birer birer çıkarıp küçük bir oyun hazırladı. Tahta parçası ritim çubuğu oldu. Kuru fasulyeler minik çıngıraklar gibi sallandı. Kurdele bir dans yolu oldu. Beyaz yaprak da oyunun bileti sayıldı. Çocuklar sırayla müzik yaptı, dans etti ve birbirlerine gülümsedi.

En Güzel Sürpriz

Güneş yavaşça alçalmaya başlayınca Suna Nine sepetin altına baktı. Orada küçük bir bölme vardı. Bölmenin içinden bir avuç ayçiçeği tohumu çıkardı.

“Bunlar bahçenin hediyesi,” dedi. “Bugün paylaşmayı öğrendiğiniz için hep birlikte ekebilirsiniz.”

Çocuklar bahçenin boş köşesine gittiler. Önce küçük çukurlar açtılar. Sonra tohumları sırayla toprağa bıraktılar. Her çocuk bir avuç toprak örttü ve biraz su döktü. Ada, “Bunlar büyüyünce çiçekleri herkes görebilecek,” dedi.

Badem, “Belki kuşlar da gölgelerinde dinlenir,” diye düşündü.

Mimo, “Belki yeni bir sepet için tohum toplarız,” dedi.

Zuzu ise sarı kurdeleyi sepetin sapına bağladı. “Bu sepet artık hepimizin,” diye ilan etti.

O günden sonra Çıtı Pıtı Bahçe’de her sabah çocuklar küçük bir şey getirip paylaşmaya başladı. Kimi bir güzel söz, kimi bir şarkı, kimi de arkadaşına ayırdığı bir oyun getiriyordu. Sepet her defasında başka bir ses çıkarıyordu. Fakat en güzel ses, çocukların birlikte gülerken çıkardığı sesti.

Ayçiçekleri büyüyüp gökyüzüne uzandığında bahçe daha da aydınlandı. Herkes anladı ki paylaşınca küçücük bir şey bile kocaman bir mutluluğa dönüşebilirdi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu