2. Sınıf Hikayeleri

Kırmızı Şemsiyenin Altındaki Gizli İstasyon

Yaklaşık 3 dakika okuma

Bu 2. sınıf hikayeleri arasında anlatılacak en neşeli öykülerden biri, Gökkuşağı Mahallesi’nde başladı. Mina, okuldan dönerken yağmurdan korunmak için eski bir kırmızı şemsiyenin altına sığındı. Şemsiyenin sapında, daha önce hiç görmediği minicik bir düğme vardı. Mina düğmeye dokununca kaldırımın taşları hafifçe parladı. Çınar ağacının yanında, duvarın daha önce boş olan bölümünde küçük bir kapı belirdi.

Kapının üzerinde İyilik İstasyonu yazıyordu. Mina şaşkınlıkla kapıyı açtı. İçeride oyuncak trenlere benzeyen, fakat kanatları olan üç küçük vagon duruyordu. Duvarlarda renkli kartlar asılıydı. İstasyon görevlisi, yuvarlak gözlü ve sarı yağmurluklu bir serçeydi. Serçe, kanadını selamlamak için kaldırdı.

“Hoş geldin, Mina,” dedi. “Bu istasyon, mahallede birilerinin yardıma ihtiyaç duyduğu zaman ortaya çıkar. Bugün bütün vagonlar durdu. Çünkü neşeyi taşıyan yolun bir parçası eksildi.”

Mina, kartlardan birini aldı. Kartta şöyle yazıyordu: Bir kişinin yapamayacağı işi, birçok kişi birlikte tamamlayabilir. Serçe, istasyonun arkasındaki küçük pencereden dışarıyı gösterdi. Mahallenin ortasındaki parkta çocuklar oyun oynayamıyor, yaşlılar da dinlenemiyordu. Çünkü şiddetli yağmur, parkın yürüyüş yoluna ince dallar ve yapraklar yığmıştı.

Mina hemen işe koyulmak istedi. Fakat tek başına dalları taşıması zordu. O sırada sınıf arkadaşı Bora, elinde renkli bir dosyayla parktan geçiyordu. Mina ona istasyonu ve kartı anlattı. Bora önce şaşırdı, sonra gülümsedi. “Ben de okulda yardım panosu hazırlamıştım. Belki arkadaşlarımızı çağırabiliriz,” dedi.

İki arkadaş okula geri dönüp sınıftaki çocuklara haber verdi. Zeynep küçük bir el arabası getirdi. Kerem, dalları toplamak için bahçeden eldiven aldı. Nisan, parkta dinlenecek büyüklerin rahat etmesi için bankların üzerindeki suyu silmeyi önerdi. Herkesin farklı bir fikri vardı. Öğretmenleri de çocuklara güvenli görevler verdi ve onları dikkatle izledi.

Bir süre sonra parkın yolu görünmeye başladı. Ancak yolun ortasında ağır, ıslak bir dal duruyordu. Çocuklar dalları tek başlarına çekmeyi denedi, fakat dal kıpırdamadı. Mina, istasyondaki kartı hatırladı. “Hepimiz aynı anda, yavaşça itelim,” dedi. Bir, iki, üç diye saydılar. Dal önce biraz sallandı, sonra kenara doğru yuvarlandı. Altında, yağmurla parlayan küçük taşlardan yapılmış bir yıldız şekli vardı.

Yıldızın ortasında gümüş renkli bir anahtar duruyordu. Mina anahtarı alıp kırmızı şemsiyenin yanına götürdü. Şemsiyenin sapındaki düğmeye anahtarı değdirince gizli kapı yeniden açıldı. Üç küçük vagonun pencereleri ışıl ışıl yandı. Serçe, vagonların içine parkta yapılan iyilikleri yerleştirdi: Bora’nın yardım panosunu, Zeynep’in el arabasını, Kerem’in eldivenlerini ve Nisan’ın temizlediği bankların resmini.

“İyilikler burada saklanmaz,” dedi serçe. “Onlar başka yerlere neşe götürür.”

Vagonlar rayların üzerinde süzülerek mahalledeki evlere doğru ilerledi. O gece komşular birbirlerine sıcak çorba götürdü, çocuklar kitaplarını paylaşmaya karar verdi. Ertesi sabah parkın girişinde yeni bir tabela vardı: Birlikte Yapınca Yol Kısalır.

Mina okul yolunda kırmızı şemsiyeyi yeniden aradı, fakat şemsiye ortada yoktu. Yine de üzülmedi. Çünkü artık gizli istasyonun nerede olduğunu biliyordu: Yardım etmek isteyen herkesin kalbinde. O günden sonra sınıfta biri zorlandığında çocuklar birbirine bakıp aynı sözü söyledi: “Önce el ele verelim, sonra çözümü buluruz.”

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu