Kâğıttan Kanatların Çizdiği Şenlik

Minik bir tepenin ardında, evlerin pencereleri kadar renkli düşlerin kurulduğu Çiçekliçizgi adında bir kasaba vardı. Bu kasabada yaşayan Mina, resim yapmayı herkesten çok severdi. Onun boya kutusunda mor bir akşam, turuncu bir kahkaha ve gümüş renkli sessizlik bile bulunurdu. Mina her akşam odasının penceresi önünde oturur, gördüğü güzellikleri defterine çizerdi.
Bir gün büyükannesinin sandığında, kapağı yıldız desenli eski bir resim defteri buldu. Defterin sayfaları boş görünüyordu ama Mina ilk sayfaya küçük bir kelebek çizince kelebek kanat çırpıp kâğıdın üzerinden havalandı. Ardından sayfada incecik bir yol belirdi. Yolun sonunda da şu cümle yazıyordu: “Renklerini kaybeden yere, en güzel resmi götür.”
Mina şaşkınlıkla defteri kapatmadı. Kelebek, pencereye konup kanatlarını üç kez çırptı. Mina, boya kalemlerini, bir parça ekmeği ve defteri çantasına koyarak kelebeğin peşine düştü. Kelebek onu kasabanın dışındaki, yaprakları bembeyaz olmuş bir koruluğa götürdü. Burada çiçeklerin renkleri solmuş, kuşların tüyleri griye dönmüş, dere bile parlaklığını yitirmişti.
Solan Koruluğun Sırrı
Koruluğun ortasında, üzerinde yüzlerce küçük çizik bulunan yuvarlak bir taş duruyordu. Taşın yanında yaşayan Bilge Kaplumbağa, Mina’ya koruluğun renklerini kimin sakladığını anlattı. Her yıl düzenlenen Renk Şenliği yaklaşmış, fakat şenliğin neşesi bir türlü başlamamıştı. Çünkü kasabadaki çocuklar yalnızca kendi resimlerinin güzel olmasını istemiş, birbirlerinin çizimlerine bakmayı unutmuştu. Paylaşılmayan hayallerin renkleri de koruluğa akıp orada uykuya dalmıştı.
Mina hemen büyük bir gökkuşağı çizmeye başladı. Ancak çizdiği gökkuşağı sayfadan yükselirken renkleri karıştı ve ortaya soluk bir şerit çıktı. Mina üzüldü. Bilge Kaplumbağa, “Tek bir kalem bütün gökyüzünü boyayamaz,” dedi. “Belki de aradığın resim, yalnızca senin çizimin değildir.”
Mina bu sözleri düşünerek kasabaya döndü. Önce tahta oyuncaklar yapan Nehir’e uğradı. Nehir, uçan bir salıncak çizdi. Sonra bahçesinde taş toplayan Koral’a gitti; Koral, taşlardan gülen bir güneş tasarladı. Sessizce şarkı söyleyen Pera ise mavi bir nota çizdi. Mina, herkesin resmini defterin ayrı bir sayfasına dikkatle yerleştirdi.
Birlikte Çizilen Gökyüzü
Defterin sayfaları doldukça çizimler canlanmaya başladı. Uçan salıncak bulutların arasına yükseldi, taş güneş koruluğa sıcak bir ışık gönderdi, mavi nota ise dereye karışıp suyu şarkı söyler gibi akıttı. Fakat son sayfada büyük bir boşluk kalmıştı. Mina ne çizeceğini bilemedi. Tam o sırada kasabanın bütün çocukları defterin çevresinde toplandı.
Bir çocuk küçük bir kapı çizdi. Başkası kapının önüne sarı çizmeler ekledi. Bir diğeri, kapıdan içeri giren herkesin el ele tutuştuğu bir bahçe yaptı. Mina da resmin ortasına kocaman, açık bir kitap çizdi. Kitabın sayfalarından renkli kuşlar yükseliyor, kuşların taşıdığı ışıklar koruluğa dağılıyordu.
Son çizgi tamamlanınca yıldız desenli defter parladı. Koruluktaki gri yapraklar önce pembe, sonra yeşil, sonra da daha önce hiç görülmemiş renklerle ışıldadı. Kuşlar cıvıldadı, çiçekler başlarını kaldırdı. Dere, çocukların çizdiği mavi notanın ezgisiyle neşeli bir türkü söylemeye başladı. Kelebek de defterin üzerine konup altın renkli bir nokta bıraktı.
O günden sonra Çiçekliçizgi’de Renk Şenliği her yıl düzenlendi. Çocuklar, en güzel resmi tek başına yapmak yerine birlikte bir sayfa doldurmayı öğrendi. Mina’nın eski defteri ise kasabanın meydanındaki büyük masada durdu. Her isteyen ona bir çizgi ekleyebiliyordu. Çünkü kasaba halkı artık biliyordu: Bir resim tek bir hayali anlatabilir; yan yana gelen resimler ise kocaman bir dünya kurabilir.




