Hikâyeler

Çömleklerin Sakladığı Kahkaha

Yaklaşık 3 dakika okuma

Uzak tepelerin arasındaki Gülpınar Kasabası’nda herkesin bildiği güzel bir gelenek vardı. Baharın ilk günü, aileler küçük kil çömlekler yapar ve o gün duydukları en içten kahkahayı çömleğin içine fısıldardı. Çömlekler de bu sesi saklar, kışın en soğuk akşamlarında usulca kahkaha gibi çınlardı.

Kasabanın çömlekçisinin kızı Pera, bu geleneği çok severdi. Geçen yıl kendi çömleği, dedesinin yanlışlıkla şapkasını ters takıp pazara gitmesini anlatan kahkahayla dolmuştu. Kış boyunca çömleği her salladığında içinden “Ha ha ha!” sesleri yükselmiş, bütün aile gülümsemişti.

Ne var ki bu yıl baharın ilk günü geldiğinde ortalık tuhaf bir sessizliğe büründü. Kimse gülmüyor, çocuklar bile oyun oynarken yüzlerini ciddi tutuyordu. Akşam olduğunda kasabanın çömlekleri tek tek sallandı, fakat hiçbirinden ses çıkmadı.

“Belki kahkahalar kaybolmuştur,” dedi Pera. “Onları bulup geri getirmeliyiz.”

Önce fırıncı Sedef’in dükkânına gitti. Sedef, her zamanki gibi çörekler hazırlıyor ama kimseye tadına baktırmıyordu.

“Bu yıl öyle güzel bir çörek yapmalıyım ki herkes hayran kalsın,” diye iç geçirdi fırıncı. “Bir tanesi bile biraz yanarsa bütün neşem bozuluyor.”

Pera sonra marangoz Aras’ın yanına uğradı. Aras, kasabanın çocukları için tahtadan oyuncaklar yapıyor, fakat hiçbirini beğenmiyordu. Bir arabanın tekerleğini üç kez söküp yeniden takmıştı.

“Oyuncaklar kusursuz olmalı,” dedi. “Yoksa çocuklar gülmez.”

Kasabanın yaşlı çömlekçisi Narin Nine, Pera’yı dikkatle dinledi. Sonra fırının yanındaki raflardan çatlak, küçücük bir çömlek çıkardı.

“Kahkaha, yakalanacak bir kuş değildir,” dedi. “Peşinden koşarsan uçar. Bazen onu çağıran şey, komik olmaya çalışmak değil, birlikte rahatça durabilmektir.”

Pera bu sözleri düşünerek meydandaki eski panoya büyük harflerle bir duyuru astı: “Bugün Kusursuz Olmama Şenliği! Yanlış yapan, şaşıran ve kendi hâline gülebilen herkes davetlidir.”

İlk gelen Pera oldu. Meydanın ortasına bir masa koydu ve üzerine yamuk bir çömlek bıraktı. Çömleği kaldırırken eli kaydı; çömlek yuvarlanıp un çuvalına çarptı. Pera’nın burnu bembeyaz oldu. Bir an utanarak sustu, sonra aynadaki hâline bakıp kahkahayı bastı.

Fırıncı Sedef, yanmış bir çöreği eline alıp onu taç gibi başına koydu. Aras, yaptığı tahta arabaya yanlışlıkla üç tekerlek taktı ve arabayı sürmeye çalışırken kendi etrafında döndü. Çocuklar buna gülünce o da eğilip selam verdi.

Derken kasabanın insanları meydana akın etti. Kimi eski bir şarkının sözlerini unuttu, kimi dans ederken çamura bastı, kimi de çocukların anlattığı anlamsız bir bilmeceye uzun uzun cevap aradı. Kahkahalar yükseldikçe çömleklerin içinden ince tıkırtılar duyulmaya başladı.

Pera, raflardaki çömlekleri tek tek dinledi. Önce Sedef’in çömleğinden kıkırdayan bir ses, sonra Aras’ın çömleğinden dönen bir kahkaha geldi. En sonunda bütün çömlekler aynı anda şen şakrak çınladı. Ses öyle güzeldi ki kuşlar bile meydanın üstünde daireler çizdi.

O gece kasaba halkı çömleklerini evlerinin en görünür yerine koydu. Pera’nın çömleğinden ise küçük bir ses yükseldi: “Gülmek için mükemmel bir gün bekleme!”

Ertesi bahar herkes yine çömlek yaptı, ama bu kez içine yalnızca en komik anlarını değil, birlikte geçirdikleri güzel zamanları da fısıldadı. Çünkü Gülpınar’da artık herkes biliyordu: En sıcak kahkahalar, tek bir kişinin gösterisiyle değil, yan yana duran kalplerle çoğalırdı. Böylece bu küçük kasabada anlatılan hikayeler, kış gecelerinde bile neşeyle yankılanmaya devam etti.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu