Aras’ın Pusulası Nereye Bakıyordu?

Aras, küçük bir kasabada yaşayan meraklı bir çocuktu. En sevdiği şey, dedesiyle birlikte eski eşyaları onarmaktı. Dedesinin atölyesinde düğmeler, tahta arabalar, renkli ipler ve artık çalışmayan saatler bulunurdu. Bir gün Aras, çekmecelerin birinden yuvarlak, gümüş renkli bir pusula çıkardı.

Pusulanın camı çatlamış, ibresi de biraz eğilmişti. Aras onu avucunun içinde salladı. İbre önce kuzeyi gösterdi, sonra birdenbire dönüp kasabanın meydanına çevrildi.

“Bu pusula bozulmuş olmalı,” dedi Aras.

Dedesiyse gülümseyerek, “Belki de her pusula yalnızca yön göstermez. Bazen ihtiyaç duyulan yeri de gösterir,” diye karşılık verdi.

O gün kasabada büyük bir hazırlık vardı. Ertesi akşam Bahar Paylaşma Şenliği yapılacaktı. Herkes evinden bir şey getirip meydandaki uzun masaya koyacaktı. Kimi börek yapıyor, kimi renkli kâğıtlarla süs hazırlıyor, kimi de çocuklar için oyunlar kuruyordu.

Aras, pusulayı cebine koyup meydana gitti. Tam o sırada ibre titremeye başladı ve eski belediye binasının arkasındaki dar sokağı gösterdi. Aras, en yakın arkadaşı Mina’yı çağırdı.

“Birlikte bakalım mı?”

Mina, elindeki kurdeleleri kutuya yerleştirip başını salladı. İki arkadaş dar sokaktan geçerek binanın arkasına ulaştı. Orada duvara yaslanmış, üstü tozlu büyük bir tahta pano gördüler. Panonun üzerinde kasabanın şenlik alanını gösteren eski bir harita vardı. Fakat haritanın köşesinde kocaman bir boşluk bulunuyordu.

Pusulanın ibresi tam o boşluğu gösteriyordu.

“Burada ne olmalıymış?” diye sordu Mina.

Aras, panonun arkasına baktı. Küçük bir kâğıt sıkışmıştı. Kâğıtta şu cümle yazıyordu: “Şenlik, herkesin katkısıyla tamamlanır. Eksik olanı bulmak için önce çevrene dikkat et.”

İki arkadaş hemen etraflarına baktı. Binanın yanındaki bankta oturan yaşlı postacı Rıza Amca, elindeki ipleri çözmeye çalışıyordu. Şenlikte kullanılacak bayrakları asmak istemiş, fakat ipler birbirine dolanmıştı. Aras ve Mina ona yardım etti. İpler çözülünce pusula kısa bir süre parladı.

“Demek ilk eksik buydu,” dedi Aras.

Sonra ibre, meydanın öteki ucundaki küçük fırını gösterdi. Fırıncı Lale Hanım, çocuklara dağıtılacak çörekleri hazırlıyordu. Ancak tepsileri taşımak için yeterli sepeti yoktu. Mina evine koşup iki sepet getirdi. Aras da komşularından üç sepet daha buldu. Pusula yine parladı.

Bu kez ibre, okulun arka bahçesine yöneldi. Bahçede sınıf arkadaşları kartondan bir oyun yolu yapıyordu. Fakat yolun sonuna koyacakları işaret taşları eksikti. Aras, evindeki renkli taşları getirdi. Mina da taşların üzerine gülen yüzler çizdi. Çocuklar birlikte yolu tamamladılar.

Akşamüstü Aras, pusulanın artık sakinleştiğini sandı. Fakat ibre hâlâ dönüyordu. Bu kez onu kendi evine, çalışma masasının üzerine çevirdi.

Aras şaşırdı. “Bizim neyimiz eksik?” diye düşündü.

Dedesinin atölyesine girdiğinde onu tek başına otururken buldu. Dede, şenlik için hazırladığı küçük tahta oyuncakları masanın üzerine dizmişti. Oyuncakların hepsi hazırdı ama onları götürecek kimse yoktu. Aras, dedesinin şenliğe katılmayı çok istediğini fark etti.

“Sen de bizimle gelmelisin,” dedi. “Oyuncaklarını çocuklara birlikte dağıtırız.”

Dede, gözlerini neşeyle kırpıştırdı. “İşte pusulanın gösterdiği en önemli yer burasıymış,” dedi.

Ertesi akşam meydan rengârenk bayraklarla süslendi. Rıza Amca ipleri kontrol etti, Lale Hanım çörekleri sepetlere yerleştirdi, çocuklar oyun yolunu anlattı. Aras’ın dedesi de yaptığı tahta oyuncakları armağan etti. Herkes bir şey kattığı için şenlik hiç olmadığı kadar güzel oldu.

Şenliğin sonunda Aras pusulayı dedesine uzattı. İbre artık kuzeyi gösteriyordu.

“Demek görevini tamamladı,” dedi Aras.

Dedesiyse başını salladı. “Asıl sen görevini tamamladın. Çünkü iyi bir yön bulmak için bazen gözlerinle değil, dikkatli bir kalple bakman gerekir.”

O günden sonra Aras pusulayı yalnızca yön bulmak için kullanmadı. Ne zaman birinin yardıma ihtiyacı olsa, önce çevresine dikkatle baktı. Çünkü kasabada herkes öğrenmişti: Küçük bir yardım, kocaman bir şenliğin başlangıcı olabilirdi.