Başkan Pancarın Ters Giydiği Gün

Pancarköy’de insanlar sabahları horoz sesiyle değil, Belediye Başkanı Tıkır Tıkır’ın kahvaltıdan sonra söylediği üç kelimeyle güne başlardı: “Düzen, temizlik, ciddiyet!” Başkan bu sözleri söylerken bıyıklarını iki yana doğru öyle gururla kıvırırdı ki, bıyıkları sanki küçük birer salıncak gibi sallanırdı.
Ne var ki o pazartesi sabahı Başkan Tıkır Tıkır’ın aklı biraz karışıktı. Gece boyunca kasabanın yeni davulunu nereye koyacaklarını düşünmüş, sonunda uykusunda davula sarılıp yatmıştı. Sabah aceleyle giyinirken gömleğini iki düğme kaydırdı, ayakkabılarının tekini sağa, ötekini sola giydi ve en önemlisi, pantolonunu ters çevirmeyi unuttu.
Pantolonun cepleri önde değil, arkadaydı. Paçaları da dizlerine kadar kısalmış, bel kısmı omuzlarına kadar yükselmişti. Başkan aynaya bakmadı. Çünkü aynanın karşısında durunca bıyıklarını düzeltmeye dalıyor, toplantılara en az yirmi dakika geç kalıyordu.
Belediye meydanına geldiğinde herkes onu bekliyordu. Başkan kürsüye çıktı, boğazını temizledi ve ciddi bir sesle konuşmaya başladı:
“Değerli Pancarköylüler! Bugün kasabamızın düzeni için—”
O sırada arkasındaki pantolon cebi kürsüye takıldı. Başkan bir adım atınca cebin içinden üç elma, iki tahta kaşık ve dün kaybolan bir ördek düdüğü fırladı. Düdük yere düşüp “Viyk!” diye öttü. Meydandaki herkes sustu.
Sonra küçük Ekin kıkırdadı. Ekin’in kıkırdaması minicik bir ses değildi. O güldüğünde yanakları şişer, şişen yanakları da havayı öyle hızlı iterdi ki yakındaki mendiller, kâğıtlar ve kuru yapraklar dans etmeye başlardı. Bu kez meydandaki bütün kâğıtlar havalandı. Bir tanesi Başkan’ın burnuna yapıştı.
Başkan kâğıdı çekmeye çalışırken pantolonunun diğer cebi açıldı. İçinden bir çorap, beş düğme ve belediyenin mühür kutusu çıktı. Mühür kutusu yuvarlanarak kasabanın bakkalına gitti. Bakkal Rıza onu almak için eğildi, fakat kendi önlüğünün bağı ayağına dolandı. Dönerken rafın üstündeki un çuvalına çarptı. Çuval açılmadı ama bakkalın başına beyaz bir şapka gibi oturdu.
Artık meydanda kimse ciddi duramıyordu. Fırıncı Naciye, elindeki tepsiyi dengede tutmaya çalışırken tepsideki simitleri havaya attı. Simitler yere düşmek yerine Başkan’ın bıyıklarına takıldı. Başkan’ın bıyıkları bir anda iki katlı bir simit rafına benzedi.
Başkan önce kaşlarını çattı. Sonra bir simit burnunun ucuna düşünce hapşırdı. Hapşırığıyla kürsüdeki konuşma kâğıtları gökyüzüne savruldu. Kâğıtların biri kasabanın kedisi Mırmır’ın sırtına kondu. Mırmır, üzerinde “Toplantı Gündemi” yazan kâğıtla meydanın çevresinde ağır ağır dolaşmaya başladı. Herkes onu toplantının yeni başkanı sandı.
Başkan Tıkır Tıkır, sonunda pantolonunun ters olduğunu fark etti. Ciddiyetini korumaya çalışarak, “Bu bir… yeni giyim düzenidir,” dedi. Fakat cümlesini bitiremeden pantolonunun arka cebindeki tahta kaşığa oturdu. Kaşık küçük bir mancınık gibi çalıştı ve Başkan’ı yumuşak saman yığınının üzerine fırlattı.
Başkan samanların arasından çıkınca yüzünde ilk kez kocaman bir gülümseme vardı. “Pekâlâ,” dedi. “Bugünkü düzen toplantısını iptal ediyorum. Yerine kahkaha toplantısı yapıyoruz!”
O gün kasaba halkı, herkesin en komik şapkasını takacağı bir geçit töreni düzenledi. Rıza, un çuvalını; Naciye, simit sepetini; Mırmır ise hâlâ toplantı gündemini başında taşıdı. Başkan da pantolonunu düzeltmek yerine ceplerini öne dikti ve içine yalnızca mendil koydu.
Geçidin sonunda Ekin, Başkan’a küçük bir tabela uzattı. Tabelada şöyle yazıyordu: “Ciddiyet bazen ters giyilir, neşe ise herkese tam olur.” Başkan bunu okuyunca kahkahaya katıldı. O günden sonra Pancarköy’de her pazartesi, insanlar birbirlerine küçük bir komiklik anlatmadan işe başlamadı. Çünkü kasabalılar anlamıştı: Bazı günler planlar şaşabilir, ama birlikte gülünce her şey neşeli bir düzene girer.



