Pazartesiye Açılan Küçük Kapı

Ece, her sabah okula erkenden giderdi. Okulun bahçesini çok severdi. Bahçede üç büyük çınar, bir oyun alanı ve mavi boyalı bir bank vardı. Ece teneffüslerde bu bankta oturur, arkadaşlarını izlerdi.
Bir pazartesi sabahı Ece, çınarların arkasında farklı bir şey gördü. Toprağın yanında küçük bir kapı vardı. Kapı, Ece’nin elinden biraz büyüktü. Rengi açık sarıydı. Üzerinde de yuvarlak bir düğme duruyordu.
Ece kapıya yaklaştı. Düğmeye hafifçe dokundu.
“Tık!” diye bir ses çıktı.
Kapı aralandı. İçeriden ılık bir ışık yayıldı. Ece şaşırdı. Kapının ardında uzun bir yol vardı. Yolun iki yanında rengârenk çiçekler açmıştı. Gökyüzü mor, çimenler turuncu, bulutlar ise benekliydi.
Bir serçe, kapının üstüne kondu.
“Hoş geldin,” dedi serçe.
Ece gözlerini kocaman açtı.
“Sen konuşabiliyor musun?”
“Burada herkes konuşabilir,” dedi serçe. “Benim adım Pıtı. Burası Düş Bahçesi’dir. Bu bahçe yalnızca güzel düşüncelerle büyür.”
Ece içeri girdi. Yolun sonunda büyük bir çan gördü. Çanın yanında yaşlı bir bahçıvan duruyordu. Bahçıvanın başında geniş bir şapka vardı. Elinde boş bir sepet taşıyordu.
“Ben Bahçıvan Lale,” dedi. “Bahçemizin renkleri solmaya başladı. Çünkü çocuklar güzel düşüncelerini söylemeyi unuttu.”
Ece etrafına baktı. Gerçekten de bazı çiçekler başlarını eğmişti. Mor gökyüzünde birkaç gri leke vardı.
“Ben ne yapabilirim?” diye sordu.
Bahçıvan Lale sepeti Ece’ye uzattı.
“Bugün okulda gördüğün güzel şeyleri bu sepete koyamazsın. Onları sözle anlatmalısın. Güzel sözler burada tohum olur.”
Ece başını salladı. Kapıdan çıkmadan önce düşündü.
“Bugün arkadaşım Can, düşen kitaplarımı topladı,” dedi. “Ayşe de kalemini benimle paylaştı. Öğretmenim, soruyu yanlış yaptığımda yeniden denememe yardım etti.”
Her cümleden sonra havada parlak bir tohum belirdi. Tohumlar sepetin içine düştü. Sepet dolunca bahçedeki çiçekler biraz doğruldu.
“Ne güzel!” dedi Pıtı. “Ama daha çok güzel düşünceye ihtiyacımız var.”
Ece sınıfa döndü. Arkadaşlarına kapıyı anlatmak istedi. Önce herkes şaşırdı. Bazı çocuklar gülüştü. Ece kızmadı. Tahtaya üç kelime yazdı: Teşekkür ederim.
“Bugün bize yardım eden birini düşünelim,” dedi.
Can, “Ben anneme teşekkür etmek istiyorum,” dedi. “Sabah çantamı hazırladı.”
Ayşe, “Ben de okulun hizmetlisine teşekkür ederim,” dedi. “Sınıfımızı temiz tutuyor.”
Diğer çocuklar da güzel cümleler söyledi. Sınıfın içinde küçük ışıklar uçuştu. Işıklar, pencerenin dışına süzüldü ve çınarların arkasındaki sarı kapıya gitti.
Ece, ders bitince bahçeye koştu. Küçük kapı yine açıktı. Düş Bahçesi artık çok canlıydı. Mor gökyüzü parlıyordu. Turuncu çimenlerin arasında yeni çiçekler açmıştı. Büyük çanın sesi de neşeyle çınladı.
Bahçıvan Lale, Ece’ye küçük bir tohum verdi.
“Bunu evinde ek,” dedi. “Ama unutma, bu tohum yalnızca güzel sözlerle büyür.”
Ece tohumu saksıya dikti. O akşam babasına yardım ettiği için teşekkür etti. Kardeşinin resmini de övdü. Ertesi sabah saksıda minicik bir filiz vardı.
O günden sonra Ece ve arkadaşları her pazartesi güzel düşüncelerini paylaştı. Sarı kapı her hafta açıldı. Düş Bahçesi büyüdü. Ece şunu öğrendi: Güzel sözler küçük görünür, ama doğru yerde söylenince kocaman iyiliklere dönüşür.




