Kireçtaşı Vadisi’nin Renkli Yankısı

Kireçtaşı Vadisi’nde sabahlar, güneşten önce uyanan neşeli bir sesle başlardı. Bu ses, vadinin yüksek kayalıklarına çarpar, pembe, sarı ve turkuaz yankılara dönüşerek bütün yuvalara ulaşırdı. Dinozorlar o yankıyla güne başlar, yavrular oyun saatini anlar, yaşlılar da çayırdaki kahvaltı sepetlerini hazırlardı.
Bir gün vadinin en küçük dinozorlarından Pati, gözlerini açtığında tuhaf bir sessizlik fark etti. Neşeli ses yoktu. Kayalıklar susuyor, çimenlerin üzerindeki çiy damlaları bile sanki fısıltıyla parlıyordu.
Pati yuvasından çıkıp komşusu Bilgekuş boynuzlu dinozor Momo’ya koştu. Momo, başındaki iki kısa boynuzun arasına yapraklardan yapılmış bir şapka takıyordu.
“Yankı nereye gitmiş olabilir?” diye sordu Pati.
Momo düşünceli düşünceli kuyruğunu salladı. “Belki de vadiden ayrılmamıştır. Belki bir yerlerde duyulmayı bekliyordur.”
İkisi birlikte iz aramaya koyuldu. Önce yosunlu kayaların arasına baktılar. Sonra suyu dizlerine kadar gelen Sığ Dere’yi geçtiler. Dere kenarında, uzun boyunlu dinozor Tombi yaprakları düzenliyordu.
“Siz de mi yankıyı arıyorsunuz?” dedi Tombi. “Ben sabah boyunca üç kez seslendim ama sesim karşı kıyıya ulaşmadı.”
Pati, Tombi’nin güçlü sesini duyunca sevindi. Üç arkadaş, vadinin kuzeyindeki Kavisli Tepe’ye doğru yürüdü. Yolda küçük bir ankylosaurus olan Pırpır’la karşılaştılar. Pırpır’ın yuvarlak sırtında renkli taşlardan oluşan minicik bir çanta vardı.
“Ben de aranıza katılabilir miyim?” diye sordu. “Taşları dinlemeyi çok iyi bilirim. Bazen hangi taşın altında ses saklandığını anlayabilirim.”
Birlikte tepenin yamacına vardılar. Pırpır taşlara kulağını dayadı. Bir süre sessiz kaldı, sonra kuyruğunu heyecanla salladı.
“Şurada çok hafif bir titreşim var!”
Dört arkadaş, yuvarlak ve düz bir kayanın çevresine dizildi. Tombi kayaya nazikçe üfledi, Momo gagasıyla küçük bir ritim tuttu, Pırpır da çantasından çıkardığı taşları sırayla birbirine dokundurdu. Pati ise vadide duydukları en güzel kelimeleri söyledi: “Günaydın, arkadaşlık, umut, oyun!”
Önce yalnızca ince bir tıkırtı duyuldu. Sonra kayanın altından yumuşacık bir uğultu yükseldi. Uğultu büyüdü, kıvrıldı ve dört ayrı renge ayrıldı. Sarı bir ses çiçeklerin arasından süzüldü. Mavi bir ses dereye kondu. Yeşil bir ses çam ağaçlarını titretti. Pembe ses ise gökyüzüne doğru dans etti.
Ama yankı hâlâ tam değildi. Vadinin ortasına dönünce seslerin birbirine karışıp kaybolduğunu gördüler. Herkes kendi sesini öne çıkarmaya çalışıyordu. Tombi yüksek sesle bağırıyor, Momo ritmini hızlandırıyor, Pırpır taşlarını daha hızlı çarpıyordu. Pati de kelimelerini arka arkaya söylüyordu.
O sırada, yaşlı bir diplodocus olan Nine Salkım ağır adımlarla yanlarına geldi. Boynunda, kurumuş sarmaşıklarla örülmüş küçük bir düdük vardı.
“Yankı, en güçlü sesi değil, uyumlu sesleri sever,” dedi. “Biriniz dinlemeden konuşursa, vadinin kalbi ritmini bulamaz.”
Arkadaşlar birbirlerine baktı. Sonra sessizce bir plan yaptılar. Tombi derin bir nefes alıp tek bir uzun nota çıkaracaktı. Momo o notanın ardından yavaşça üç ritim vuracaktı. Pırpır taşlarını yalnızca son vuruşta çalacaktı. Pati ise hepsinin sesini dinleyip en sona tek bir kelime ekleyecekti.
Bu kez hiçbiri acele etmedi. Tombi’nin sesi vadinin üzerine yayıldı. Momo’nun ritmi ona usulca eşlik etti. Pırpır’ın taşları parıldayan damlalar gibi araya katıldı. Pati bütün kalbiyle fısıldadı: “Birlikte!”
Bir anda Kireçtaşı Vadisi renkli seslerle doldu. Yankı kayalıklara çarptı, gökyüzünde yuvarlandı ve bütün yuvalara ulaştı. Dinozorlar dışarı çıktı; kimi alkışladı, kimi dans etti, kimi de arkadaşlarına kahvaltı ikram etti.
O günden sonra vadide sabah yankısı hiç kaybolmadı. Çünkü herkes, sesini duyurmanın en güzel yolunun önce başkalarını dinlemek olduğunu öğrendi. Pati ise her sabah yeni güne aynı sözcükle başladı: “Birlikte.”




