Fantastik Masallar

Kum Saatinin İçindeki Yedinci Mevsim

Yaklaşık 4 dakika okuma

Gökyüzünün en yüksek yerinde, bulutların üstüne kurulmuş Veyra adında bir şehir vardı. Bu şehirde evler yıldız taşlarından, yollar ise ay ışığından yapılırdı. Veyra’nın en ilginç yeri, mevsimleri hazırlayan büyük atölyeydi. Her sabah burada ilkbaharın ılık kokusu şişelere doldurulur, yazın altın ışıkları makaralara sarılır, sonbaharın turuncu yaprakları özenle katlanırdı. Kışın sessiz kar taneleri ise cam kavanozlarda dinlenirdi.

Atölyede çalışanlar, mevsim ustaları olarak bilinirdi. On iki yaşındaki Lora da onların yanında çıraklık yapıyordu. Lora’nın görevi, mevsim ipliklerini renklerine göre ayırmak ve yanlışlıkla birbirine dolanan bulutları çözmekti. O, her işi dikkatle yapar ama çoğu zaman kendini diğer ustalar kadar becerikli görmezdi.

Bir gün, atölyenin en arka odasında tozlu bir kum saati buldu. Saatin üstünde ne bir isim ne de bir tarih vardı. İçindeki kumlar aşağıya değil, yukarıya doğru akıyordu. Lora saati eline alınca ince bir ses duydu:

“Beni doğru zamana götür.”

Lora şaşkınlıkla etrafına baktı. Ses, kum saatinin içinden gelmişti. Usta Sarel’e durumu anlatınca yaşlı usta kaşlarını kaldırdı. “Bu, Yedinci Mevsim’in saati olabilir,” dedi. “Çok eski kitaplarda ondan söz edilir. Altı mevsimin arasındaki boşlukta yaşadığı söylenir. Fakat uzun yıllar önce kaybolmuş.”

“Yedinci Mevsim nasıl bir şey?” diye sordu Lora.

“Bunu kimse bilmiyor,” diye yanıtladı Sarel. “Belki dinlenme zamanıdır, belki yeni başlangıçların mevsimi… Ama onu bulmak için üç işaret gerekir: yankı vermeyen bir çan, gölgesiz bir taş ve paylaşılınca çoğalan bir ışık.”

Lora, kum saatini küçük çantasına koyup yola çıktı. İlk işaret için Veyra’nın dışındaki Sessiz Vadi’ye gitti. Vadinin ortasında duran gümüş çan, rüzgâr estiğinde bile hiç ses çıkarmıyordu. Lora çana dokundu, ipini çekti, hatta ona güzel bir şarkı söyledi. Çan yine sustu.

O sırada yanına uzun kulaklı, mor benekli bir canlı geldi. Adı Tumbi’ydi ve vadideki yankıları topluyordu. Tumbi, “Bu çan yalnızca başkasının sesini dinlediğinde çalar,” dedi. Lora hemen sustu. Tumbi’nin anlattığı küçük öyküyü dikkatle dinledi. Öykü bitince çan, yumuşak bir tınıyla öttü. Tını, kum saatinin içine girip ilk kum tanesini altın rengine çevirdi.

İkinci işaret için Kristal Ova’ya ulaştılar. Burada gölgeler her taşın önünde uzar, kısalır ve dans ederdi. Yalnızca bir taşın hiç gölgesi yoktu. Taşı almak isteyen Lora, onu yerinden kaldırmaya çalıştı ama taş ağır değildi; yalnızca korkmuştu. “Beni gölgem olmadan bırakma,” diye fısıldadı taş.

Lora, taşın gölgesini bulmak için ovayı dolaştı. Sonunda gölgenin, uzakta tek başına oturan küçük bir bulutun altında saklandığını gördü. Bulut, “Gölge bana sığındı çünkü kimse onunla arkadaş olmak istemedi,” dedi. Lora taşı bulutun yanına götürdü. Taşla gölge yeniden birleşince ikisi de gülümsedi. Kum saatine ikinci kum tanesi düştü; bu kez gümüş rengindeydi.

Son işaret ise Işık Kuyusu’ndaydı. Kuyunun dibinde tek bir parıltı duruyordu. Lora onu almak için eğildiğinde parıltı üçe, sonra beşe ayrıldı. Her biri farklı bir yana uçtu. Tumbi, “Işık bölündükçe azalıyor,” diye düşündü.

Lora başını salladı. “Belki de onu bölmek değil, paylaşmak gerekiyor.”

Elindeki küçük aynayı kuyunun üzerine tuttu. Parıltılar aynada çoğaldı, sonra kuyunun çevresindeki karanlık yerlere dağıldı. Karanlık köşeler aydınlanınca kuyunun içinden sıcak, renkli bir ışık yükseldi. Bu ışık kum saatine doldu ve üç işaret tamamlandı.

Bir anda gökyüzü yumuşak bir renge büründü. Ne ilkbaharın yeşiliydi ne yazın sarısı, ne sonbaharın turuncusu ne de kışın beyazıydı. Renk, hepsinin arasında dinlenen sakin bir maviydi. Kum saatinin içinden bir kapı açıldı. Kapının ardında, kuşların dinlendiği, ağaçların rüya gördüğü ve insanların yeni fikirler bulduğu geniş bir bahçe vardı.

Yedinci Mevsim böylece ortaya çıktı. Veyra halkı bu mevsimde acele etmeyi bıraktı; kimi kitap okudu, kimi dostunu dinledi, kimi de uzun zamandır ertelediği güzel bir oyunu kurdu. Lora ise artık kendini küçük görmüyordu. Çünkü önemli olanın her cevabı bilmek değil, doğru işareti sabırla aramak olduğunu anlamıştı.

O günden sonra kum saati atölyenin en görünür yerine kondu. Herkes, zaman zaman durup dinlenmeye ve birbirine ışık olmaya ihtiyaç duyduğunda, Yedinci Mevsim’in kapısı yeniden açıldı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu