Masallar

Sonraya Bırakılan Renkler

Yaklaşık 4 dakika okuma

Sakızlık köyünde her sabah renkli bir sesle başlardı. Mor erikler parıldar, sarı kapılar güneşle yarışır, kırmızı kiremitler uzaktan gülümserdi. Köyün en sonunda, penceresinde yedi küçük saksı bulunan bir evde Lorin yaşardı. Lorin, gördüğü her güzelliği defterine çizer; akşamları da küçük kardeşine, “Masal oku,” diye seslenildiğinde, kendi uydurduğu masalları anlatırdı.

Bir pazartesi sabahı Lorin gözlerini açtığında köy tuhaf bir sessizliğe bürünmüştü. Erikler gri, kapılar kül rengi, kiremitler soluk kahverengi görünüyordu. İnsanların giysileri bile eski bir bulut gibi renksizdi. Yalnızca Lorin’in pencere önündeki yedi saksı canlı kalmıştı. Saksılardan biri mavi, biri turuncu, biri yeşildi; diğerleri ise gökkuşağının unutulmuş renklerini taşıyordu.

Köylüler meydanda toplanıp ne yapacaklarını düşündüler. Fırıncı, “Belki boya tüccarını çağıralım,” dedi. Marangoz, “Belki gökyüzü yeniden boyanmak istiyordur,” diye ekledi. Ancak köyün yaşlı saatçisi Nimet Hanım, değneğini yere hafifçe vurdu. “Renkler kendiliğinden kaybolmaz,” dedi. “Onları tutan bir şey gevşemiş olmalı.”

Lorin bu sözü duyunca saksılarına koştu. Yeşil saksının toprağında minicik bir kâğıt parçası buldu. Kâğıtta şöyle yazıyordu: “Sözlerin tamamlanmadığı yerde renkler bekler.” Altında da köyün dışındaki eski değirmene giden bir yol çizilmişti. Lorin, yanına bir parça ekmek, defteri ve en parlak saksısını alıp yola çıktı.

İlk olarak, dere kıyısında tek başına oturan sepetçi Arda’ya rastladı. Arda, komşusuna verdiği sepeti onarmaya söz vermiş, fakat günlerdir işi sonraya bırakmıştı. Lorin onunla birlikte sepetin kırık sapını ördü. Sepet tamamlanınca içinden ince bir turkuaz ışık yükseldi ve Lorin’in saksısındaki küçük bir yaprağa kondu.

Daha ileride, kanadı incinmiş bir kırlangıç gördüler. Kırlangıç, bahçedeki çocuklara ilkbahar şarkısı söylemeye söz vermiş, fakat yuvasını kurmakla oyalanmıştı. Lorin dalları topladı, kuş da onları ustalıkla yerleştirdi. Yuva hazır olduğunda gökyüzünden pembe bir tüy düştü. Saksılardan biri birdenbire pembe çiçeklerle doldu.

Değirmene yaklaşırken Lorin, yol kenarında devrilmiş bir taş levha fark etti. Levhada, köye gelenlerin yönünü gösteren oklar vardı. Kimse onu kaldırmaya söz vermemişti; bu yüzden herkes yanından geçip gitmişti. Lorin tek başına taşı kaldıramayınca önce Arda’yı çağırdı, sonra kırlangıç çevredeki kuşları topladı. Birlikte levhayı yerine koydular. Taşın altından altın renkli bir iplik çıktı.

Eski değirmenin kapısı açılınca içeride kocaman, boş bir çark gördüler. Çarkın ortasında, gökkuşağı renklerinde yedi ipliğin bağlandığı bir düğüm vardı. Fakat üç iplik kopmuş, ikisi dolaşmış, kalanlar da gevşemişti. Nimet Hanım’ın sözü o anda anlaşıldı: Köyde tamamlanmayan her söz, bu düğümü biraz daha çözmüş ve renkleri dünyadan uzaklaştırmıştı.

Lorin defterini açıp köyde duyduğu bütün yarım sözleri yazdı. Biri yaşlı komşusuna mektup gönderecekti, biri bahçedeki fidanı sulayacaktı, biri kardeşinden özür dileyecekti. Her iş için köyden birini çağırdılar. Akşama kadar mektuplar yola çıktı, fidanlar sulandı, gönüller alındı. Her tamamlanan söz, değirmenin çarkına yeni bir renk kattı.

Son düğüm Lorin’in elinde kaldı. O, kardeşine bir gün birlikte büyük bir masal kitabı hazırlayacağına söz vermişti; fakat bunu da sürekli sonraya bırakmıştı. Hemen evine döndü, kardeşini yanına oturttu ve ilk sayfaya iki çocuğun renkleri onardığı bir resim çizdi. Kardeşi gülümsedi. O anda değirmenin çarkı dönmeye başladı.

Ertesi sabah Sakızlık köyü eskisinden daha renkliydi. Kırmızı kiremitler ışıldıyor, mavi gölgeler duvarlarda dans ediyor, sokaklarda pembe, turkuaz ve altın parıltılar geziniyordu. Köylüler artık “Sonra yaparım,” demeden önce durup sözlerini hatırlıyordu. Lorin’in yedi saksısı ise meydanın ortasına yerleştirildi. O günden sonra köyde kim bir işi tamamladığında, saksılardan biri yeni bir renkle açtı. Böylece herkes, küçük bir sözün bile koca bir dünyayı aydınlatabileceğini öğrendi.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu