Uykunun Kapısındaki Minik Fener
Akşam, Gökyüzü Bahçesi’nin üzerine yumuşacık bir örtü gibi serilmişti. Evlerin pencerelerinde sarı ışıklar yanıyor, anneler ve babalar bebeklerine ninni söylüyordu. Fakat küçük Lumo bir türlü uykuya dalamıyordu. Beşiğinde usulca dönüyor, tavandaki ay izlerini seyrediyor ve her seferinde gözlerini yeniden açıyordu. Annesi onun alnına sevgiyle bir öpücük kondurup, “Belki uykun bugün başka bir yoldan gelmek istiyordur,” dedi.
Lumo, pencereden dışarı baktığında çimenlerin arasında titreyen minicik bir ışık gördü. Işık, bir ateş böceği kadar küçük ama bir yıldız kadar parlaktı. Pencerenin kenarına konan bu ışık, incecik bir sesle konuştu: “Ben Pırıltı Feneri’yim. Uykusunu arayan bebeklere huzurun yolunu gösteririm.” Lumo şaşırdı ama korkmadı. Fenerin ışığı, sıcak bir battaniye gibi içini ısıtıyordu.
“Uykum nerede saklanıyor?” diye sordu Lumo. Pırıltı Feneri, odanın köşesindeki yumuşak gölgeyi aydınlattı. “Uyku tek bir yerde durmaz,” dedi. “Bazen bir ninninin kıvrımında, bazen annelerin sakin nefesinde, bazen de gün boyunca biriktirilen güzel anıların içinde dinlenir.” Sonra fener, yerde üç küçük ışık izi oluşturdu. İlk iz pencereye, ikincisi halıya, üçüncüsü de Lumo’nun yastığına uzanıyordu.
Önce pencereye gittiler. Dışarıda gece çiçekleri kapanmış, yaprakların üzerinde gümüş damlalar birikmişti. Uzakta bir baykuş, çok yavaş ve yumuşak bir sesle “Hu hu,” diyordu. Pırıltı Feneri, ay ışığını minik bir düğmeye dönüştürdü. Lumo düğmeye dokununca annesinin gün içinde söylediği güzel sözleri hatırladı: “Ne kadar meraklısın, ne kadar sevecensin, gülüşün evimizi aydınlatıyor.” Bu anılar, göğsünde tatlı bir sıcaklık bıraktı.
İkinci ışık izi halının üzerindeydi. Halının desenleri, Lumo’nun gün boyunca yaptığı küçük keşifleri gösteriyordu. Sabah süt köpüğünü parmağıyla karıştırmış, öğleden sonra tahta bir küpü yuvarlamış, akşamüstü de babasının parmağına sıkıca tutunmuştu. Her güzel anı, halıda renkli bir nokta olarak parlıyordu. Lumo noktaları saymaya çalıştı ama dördüncü noktada gözleri ağırlaştı. Pırıltı Feneri onu nazikçe yastığına doğru yönlendirdi.
Yastığın yanında son ışık izi, minicik bir kapı biçimindeydi. Kapının ardında sessiz bir bahçe vardı. Bu bahçede bulutlar pamuk gibi, çimenler kadife gibi görünüyordu. Lumo’nun attığı her adımda yere küçük bir ninni notası düşüyordu. Bir nota “la”, bir nota “na”, bir diğeri de “uyu” diye fısıldıyordu. Lumo, notaları toplamaya çalışırken annesinin sesini duydu. Annesi onun yanına oturmuş, aynı ninniyi usulca söylemeye başlamıştı.
“Uyku bahçesine hoş geldin,” dedi Pırıltı Feneri. “Burada hiçbir şeyi aceleye getirmene gerek yok.” Lumo yavaşça nefes aldı. Annesinin sıcak elini tuttu. Dışarıdaki rüzgâr perdeyi hafifçe sallıyor, ay ışığı beşiğin üzerine ince bir yol çiziyordu. Lumo o yolu izlerken günün sesleri birer birer uzaklaştı. Oyuncak küp sessizleşti, gece çiçekleri dinlendi, Pırıltı Feneri’nin ışığı da yumuşacık bir parıltıya dönüştü.
Bir süre sonra Lumo, fenerin hâlâ yanında olup olmadığını sormak istedi. Fakat kelimeler dudaklarına varmadan önce gözleri kapandı. Pırıltı Feneri, onun yastığının kenarına küçük bir ışık tanesi bıraktı. “Güzel düşler,” diye fısıldadı. “Uykuya giden yolu artık sen de biliyorsun.” Sonra ışık, ayın gümüş rengine karıştı. O gece Lumo, bulutların üzerinde yürüdüğü, ninnilerin çiçek gibi açtığı tatlı bir düş gördü.
Sabah olduğunda odanın içine ince bir güneş çizgisi süzüldü. Lumo gözlerini açtığında kendini dinlenmiş ve neşeli hissediyordu. Yastığının yanında duran küçücük ışık tanesi hâlâ parlıyordu. Annesine sarılıp, “Uykum aslında hep buradaymış,” dedi. Annesi gülümsedi: “Evet, sevgiyle çevrili olan her yerde uykuya açılan bir kapı bulunur.”
O günden sonra Lumo, uyumadan önce üç güzel şeyi hatırladı, derin bir nefes aldı ve sevdiği insanların sesini düşündü. Bazen Pırıltı Feneri pencerenin önünde beliriyor, bazen de yalnızca kalbinde sıcak bir ışık bırakıyordu. Bebek masalları ve hikayeleri oku diyen herkes için bu küçük sır saklıydı: En huzurlu düşler, sevgiyle söylenen ninnilerin ardından sessizce gelir.
