Fabl Masalları

Meşe Tepesindeki Dürüst Terazi

Yaklaşık 4 dakika okuma

Meşe Tepesi’nin yamacında, dalları gökyüzüne uzanan yaşlı bir meşe ağacı vardı. Bu ağacın altında tavşanlar, serçeler, kirpiler ve sincaplar her sonbahar bir araya gelirdi. Kış gelmeden önce herkes topladığı yiyecekleri ortak depoya bırakır, sonra da ihtiyacı kadarını alırdı. Böylece ne kimse aç kalır ne de yiyecekler gereksizce çürürdü.

Bir gün ormanın en becerikli kunduzu, düz bir taşın üzerine iki küçük tahta kefeden oluşan bir terazi yaptı. Terazinin bir kefesine yiyecek, diğerine de çakıl taşları konuyordu. Her hayvan, depodan aldığı yiyeceğin karşılığını ölçebilecekti. Terazinin başına da sakinliğiyle tanınan kaplumbağa Sedef getirildi.

Sedef, teraziyi dikkatle incelerken, “Bu düzen hepimize kolaylık sağlar,” dedi. “Kimse az aldığını düşünmez, kimse de başkasının hakkına göz dikmez.”

Ormandaki hayvanlar bu fikri sevinçle karşıladı. Serçeler buğday taneleri, tavşanlar havuç, kirpiler elma ve böğürtlen, sincaplar da meşe palamudu getirdi. Ancak çalılıkların ardında yaşayan sansar Karanfil, ortak depoya hiçbir şey koymadan pay almaya alışmıştı. Teraziyi görünce bıyıklarını kıpırdattı.

“Ne kadar akıllıca!” diye mırıldandı. “Ama herkes terazinin nasıl çalıştığını bilmiyor. Belki ben küçük bir yardımda bulunabilirim.”

Ertesi sabah Karanfil, terazinin altındaki taşlardan birkaçını sessizce çıkardı. Böylece yiyeceklerin bulunduğu kefe, olduğundan daha ağır görünmeye başladı. Sedef, ölçüm yaptığında hayvanlara biraz daha az yiyecek veriyor, Karanfil ise sırası geldiğinde aynı hile sayesinde daha büyük bir pay alıyordu.

İlk gün kimse durumu fark etmedi. İkinci gün tavşan Boncuk, “Dün üç havuç almıştım, bugün iki havuç zor yetti,” diye söylendi. Serçe Pırıltı da buğdaylarının çabucak bittiğini söyledi. Karanfil ise kuyruğunu kabartıp, “Belki de kış sandığınızdan daha uzun sürecek,” diyerek onları endişelendirdi.

Sedef, hayvanların yüzündeki huzursuzluğu görünce teraziyi yeniden kontrol etmeye karar verdi. Önce kefeleri boşalttı, sonra terazinin iki yanına aynı büyüklükte taşlar koydu. Kefelerden biri hemen aşağı indi. Kaplumbağa, terazinin altına baktığında toprağın içinde taze çizikler gördü.

O sırada Karanfil, çalılıkların arkasından çıkıp uzaklaşmaya çalıştı. Fakat kuyruğuna takılan kuru bir dal, onu olduğu yerde durdurdu. Hayvanlar sessizce sansara baktı. Karanfil’in kulakları kızardı.

“Ben yalnızca biraz daha fazla yiyecek almak istemiştim,” dedi. “Herkesin payı azalınca bunun fark edilmeyeceğini sandım.”

Sedef kızgınlığını sakince bastırdı. “Bir terazinin dengesi taşlarla bozulabilir,” dedi, “ama asıl ağırlık, güven kaybolunca ortaya çıkar.”

Karanfil başını eğdi. O güne kadar ormandaki hayvanların topladığı hiçbir yiyeceğe katkıda bulunmamıştı. Şimdi kendi mağarasına gidip biriktirdiği kuru yemişleri getirdi. Üstelik depodaki eksikleri tamamlamak için günlerce çalıştı. Taşları yerine yerleştirdi, terazinin altını sağlam dallarla destekledi.

Hayvanlar hemen onu affetmedi. Boncuk bir süre yiyeceklerini Karanfil’den uzakta tuttu. Pırıltı da onun ölçüm yapmasına izin vermedi. Karanfil, bu kez sözle değil, sabırla güven kazanması gerektiğini anladı. Her sabah erkenden kalkıp depoyu temizledi, yaşlı hayvanlara yiyecek taşıdı ve teraziyi herkesin gözü önünde kontrol etti.

Kışın ilk karı yağdığında ortak depoda herkese yetecek kadar yiyecek vardı. Bir akşam Sedef, terazinin kefelerine iki eşit çam kozalağı koydu. Kefeler dengede durdu. Karanfil, kozalağın birini alıp diğer kefeye yerleştirdiğinde terazi yine aynı hizaya geldi.

“Bakın,” dedi, “denge yalnızca doğru ölçmekle değil, doğru davranmakla da kuruluyor.”

O günden sonra Karanfil, deponun bekçisi oldu; fakat teraziyi tek başına kullanmasına kimse izin vermedi. Her ölçümde farklı bir hayvan yanında durdu. Meşe Tepesi’nde yiyecekler paylaşılırken artık kimse yalnızca kefelere değil, birbirinin yüzündeki güvene de bakıyordu.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu