5 Yaş Masalları ve Hikayeleri Oku

Çimenlerin Üzerindeki Boş Tabak

Yaklaşık 3 dakika okuma

Yeşil Çayır’ın en neşeli günü, Paylaşma Günü’ydü. O sabah herkes evinde hazırladığı güzel yiyecekleri büyük çınarın altına getirirdi. Tavşanlar çıtır havuçlar, sincaplar fındıklı çörekler, kirpiler de böğürtlenli kurabiyeler taşırdı. Çiçeklerin üzerine serilen örtüler renk renk olur, kuşlar neşeli şarkılar söylerdi.

Minik fare Pati, annesiyle birlikte ballı mısır ekmeklerini sepetine yerleştirdi. Pati’nin görevi, tabakları sofraya dizmekti. Tabakları tek tek sayarken birden durdu. Örtünün üzerinde herkesten uzakta duran, bembeyaz ve bomboş bir tabak vardı.

“Bu tabak kimin?” diye sordu Pati.

Kimse cevap veremedi. Tavşan Tıpır, “Belki birazdan sahibi gelir,” dedi. Sincap Fındıkçık, “Belki de tabağını evde unutmuştur,” diye düşündü. Yaşlı kaplumbağa Duru ise gülümseyerek, “Bazen boş bir tabak, önemli bir daveti bekler,” dedi.

Pati, tabağın sahibini bulmaya karar verdi. Önce çayırın kenarındaki küçük gölete gitti. Orada kurbağa Vırvır, nilüfer yapraklarını düzenliyordu.

“Vırvır, beyaz tabak senin mi?” diye sordu.

“Benim tabağım yaprak kadar yeşildir,” dedi kurbağa. “Ama sazlıkların arkasında yeni bir yuva gördüm. Belki orada biri vardır.”

Pati sazlıkların arasından ilerledi. Yuvanın içinde küçük bir kirpi ailesi oturuyordu. Anne kirpi, yavrularının dikenlerini yumuşak otlarla tarıyordu. Pati tabağı sorduğunda anne kirpi başını salladı.

“Biz bu ormana yeni geldik,” dedi. “Paylaşma Günü’nü bilmiyorduk. Üstelik getirecek yiyeceğimiz de yok.”

Pati’nin kalbi sıcacık oldu. “Yiyeceğiniz olmasa da sofrada yeriniz var,” dedi. “Beyaz tabak belki sizin için hazırlanmıştır.”

Kirpi yavruları sevinçle zıpladı. Fakat anne kirpi biraz çekingen davrandı. “Bizi tanımayanların arasına katılmak kolay değil,” diye fısıldadı.

Pati gülümsedi. “O zaman birlikte bir şey hazırlayalım. Herkesin getirecek bir yiyeceği olmayabilir, ama herkesin paylaşacak güzel bir davranışı vardır.”

Önce kirpi yavrularıyla en yumuşak otlardan küçük peçeteler yaptılar. Sonra göletten birkaç güzel taş topladılar ve taşları çiçek biçiminde dizdiler. Pati, annesinin sepetindeki üç mısır ekmeğini de beyaz tabağa yerleştirdi. Kirpi ailesi şaşkınlıkla baktı.

“Bunlar sizin için fazla değil mi?” diye sordu anne kirpi.

“Paylaşınca azalmıyor,” dedi Pati. “Sofra büyüyor.”

Birlikte çınarın altına döndüklerinde herkes merakla onlara baktı. Pati, kirpi ailesini tanıttı. Tavşan Tıpır hemen yer açtı. Sincap Fındıkçık çöreğinden bir parça uzattı. Kurbağa Vırvır, en güzel nilüfer yaprağını peçete olarak verdi. Duru kaplumbağa da beyaz tabağın yanına küçük bir çiçek koydu.

Kirpi yavruları önce sessizce oturdu. Sonra biri, “Biz de taş çiçekler yaptık,” dedi. Diğeri, “Annemiz ot peçeteler hazırladı,” diye ekledi. Herkes bu armağanlara hayran kaldı. Bir süre sonra sofradaki kahkahalar çınarın dallarına kadar yükseldi.

Günün sonunda beyaz tabak yine boştu. Fakat bu kez kimse onu unutulmuş sanmadı. Tabak, yeni dostların ilk gününü ve sofrada herkese yer olduğunu anlatıyordu.

Pati tabağı dikkatle kaldırırken Duru kaplumbağa yanına geldi.

“Bugün en güzel yemeği sen getirdin,” dedi.

Pati şaşırdı. “Ben sadece birkaç ekmek getirdim.”

Duru başını salladı. “Hayır. Sen sofraya bir davet getirdin. Davet edilen herkesin kalbinde kocaman bir yer açıldı.”

O günden sonra Yeşil Çayır’da her sofrada bir beyaz tabak bulundu. Bu tabak, henüz tanışılmamış bir dost için ayrılırdı. Pati büyüdüğünde bile o tabağı hiç unutmadı. Çünkü bazen en güzel paylaşım, bir lokmayı değil, yanına oturacak kişiyi beklemekti.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu