Emanet Fenerin Sessiz Sırrı
Uzak tepelerin ardında, akşamları pencerelerinde bal rengi ışıklar yanan Küçükova adında bir köy vardı. Bu köyde herkesin önem verdiği eski bir fener bulunurdu. Fener, meydandaki taş çeşmenin yanında durur, yalnızca özel günlerde yakılırdı. Köylüler onun ışığının yolu aydınlatmakla kalmadığına, insanlara verdikleri sözleri de hatırlattığına inanırdı.
Küçükova’da yaşayan Ardıç, meraklı ve hareketli bir çocuktu. Büyükannesinin anlattığı masalları dinlemeyi, dere kıyısında taşlardan kuleler yapmayı severdi. Ancak bir işi hemen bitiremeyince çabucak sıkılırdı. Bir gün köyün yaşlı bekçisi Duruş, ona küçük bir anahtar uzattı.
“Yarın Akşam Işıkları Şenliği var,” dedi. “Feneri temizleyip camını parlatır, yağını da dikkatle doldurursan meydan herkes için ışıl ışıl olur. Bu görev sana emanet.”
Ardıç’ın gözleri parladı. “Merak etmeyin, Duruş Dede. Feneri şenliğe hazır edeceğim,” diye söz verdi.
Ertesi sabah fenerin başına oturdu. Önce kapağını açtı. İçinde birikmiş tozları yumuşak bir bezle silmeye başladı. Fakat biraz sonra meydanın öte yanında uçurtma uçuran arkadaşlarını gördü. Uçurtma, gökyüzünde kırmızı bir kuş gibi süzülüyordu.
“Biraz oynayıp hemen dönerim,” diye düşündü Ardıç.
Uçurtmanın ipi çalılıklara takılınca onu kurtarmak zaman aldı. Ardından arkadaşlarıyla taş sektirmeye başladılar. Güneş öğle yerine yükseldiğinde Ardıç, feneri hatırladı. Meydana döndüğünde bez yerde duruyor, fenerin camı ise hâlâ kirli görünüyordu.
Ardıç başını öne eğdi. Sözünü tutmadığını Duruş Dede’ye söylemeye utandı. Tam o sırada, köyün değirmencisi Salkım teyze ağır bir sepetle meydandan geçiyordu. Sepetin içindeki un çuvallarından biri yırtılmış, beyaz un taşlara saçılmıştı.
Ardıç hemen yanına koştu. “Size yardım edebilir miyim?” diye sordu.
Salkım teyze gülümsedi. “Elbette. Ama acele etmeden toplamalıyız. Yoksa un daha çok dağılır.”
Ardıç diz çöktü. Bir avuç unu dikkatle sepete koydu, sonra bir avuç daha… İş uzun sürüyordu. Birkaç kez sıkıldı, fakat Salkım teyzenin sakin çalıştığını görünce sabretmeye karar verdi. Birlikte çuvalı onardılar ve unu temiz bir kaba aktardılar.
“Teşekkür ederim,” dedi Salkım teyze. “Bazen küçük bir yardım, büyük bir yükü hafifletir.”
Bu söz Ardıç’ın içine dokundu. Feneri de aynı sabırla tamamlaması gerektiğini anladı. Meydana döndü ve çalışmaya koyuldu. Camı uzun uzun parlattı, metal kenarlarını temizledi. Sonra yağ kabını eline aldı. Fakat kabın dibinde yalnızca birkaç damla yağ kalmıştı.
Ardıç’ın canı sıkıldı. Duruş Dede’ye gidip durumu anlatmaya karar verdi. Yolda, fenerin ışığını izlemek için köye gelen gezgin çocuk Mimo ile karşılaştı. Mimo’nun elinde küçük bir yağ şişesi vardı.
“Bu yağı annem, yolumuz uzar diye vermişti,” dedi Mimo. “Ama senin fenerin bütün köye ışık verecekse paylaşabiliriz.”
Ardıç, Mimo’nun elini tuttu. “Ben de sana şenlikte en güzel yeri göstereceğim,” dedi. İkisi yağlarını birleştirip feneri doldurdular. Ancak Ardıç, sabahki gecikmesini saklamadı. Duruş Dede’nin yanına giderek her şeyi anlattı.
Yaşlı bekçi onu dikkatle dinledi. Sonra gülümseyerek, “Hata yapmak kadar, hatayı dürüstçe söylemek de önemlidir,” dedi. “Sen bugün hem sorumluluğu hem yardımlaşmayı öğrendin.”
Akşam olduğunda köylüler meydanda toplandı. Ardıç fenerin fitilini yaktı. Önce minicik bir kıvılcım belirdi, sonra sıcak ışık taş çeşmenin üzerine yayıldı. Işık, meydandaki yüzleri aydınlatırken Ardıç’ın kalbini de ısıttı.
Şenlikte herkes birbirine yiyecek ikram etti. Mimo, Ardıç’ın yanında oturdu; Salkım teyze de onlara taze ekmek verdi. Ardıç o gece anladı ki emanet edilen bir şeyi korumak yalnızca onu temiz tutmak değildi. Verilen sözü hatırlamak, gerektiğinde yardım istemek, başkasına destek olmak ve yapılan iyiliği paylaşmak da aynı ışığın parçalarıydı.
O günden sonra Ardıç, başladığı işleri yarım bırakmamaya çalıştı. Bazen yine zorlanıyordu, ama sabırsızlandığında emanet feneri düşünüyordu. Küçükova’nın feneri her şenlikte parladı; onun ışığında köylüler yalnız yollarını değil, birbirlerine karşı taşıdıkları güzel değerleri de görmeyi sürdürdüler.