Köpek ve Kulübe Masalı

Bir varmış bir yokmuş, uzak bir diyarda bir aile yaşarmış. Dışarıdaki soğuğa hiç aldırmadan tüm gün çalışırlarmış. Sabahtan akşama kadar odun kırarlar sonra da kırdıkları odunları satarlarmış. Akşamları da sıcacık şöminelerinde ateş yakar, şöminenin başında hep beraber ısınırlar, sohbet ederlermiş. Günlerden bir gün yine şöminenin başında otururlarken dışarıdan gelen bir ses duymuşlar. Kapıyı açtıklarında ise soğuktan titreyen ve kimsesiz bir köpek ile karşılaşmışlar. Yavru köpek, kapının önünde oturuyor, kapıyı açan bu ailenin gözlerinin içine bakıyormuş. Ailenin küçük çocuğu dayanamayıp titreyen köpeği hemen kucağına almış. Çocuk, yavru köpeği ısınması için şöminenin başına götürmüş.

Titreyen köpek birkaç dakika sonra ısınmış ve sıcaktan mayışarak uykuya dalmış. Fakat köpeği evde bırakamazlarmış. Tüm aile üyeleri tüm gün çalışıyormuş, köpek evde tek kalamazmış. Fakat bu yavruyu da dışarı bırakamazlarmış, daha çok küçükmüş. Daha sonra, işe giderlerken köpeği de yanlarında götürmeye karar vermişler. Hem böylece köpeği eğitebilirlermiş. Ertesi gün evden çıkarken yavru köpeği de yanlarına almışlar. Bir yandan odun keserlerken bir yandan köpeğe göz kulak oluyorlarmış. Bazen küçük bir odun parçasını fırlatıyor, köpekle oyun oynuyorlarmış. Yine küçük bir odun parçasını fırlattıktan sonra köpek odun parçasından peşinden gitmiş fakat uzun bir süre geri gelmemiş. Küçük çocuk köpeğin peşinden gittiyse de bir türlü bulamamış onu. Hep birlikte köpeğe seslenmeye başlamışlar.

Birkaç dakika sonra yavru köpek, ağaçların arasında belirmiş. Hiçbir şey yokmuş gibi geri gelerek ailenin yanında uzanmış. İş bitince de köpekle birlikte hep beraber eve dönmüşler. Ertesi gün odun kesmeye çıktıklarında yavru köpek de yine onlarla beraber gitmiş. Oyun oynarlarken köpek yine birden ortadan kaybolmuş ve bir süre sonra tekrar gelmiş. Ertesi gün de aynı şey olmuş ve sonraki gün de. Bu böyle günlerce sürüp gitmiş. Yavru köpeğin nereye gittiğini ve ne yaptığını hiç öğrenememişler. Bir süre sonra tekrar geleceğini bildikleri için içleri rahatmış. Bir gün, akşam iş bittikten sonra eve dönerlerken uzaktan bir duman görmüşler. Bu yanan evlerinin dumanıymış. Sabah evde çıkarlarken söndürdüklerini sandıkları şömine meğerse yanmaya devam etmiş.

Bir süre sonra da tüm evi alev almış. Aile bu gördükleri manzara karşısında dehşete düşmüş, yangını söndürmeye çalıştılarsa da artık tüm ev küle dönmüş. Harabeye dönmüş evlerinin önünde kara kara düşünürlerken köpek havlamaya başlamış. İleri geri gidiyor kuyruğunu sallayıp havlamaya devam ediyormuş. Ailenin küçük çocuğu, köpeği takip etmeye başlamış. Köpek onu bir kulübenin önüne götürmüş. Çocuk bu kulübeyi hayatında ilk defa görüyormuş. Meğerse köpek, her ortadan kaybolduğunda bir odun üst üste koyarak bu kulübeyi yapan bir iyilik perisiymiş. O gün yavru bir köpeği soğukta bırakmayan aile, yeni kulübeleri sayesinde soğukta kalmaktan kurtulmuş.

Daha fazla masal okumak isterseniz Türk Masalları kategorimizi inceleyebilirsiniz.