Düğme Çayırındaki Yumuşak Adım
Çiçekli Vadinin kıyısında, yuvarlak taşlarla çevrili küçük bir ev vardı. Bu evde Pıtır adında sevimli bir kirpi yaşardı. Pıtır’ın dikenleri yumuşacıktı. Çünkü annesi her sabah onları lavanta kokulu bir fırçayla tarardı.
Pıtır’ın en sevdiği yer, evlerinin arkasındaki Düğme Çayırı’ydı. Çayırda kırmızı, sarı, mavi ve mor düğmelere benzeyen çiçekler açardı. Pıtır burada yuvarlanır, papatyalarla selamlaşır ve kelebeklerle küçük yarışlar yapardı.
Bir sabah Pıtır çayıra çıktığında tuhaf bir şey fark etti. Çayırdaki bütün renkler solmuştu. Kırmızı çiçekler pembe, mavi çiçekler gri, sarı çiçekler ise süt beyazı görünüyordu. Üstelik kuşlar şarkı söylemiyor, arılar da vızıldamıyordu.
Pıtır, çimenlerin üzerinde duran yaşlı salyangoz Mırmır’a sordu:
“Burada ne oldu?”
Mırmır boynuzlarını yavaşça uzattı. “Gece, çayırın neşesi kayboldu. Neşenin gittiği yerde renkler de dinlenmeye çekilir,” dedi.
Pıtır hemen neşeyi aramaya karar verdi. Önce çiçeklerin arasına baktı. Sonra taşların altını, çalıların arkasını ve küçük dere kenarını kontrol etti. Fakat neşeden bir iz bulamadı.
Yolda, kanadında minicik bir çizik bulunan kelebek Lila’yı gördü. Lila uçamıyordu. Pıtır onu dikenlerinin üstüne dikkatle oturttu ve güvenli bir çiçeğe taşıdı.
“Teşekkür ederim,” dedi Lila. “Ben de sana yardım etmek isterim.”
Birlikte yürürlerken kurumuş bir yaprağın altında karınca Tıkıltı’yı buldular. Tıkıltı, yuvasına götürmek için kocaman bir ekmek kırıntısı taşıyordu ama kırıntı çok ağırdı. Pıtır ve Lila yardım edince kırıntı kolayca yuvaya ulaştı.
Karınca gülümseyerek, “İyilik yapılan yerde küçük bir ışık parlar,” dedi.
Gerçekten de o anda gri bir çiçeğin ortasında minicik bir sarı nokta belirdi. Pıtır şaşırdı. Demek neşe, bir yerde saklanan tek bir şey değildi. Belki de iyiliklerin arasında büyüyordu.
Üç arkadaş çayırın daha derinlerine ilerledi. Bir söğüt ağacının altında, gözleri yaşlı bir kurbağa gördüler. Kurbağanın en sevdiği tahta düdük kaybolmuştu. Düdüğü bulmak için hep birlikte arandılar. Sonunda düdük, dere kıyısındaki yuvarlak bir taşın arkasından çıktı.
Kurbağa düdüğünü çaldı. Düdükten çıkan ses, ince ve neşeli bir “dü dü dü” oldu. Çayırdaki beyaz çiçeklerden biri birden turuncuya döndü. Ardından başka bir çiçek mavi, bir diğeri yeşil oldu.
Pıtır heyecanla, “Neşeyi buluyoruz!” diye seslendi.
Fakat tam o sırada gökyüzünden iri bir yağmur damlası düştü. Damlacık, çayırın ortasındaki en büyük çiçeğin üzerine kondu. Çiçek başını eğdi. Herkes sustu.
“Belki neşe, yalnızca yardım etmek değildir,” dedi Mırmır, yanlarına yetişerek. “Bazen bir dostun yanında sessizce durmak da neşedir.”
Pıtır büyük çiçeğin yanına oturdu. Lila kanatlarını kapattı. Tıkıltı antenlerini dinlendirdi. Kurbağa düdüğünü susturdu. Hiçbiri çiçeği acele ettirmedi.
Bir süre sonra çiçek başını kaldırdı. Ortasından altın renkli bir tohum yükseldi. Tohum havaya karışınca bütün Düğme Çayırı ışıl ışıl oldu. Kırmızı, sarı, mavi ve mor renkler geri döndü. Kuşlar cıvıldadı, arılar vızıldadı, kelebekler dans etti.
Çayırın tam ortasında küçük bir tabela belirdi: “Neşe paylaşıldıkça çoğalır.”
Pıtır o gün arkadaşlarıyla çiçeklerden koparmadan, sadece renklerine bakarak büyük bir kutlama yaptı. Lila dans etti, Tıkıltı ritim tuttu, kurbağa neşeli ezgiler çaldı. Mırmır ise herkese papatya çayı ikram etti.
Akşam olduğunda Pıtır evine döndü. Annesi, “Bugün ne öğrendin?” diye sordu.
Pıtır gülümsedi. “Birinin yükünü hafifletince, kaybolan renkler bile geri geliyor. Bir dostun yanında sessizce durunca da kalpler çiçek açıyor,” dedi.
O geceden sonra Düğme Çayırı’nın bütün canlıları, her gün birbirlerine küçük bir iyilik yaptı. Bu yüzden çayırın renkleri hiç solmadı. Pıtır da her sabah yumuşak adımlarla oraya gidip yeni bir neşe tohumu aradı.
