İbretlik Hikayeler

Çınaraltındaki Ödünç Gölge

Yaklaşık 3 dakika okuma

Uzak tepelerin ardında, öğle güneşinin taş yolları ısıttığı Ilıcaköy adında küçük bir yer vardı. Köyün ortasında dalları gökyüzüne yayılan yaşlı bir çınar bulunurdu. İnsanlar yaz günlerinde bu ağacın altında dinlenir, çocuklar da serin gölgede oyun oynardı. Çınarın altında duran tahta sandığın üzerinde ise şu sözler yazılıydı: “Gölge paylaşılır, emanet korunur, güven büyütülür.”

İlıcaköy’de Arda adında meraklı ve becerikli bir çocuk yaşardı. Arda, güzel şeyler yapmayı severdi ama bazen sabırsız davranırdı. Bir gün köyün yaşlı değirmencisi Suna Nine, pazara götürmek üzere hazırladığı üç küçük un çuvalını Arda’ya emanet etti. “Bunları dikkatle taşırsan kazandığım paranın bir kısmını sana veririm,” dedi.

Arda çuvalları eşeğine yükledi ve yola çıktı. Yolun yarısında, eski köprünün yanında parlak taşlarla dolu bir sepet gördü. Bu taşların çok değerli olduğunu düşündü. Sepetin sahibi ortalıkta görünmüyordu. Arda önce bekledi, sonra içinden bir ses, “Bir taş alırsan kimse fark etmez,” diye fısıldadı. O da en parlak taşı cebine koydu.

Fakat taş cebinde ağırlaştıkça Arda’nın içi de huzursuz olmaya başladı. Bir süre sonra un çuvallarından birinin ipi çözüldü. Eşeğin adımlarıyla un yola dökülüyordu. Arda durup çuvalı bağlamak yerine, kalan unu diğer çuvallara paylaştırdı. Böylece Suna Nine’nin eksik unu fark etmeyeceğini sandı.

Pazara vardığında Suna Nine çuvalları tarttı. Eksikliği hemen anladı ama Arda’ya kızmadan sordu: “Yolda bir şey mi oldu?” Arda başını eğdi. “Eşek sendeledi, biraz un döküldü,” dedi. Bu doğruydu, fakat taşla ilgili gerçeği ve unu gizlemek için yaptığını söylemedi.

Suna Nine, eksik çuvalın parasını kendisi ödedi. Arda’ya vereceği küçük ücreti de sessizce ayırdı. Arda cebindeki parlak taşa baktı. Taş, güneşte ışıldıyordu ama Arda’nın gönlünde ağır bir yük gibiydi. Eve dönerken köprünün başında, sepetin sahibi olan gezgin marangoz Mert’i gördü. Mert, taşların sıradan değil, yaptığı kuş evlerini süslemek için topladığı renkli cam parçaları olduğunu anlattı.

Arda’nın yüzü kızardı. Cebindeki parçayı çıkarıp Mert’e uzattı. “Bunu izinsiz aldım. Ayrıca Suna Nine’nin ununu eksik gösterdim. Doğrusunu söylemeye cesaret edemedim,” dedi. Mert, parçayı aldıktan sonra yumuşak bir sesle konuştu: “Hata yapmak küçüktür; hatayı saklamak onu büyütür. Şimdi gerçeği söyleyerek onu küçültmeye başladın.”

Arda hemen Suna Nine’nin yanına gitti. Yaşananları baştan sona anlattı ve eksik unu karşılamak için ertesi gün değirmende çalışmayı teklif etti. Suna Nine, çocuğun sözlerini dinledi. “Bana verdiğin paradan daha değerli bir şey getirdin,” dedi. “Dürüstlük, kaybolunca aranır; korununca ise kimse onun kıymetini fark etmez.”

Arda üç gün boyunca değirmende yardım etti. Çuvalları taşıdı, dökülen unları temizledi ve her işi dikkatle yaptı. Kazandığı parayla eksik unu ödedi. Sonra köy meydanındaki çınarın altına küçük bir tahta levha astı. Levhada artık şu cümle yazıyordu: “Kısa yoldan kazanılan şey, güven kaybedilirse ağırlaşır; doğru yol uzunsa da insanın içini ferahlatır.”

O günden sonra Arda yine meraklı ve hareketliydi, fakat eline kendisine ait olmayan bir şey geçtiğinde önce sahibini arardı. Ilıcaköy halkı da ona daha çok emanet vermeye başladı. Çünkü herkes, güvenin kusursuz insanlara değil, yanlış yaptığında gerçeği söyleyebilenlere yakıştığını öğrenmişti. Çınarın gölgesi ise her zamanki gibi herkese eşit düştü.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu