Kozalakların Saydığı Öğle

Geniş yapraklı ağaçların gökyüzüne yeşil bir çatı kurduğu Uğultulu Orman’da her günün kendine ait bir sesi vardı. Sabahları ardıç kuşları ince bir ıslık çalar, öğle vakti dere taşların arasından şıpırdar, akşamüstü rüzgâr meşe dallarında yumuşak bir ninni söylerdi. Ormanın en genç tilkisi Pırıltı, bu sesleri dinlemeye bayılırdı. Kulaklarını diktiğinde hangi ağacın yaprağının hışırdadığını, hangi sincabın kozalak düşürdüğünü bile anlayabilirdi.
Bir gün Pırıltı, yaşlı çınarın dibinde uyandığında ormanda tuhaf bir sessizlik fark etti. Dere akıyor, kuşlar ötüyor, böcekler vızıldıyordu; ama öğle vaktinin neşeli çanına benzeyen özel ses duyulmuyordu. Bu ses, suyun yosunlu taşlara çarpmasıyla oluşur, bütün hayvanlara dinlenme vaktinin geldiğini haber verirdi.
“Belki dere başka bir patikaya sapmıştır,” diye düşündü Pırıltı. Çam iğnelerinin üzerindeki ıslak izleri izlemeye başladı. İzler önce eğrelti otlarının arasından geçti, sonra devrilmiş bir kütüğün çevresinde kıvrıldı. Kütüğün kabuğunda üç küçük pençe izi vardı. Pırıltı, bunun arkadaşı Çıtırtı adlı sincap’a ait olduğunu hemen anladı.
Çıtırtı, bir kayın ağacının dalları arasında kozalak topluyordu. Pırıltı sorunca sincap kuyruğunu salladı. “Ben de o sesi arıyorum. Dün öğleden sonra dere kıyısında birçok kuru dal gördüm. Suların yolu kapanmış olabilir.” Ardından, “Fakat yalnız gitme,” dedi. “Orman, izleri gösterir ama sesleri doğru anlamak için iyi dinlemek gerekir.”
İkisi birlikte ilerlerken ağaçların gövdelerine kulak verdiler. Gürgenin içinden tok bir tıkırtı, kavaktan ince bir titreşim, söğütten ise derin bir uğultu geliyordu. Yaşlı karaağaç, dallarını hafifçe eğerek onlara yol gösterdi. “Dere kuzeye değil, gölgelerin serin olduğu çalılığa yöneldi,” diye fısıldadı yapraklarıyla.
Çalılığın kıyısında bu kez taze izler gördüler. Küçük toynaklar toprağa basmış, ardından sürüklenmiş dallar bırakmıştı. İzler, suyun önünü kapatan kalın bir dal yığınına ulaşıyordu. Meğer geceki rüzgâr, kırılmış dalları dere yatağına taşımıştı. Su tamamen durmamıştı ama sesi taşların arasından duyulamayacak kadar azalmıştı.
Pırıltı ve Çıtırtı dalları tek başlarına kaldıramadılar. Tam o sırada çalılıkların arasından kaplumbağa Yavaşcan çıktı. Sırtındaki yosunlar, ormanın küçük bir haritası gibi görünüyordu. “Dalları çekmek yetmez,” dedi. “Suyun eski yolunu da bulmalıyız. Yoksa dere başka bir yerde yeniden tıkanır.”
Yavaşcan’ın gösterdiği iz, onları büyük bir dişbudak ağacının köklerine götürdü. Köklerin altında ince bir su kanalı vardı. Üzerini toprak, yaprak ve kozalaklar kapatmıştı. Üç arkadaş işe koyuldu. Pırıltı burnuyla kuru yaprakları itti, Çıtırtı kozalakları taşıdı, Yavaşcan da ağır taşları sabırla yuvarladı. Bir süre sonra su, önce minicik bir çizgi gibi parladı, sonra gümüş bir ip misali akmaya başladı.
Dere yatağı açılınca ormanın sessizliği bir anda değişti. Su taşlara çarptı, söğüt dalları sallandı, kurbağalar neşeyle vırakladı. Uzakta bir baykuş gündüz vakti şaşkınlıkla “Hu!” diye seslendi. Öğle çanı yeniden duyulduğunda bütün hayvanlar patikaya çıktı. Kimi kanat çırptı, kimi kuyruğunu salladı, kimi de sevinçle toprağı eşeledi.
Yaşlı çınar, Pırıltı’ya küçük bir kozalak uzattı. “Bunu sakla,” dedi. “İçindeki tohumlar, dinleyen kulaklarla yardım eden ellerin hatırası olsun.” Pırıltı kozalığı yuvasının yanındaki yumuşak toprağa bıraktı. O günden sonra orman sakinleri yalnızca sesleri değil, seslerin arasındaki değişiklikleri de dinlemeye başladı. Çünkü herkes anlamıştı: Ormanı korumak bazen büyük işler yapmak değil, bir izin peşinden gitmek, bir dalı kaldırmak ve doğru zamanda birbirine kulak vermekti.




