Geceyi Cebinde Taşıyan Çan

Yelda, denize uzak, tepeleri lavanta kokan küçük bir köyde yaşardı. Köyün evleri birbirine yakın durur, akşam olunca pencerelerden sıcak ışıklar taşardı. Fakat o gece, gökyüzündeki yıldızlar birer birer sönmeye başlamıştı. Önce en parlak yıldız kayboldu, sonra kuzeydeki üçlü takım, ardından ayın çevresindeki minik ışık halkası. Köy halkı pencerelerine çıktı ama kimse bunun nedenini anlayamadı.
Yelda’nın büyükannesi, eski masallar anlatmayı severdi. O akşam, elindeki örgüyü yavaşça bırakıp göğe baktı. Yüzünde şaşkınlık değil, uzun zamandır beklediği bir haberi almış gibi sakin bir ifade vardı. Küçük kızına, gecenin kalbinin üşüdüğünü söyledi. Eğer gece yeniden ısınmazsa sabaha kadar bütün gökyüzünün kararabileceğini anlattı. Bunun için uzaklardaki Karanfil Tepesi’ne gitmesi ve orada saklanan çanı bulması gerekiyordu.
Yelda biraz ürperdi, çünkü Karanfil Tepesi köyden çok uzaktaydı. Yine de büyükannesinin verdiği mavi feneri eline aldı. Fenerin içindeki alev titremiyor, sanki yolu biliyormuş gibi kuzeye doğru eğiliyordu. Yelda, cebine iki elma, bir parça çörek ve kırmızı yün atkısını koydu. Kapıdan çıkarken büyükannesi ona yalnızca şunu söyledi: Cesaret, korkmamak değil; korkarken de doğru adımı seçmektir.
Yolun başında Yelda, çalıların arasında parlayan iki göz gördü. Bu, tüyleri gümüş renkli küçük bir kirpiydi. Kirpinin sırtına bir gece kelebeği konmuş, kanatları sönükleşmişti. Kelebek yolunu bulamadığı için kirpi de yuvasına dönemiyordu. Yelda fenerini yaklaştırınca kelebek ışığı gördü ve neşeyle havalandı. Kirpi de Yelda’ya katıldı. Adının Mırmır olduğunu söyledi; çünkü yürürken ayakları toprağa hafifçe mırıldanırmış.
Bir süre sonra önlerine üç yol çıktı. Birinci yol taşlı, ikinci yol çamurlu, üçüncü yol ise tamamen karanlıktı. Mırmır, en kısa yolun karanlık olanı olduğunu düşündü. Yelda fenerini kaldırdı fakat alev birden küçüldü. O sırada çamurlu yoldan ince bir ağlama sesi geldi. Küçük bir su damlası, yağmur bulutundan kopup yere düşmüş ve çamurun içinde sıkışmıştı. Yelda ellerini kirletmekten çekinmeden damlayı avuçladı. Onu yakındaki dereye bıraktığında fenerin alevi yeniden büyüdü.
Yol boyunca Yelda, yardım ettiği her canlıdan küçük bir ışık aldı. Bir baykuş, kanadındaki ay ışığını verdi. Solmuş bir papatya, yapraklarının arasındaki sarı parıltıyı uzattı. Yaşlı bir kaplumbağa ise kabuğunda taşıdığı minicik parıltıyı paylaştı. Böylece mavi fener, köydeki en parlak lambadan bile daha aydınlık oldu. Yelda, ışığın azalmadığını, paylaşıldıkça çoğaldığını o gece ilk kez gördü.
Karanfil Tepesi’ne vardıklarında rüzgâr güçlendi. Tepenin ortasında, dalları yıldızsız gökyüzüne uzanan yaşlı bir ardıç ağacı vardı. Ağacın köklerinin arasında gümüş renkli bir çan duruyordu. Ancak çanın dili yoktu. Yelda onu kaldırıp salladı, fakat hiçbir ses çıkmadı. Mırmır toprağı kokladı ve çanın dilinin rüzgâr tarafından değil, insanların unutkanlığı tarafından saklandığını söyledi.
Yelda bu sözleri anlamaya çalışırken tepenin çevresinde solgun gölgeler belirdi. Bunlar, o gün kimsenin teşekkür etmediği iyiliklerdi. Bir çocuğun kardeşine uzattığı oyuncak, bir fırıncının yaşlı komşusuna ayırdığı ekmek, bir öğrencinin arkadaşını teselli eden gülümsemesi… Hepsi duyulmadan kalmış, şimdi gecenin içinde sessizce dolaşıyordu.
Yelda, gölgelerin her birine yüksek sesle teşekkür etti. Mırmır da ona katıldı. Teşekkür ettikçe gölgeler parladı ve ardıç ağacının dallarına kondu. Son gölge, Yelda’nın yolculuğa çıkmadan önce büyükannesinin omuzlarına örttüğü atkıyı hatırladı. Yelda bunu da söyleyince ağacın kökleri hafifçe aralandı. Çanın gümüş dili toprağın içinden yükseldi.
Yelda dili çana yerleştirdi ve çanı bir kez çaldı. Ses, kulaklara değil, kalplere ulaştı. Söner gibi olan yıldızlar yeniden yandı. Ay, bulutların arasından gülümsedi. Uzak köyler bile bu sesi duydu ve herkes evinde yaptığı küçük iyilikleri hatırladı. Gece artık karanlık değil, yumuşak ve sıcak bir örtü gibiydi.
Sabaha karşı Yelda köye döndüğünde büyükannesi onu kapıda bekliyordu. Mırmır, köyün çeşmesinin yanındaki çiçekli taşın altında kendine yeni bir yuva buldu. Yelda ise gümüş çanı köy meydanındaki ardıç dalına astı. Çan yalnızca biri iyilik yaptığında değil, biri yaptığı iyiliği anlatmayı unuttuğunda da hafifçe çalacaktı.
O günden sonra köyde herkes, geceleri gökyüzüne bakmadan önce yanında bulunan birine güzel bir söz söylemeye başladı. Yelda, bir gece masalı gibi başlayan o yolculuğun aslında her gün yeniden yazılabileceğini anladı. Çünkü karanlığı uzaklaştıran en güçlü ışık, gökteki yıldızlardan önce, birbirine uzanan iyilik dolu ellerdi.



