Küçük Kapının Öyküsü

Bir zamanlar, evlerin arkasında küçük bir kapı vardı. Kapı, çimlerin içinde saklanmış, yapraklarla oyun oynardı. Kimse her gün bakmazdı. Ama mümkün olanlar, kapının arkasına bakmak isterdi.

Kapı hafifçe aralanınca, içinden tatlı bir koku geldi. Koku, yeni açmış çiçeklere benziyordu. İçeride küçük bir bahçe vardı; güneş nazikçe yaprakları okşuyordu.

Minik Keşifçi

Minik bir çocuk bir gün kapıyı fark etti. Adı Mina değildi; adı okuyan hayal etsin diye boş bırakıyoruz. Çocuk yavaşça kapıya yaklaştı. Kapı, ahşap ve sıcacık görünüyordu. Çocuğun ayağı çimenlere değdi. Çimenler serin ve yumuşaktı.

Çocuk bahçeye girdi. Orada küçük bir kuş, yumuşak mor bir çiçek ve küçük taşlardan bir yol vardı. Yol, sanki istemeden çizilmiş gibiydi; adımları sessizleştiriyordu.

Yeni Arkadaşlar

Bahçede saklananlar, yeni bir ses duydu. Bir kurbağa hopladı. Bir böcek kanat çırptı. Küçük bir köpek kulaklarını dikti ve selam verdi. Hepsi dostça bakıyordu.

• Bir minik kuş, “cıv cıv” dedi.
• Bir arı, tatlı bir vızıltıyla çiçeğe kondu.
• Bir kelebek, hafifçe uçarak çocuğun omzuna kondu.

Çocuk gülümsedi. Elini uzattı. Kuş hafifçe eline kondu. Kelebek kanatlarını nazikçe kapadı. Hepsi güvenliydi. Bahçe, sessiz bir oyun alanı gibiydi.

Sırların Bahçesi

Bahçede küçük bir havuz vardı. Su temiz ve parlaktı. Su, gökyüzünü küçük bir ayna gibi tutuyordu. Çocuk bir taş attı. Taş, suya dalıp küçük halkalar yaptı. Halkalar kıpırdadı; sonra sakinleşti.

Bir köşede küçük bir banka oturuldu. Bank, yumuşak yosunlarla kaplıydı. Banka oturunca, rüzgâr saçları okşadı. Rüzgâr, ağaç yapraklarına şarkı söyletti. Şarkı, sanki bahçenin diliydi.

Paylaşmak

Çocuk yanında getirdiği küçük bir kraker parçasını paylaştı. Kuş bir ısırık aldı. Kurbağa küçük bir zıplayış yaptı. Herkes mutlu oldu. Bahçede paylaşmak kolaydı. Her şey yeterliydi; herkes birbirine yakındı.

Gün yavaş yavaş alçaldı. Güneş, renklerini kesti ve gökyüzüne serpti. Işık, yaprakların arasından altın çizgiler yaptı. Çocuk, biraz yorgun hissetti. Ayakları çimlere dayanırken gözleri ağırlaştı.

Uyku Hazırlığı

Bahçenin bir köşesinde küçük bir örtü vardı. Örtü, çocuğun boyuna uygundu. Çocuk örtünün üzerine uzandı. Rüzgâr hafifçe şarkı söylemeye devam etti. Kuşlar yuvalarına döndü. Kelebek bir çiçeğin yaprağında dinlendi.

1. Derin bir nefes alındı.
2. Bir şarkı mırıldandı.
3. Gözler kapandı, nefesler yavaşladı.

Çocuk uykuya dalarken, bahçe etrafını koruyan bir sarmaşık gibi güven verdi. Kapı, hafifçe kapandı ama her zaman aralanabilecek gibiydi. Bahçe, sessizce bekledi; sabaha hazırlanıyordu.

Sabah Umudu

Gün doğarken, bahçe yine hayat bulur. Yeni çiçekler açar. Yeni sesler gelir. Kapı tekrar aralanırsa, yeni bir macera başlayabilir. Ama şimdi geceydi. Herkes dinleniyordu.

Bahçe küçük ve gizli kaldı. İçindeki sıcaklık, dostluk ve paylaşma hikâyesi orada saklıydı. Kim bilir, belki bir gün sen de küçük kapıya bakarsın ve kendi küçük bahçeni bulursun.

Uykunun sesi, yapraklarda bir ninni gibi dolaştı. Her adım nazikti. Her kalp sakinleşti. Bahçe, umutla bekledi; yeni güne hazırdı.