Masallar

Çatıdaki Bulutların Unuttuğu Düdük

Yaklaşık 4 dakika okuma

Yüksek tepelerin arasına kurulmuş Gümüşçatı Kasabası’nda evlerin bacaları, sabahları gökyüzüne incecik dumanlar gönderirdi. Kasabalılar bu dumanları bulutların selamı sayar, her gün birbirlerine gülümseyerek işe koyulurdu. Yalnızca kasabanın en eski çatısında, yıllardır kimsenin çıkmadığı bir kule vardı. Kulenin kiremitleri güneşte parlar, rüzgâr estiğinde tahta penceresi usulca tıkırdardı.

On iki yaşındaki Nehir, çatılara ve gökyüzüne meraklı bir çocuktu. Bir gün büyükannesinin yıpranmış çamaşır ipini onarmak için kuleye çıktı. Kiremitlerin arasında, mavi taşlarla süslü küçük bir düdük buldu. Düdüğün üzerinde tek bir cümle yazıyordu: “Beni yalnızca paylaşacak bir şeyin olduğunda çal.”

Nehir önce şaşırdı. Paylaşacak neyi vardı ki? Cebinde iki kestane, bir kurdele ve sabah kahvaltısından kalan minicik bir çörek bulunuyordu. Çöreği ikiye bölüp yarısını kuşlara bıraktı. Sonra düdüğü dudaklarına götürdü ve hafifçe üfledi.

Düdükten ses yerine gümüş renkli bir ışık çıktı. Işık, kasabanın üstünde dönerek uzaklardaki bulutlara ulaştı. Bulutlar bir an için kocaman pamuk topları gibi kabardı, ardından gökyüzünden rengârenk sabun köpükleri yağmaya başladı. Çocuklar sokaklara koştu, yetişkinler şaşkınlıkla pencerelerinden baktı. Köpükler yere değmeden patlıyor, içlerinden küçük notalar yükseliyordu.

Kasabanın yaşlı saatçisi Uluç, notaları dinleyince önemli bir şey fark etti. Düdük, yiyecek ya da eşya için değil, iyilikle paylaşılan her şey için çalıyordu. Birinin bilgisini öğretmesi, yorgun birine yardım etmesi veya yalnız birini neşelendirmesi, gökyüzünü harekete geçirebilirdi. Fakat düdüğün gücü, tek bir kişinin elinde uzun süre kalamazdı.

Nehir bu sırrı herkesle paylaştı. O günden sonra kasabada tuhaf ama güzel bir hareketlilik başladı. Fırıncı Veli, ekmek yapmayı öğrenmek isteyen çocuklara hamur yoğurmayı gösterdi. Çiçekçi Suna, tohumlarını komşularına dağıttı. Tamirci Rıza, kırılan oyuncakları ücretsiz onardı. Her iyiliğin ardından Nehir düdüğü çalıyor, bulutlar gökyüzüne farklı renklerde ışıklar gönderiyordu.

Bir hafta sonra kasabanın üzerine uzun, gri bir sis çöktü. Güneş görünmüyor, yollar birbirine karışıyor, insanlar evlerinden çıkmakta zorlanıyordu. Nehir düdüğü üfledi, fakat bu kez hiçbir ışık yükselmedi. Düdük sessiz kaldı. Kasabalılar endişelendi; çünkü hepsi iyilik yapmış, yine de sis dağılmamıştı.

Uluç, kulenin duvarındaki eski yazıları inceledi. Sonunda tozların altında gizlenmiş ikinci bir cümle buldu: “Gerçek paylaşım, yalnızca sahip olduklarını değil, umudunu da bölüştürmektir.” Kasabalılar birbirlerine baktı. Herkes iyilik yapmıştı ama bunu çoğunlukla düdüğün sesini duymak için gerçekleştirmişlerdi. Şimdi ise bekledikleri ödül ortada yoktu.

Nehir elindeki son kestaneyi çıkardı. Kestaneyi sisin içinde kaybolmuş küçük bir sincaba verdi. Ardından, düdüğün çalışmayacağını bilse de onu kasabanın ortasındaki çeşmenin üzerine bıraktı. “Bugün kimse bir mucize beklemesin,” dedi. “Birbirimizi bulmamız yeter.”

Bu sözleri duyan kasabalılar, sessizce işe koyuldu. Fenerler yakıp yolları işaretlediler. Sıcak çorbalarını kapı kapı dolaştırdılar. Çocuklar kaybolan hayvanları aradı. Yaşlılar pencerelerden şarkılar söyledi. Kimse düdüğe bakmadı; herkes yanındaki kişiye destek olmaya çalıştı.

Gece yarısına doğru sis hafifledi. Çeşmenin üzerindeki düdük kendi kendine titredi ve kasabanın üzerinde berrak, neşeli bir ezgi duyuldu. Bulutlar iki yana açıldı. Ay ışığı, bütün evlerin çatısına aynı parlaklıkta düştü. Düdük artık tek bir kişiye ait değildi; onu kasabanın ortak umudu yapmışlardı.

Ertesi sabah Nehir, mavi taşlı düdüğü kuleye geri götürdü. Yanına küçük bir tahta levha astı: “İyilik duyulmak için değil, bir başkasının yolunu aydınlatmak için yapılır.” Gümüşçatı Kasabası’nda o günden sonra bulutlar her zaman renkli köpükler göndermedi. Ama biri yardıma ihtiyaç duyduğunda, bütün çatılardan aynı sıcak ışık yükseldi. Böylece kasabalılar, en güzel masalların gökyüzünden değil, insanların birbirine uzattığı ellerden doğduğunu öğrendi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu