İğde Ağacının Unuttuğu Koku

Güneş, Kelebekliova’nın taş çatılarında yeni yeni parlamaya başlamıştı. Narin, her sabah yaptığı gibi evlerinin önündeki iğde ağacına uğradı. Ağacın dalları gümüş renkli yapraklarla doluydu ama çevresinde alışılmış tatlı koku yoktu. Oysa iğde ağacı çiçek açtığında bütün köy mis gibi kokar, fırından çıkan ekmekler bile sanki daha neşeli görünürdü.
Narin burnunu dallara yaklaştırdı. Hiçbir şey duyumsamadı. Ağacın gövdesine elini koyup, “Kokunu nereye sakladın?” diye sordu. Tam o sırada ince bir dal sallandı ve yere minicik, sarı bir yaprak düştü. Yaprağın üzerinde üç damla reçine parlıyordu.
Narin, yaprağı avucuna aldı. Reçine damlaları birer birer yuvarlanarak toprağa düştü. Damlaların izini süren Narin, bahçenin arkasındaki eski değirmen yoluna ulaştı. Yolun kenarında, yıllardır kullanılmayan küçük bir kulübe vardı. Kulübenin kapısı aralıktı.
İçeride, tahta raflara dizilmiş renkli şişeler duruyordu. Şişelerin bazılarında nane yaprakları, bazılarında kurutulmuş elmalar, bazılarında da lavanta demetleri vardı. En alt rafta ise boş bir cam şişe bulunuyordu. Şişenin boynuna bağlı etikette şöyle yazıyordu: “Güzel kokular, onları hatırlayan kalplerde yaşar.”
Narin, yazının ne anlama geldiğini anlayamadı. Şişeyi alıp köyün en yaşlı sakini olan Huriye Nine’ye götürdü. Huriye Nine, pencerenin önünde yün örüyordu. Şişeyi görünce kaşlarını kaldırdı.
“Bu, Koku Bekçisi’nin şişesi,” dedi. “Eskiden köyümüzde her çocuk, sevdiği bir kokuyu bu şişeye anlatırdı. Kimi yağmurdan sonraki toprağı severdi, kimi kızarmış mısırı. İnsanlar sevdikleri şeyleri birbirine anlatmayı bırakınca şişe boşaldı. İğde ağacı da kendisini hatırlayan kimse kalmadığını sanmış olmalı.”
Narin hemen meydana koştu. Orada arkadaşları Beren, Ozan ve küçük Tufan misket oynuyordu. Narin olanları anlattı. Beren, “Ben dedemin odun sobası yandığında çıkan kokuyu severim,” dedi. Ozan, “Ben yazın ıslanan taşların kokusunu,” diye ekledi. Tufan ise düşünceli düşünceli, “Annemin tarçınlı sütünü,” dedi.
Çocuklar, boş şişeyi köyün ortasına koymaya karar verdiler. Herkes sevdiği kokuyu anlatacak, sonra o kokunun hatırlattığı güzel anıyı paylaşacaktı. Önce fırıncı Rıza Usta geldi. Taze ekmek kokusunun, annesinin ona okul dönüşü verdiği sıcak çöreği hatırlattığını söyledi. Ardından terzi Necla Hanım, yeni yıkanmış kumaşların kokusunu sevdiğini ve bu kokunun ona bayram sabahlarını anımsattığını anlattı.
Gün boyunca köy meydanı anılarla doldu. Bahçıvan, yağmur kokusundan söz etti. Balıkçı, deniz kıyısındaki tuzlu havayı anlattı. Çocuklar, çam kozalaklarını, portakal kabuklarını ve naneli şekerleri hatırladı. Her anlatılan anıyla boş şişenin içinde ince, altın renkli bir ışık belirdi.
Akşamüstü Narin şişeyi iğde ağacının dibine götürdü. Herkes sessizce bekledi. Narin, ağacın gövdesine yaslanıp, “Seni unutmadık. Senin kokun, birlikte geçirdiğimiz güzel günleri hatırlatıyor,” dedi.
O anda dalların arasında yumuşak bir esinti dolaştı. Gümüş yapraklar birbirine dokundu ve köyü tatlı bir koku kapladı. İğde ağacı yeniden çiçeklenmişti. Koku, yalnızca dallardan değil, meydanda toplanan insanların anılarından da yayılıyordu.
O günden sonra Kelebekliova’da her ay bir Hatırlama Akşamı düzenlendi. Herkes sevdiği bir kokuyu anlatıyor, onunla ilgili güzel bir anısını paylaşıyordu. Narin ise boş şişeyi kulübede saklamadı; köy meydanında tuttu. Çünkü bazı güzelliklerin yalnızca korunarak değil, paylaşılarak büyüdüğünü öğrenmişti.
İğde ağacı her bahar çiçek açtığında köy yeniden güzel koktu. Bu masalı okuyan çocuklar da kendi sevdikleri kokuyu düşündü. Belki bir gün, küçük bir koku onların kalbinde saklı büyük bir anıyı uyandıracaktı.




