Tersine Akan Nehrin Kıyısındaki Gülümseme

Masallar Diyarında her şeyin kendine ait bir sesi vardı. Çimenler sabahları fısıldar, taşlar öğleden sonra mırıldanır, akşam olunca evlerin bacalarından ince ninniler yükselirdi. Yalnızca Gümüşkıyı Nehri sessizce akardı. Nehrin suyu, dağlardan denize doğru gider; geçtiği yerlere serinlik, parıltı ve neşe bırakırdı.
Bu diyarda yaşayan küçük kirpi Çıtır, çevresindeki sesleri dinlemeyi çok severdi. Yuvasının önüne oturur, bir yaprağın hışırtısından hangi ağacın onu gönderdiğini anlamaya çalışırdı. Çıtır’ın en yakın dostu, uzun kulaklı tavşan Pofuduk değil, gökyüzünde süzülen minik bir balon balığı olan Vira’ydı. Vira, rüzgârla yolculuk eder ve yukarıdan gördüğü her şeyi Çıtır’a anlatırdı.
Bir sabah Vira telaşla Çıtır’ın yuvasına indi. “Gümüşkıyı Nehri tersine akıyor!” diye seslendi. Çıtır dışarı çıktığında gerçekten de suyun denizden dağlara doğru ilerlediğini gördü. Nehir, kıyısındaki çiçekleri eğip büküyor, köprülerin altından geçerken küçük taşları yukarı taşıyordu. Daha da tuhafı, nehrin geçtiği her yerde canlıların gülümsemesi kayboluyordu.
Çıtır, dere kenarında oturan kaplumbağa Misket’e yaklaştı. Misket’in yüzü ciddi görünüyordu. “Dün akşam nehrin içinden bir kahkaha sesi yükseldi,” dedi. “Ardından suyun ortasında, üzerinde üç çizgi bulunan yuvarlak bir düğme gördüm. Düğmeyi alıp kıyıya koydum ama sabah yerinde yoktu.”
Çıtır ile Vira, nehrin ters akışını izleyerek yola koyuldular. Yol boyunca renkli kurdeleler taşıyan sincaplara, şarkı söylemeyi unutan bülbüllere ve birbirine selam vermeyi bırakan çiçeklere rastladılar. Herkes neşesini kaybetmişti. Yine de Çıtır’ın içinde minicik bir umut kıpırdıyordu. Çünkü nehir ne kadar tersine aksa da suyun üzerinde tek bir köpük hep aynı yöne gidiyordu.
Köpüğü izlediklerinde, iki kayanın arasında gizlenmiş yuvarlak bir kapı buldular. Kapının üzerinde üç çizgili bir düğme vardı. Çıtır düğmeye dokununca kapı açıldı ve karşılarına yeraltında uzanan ışıklı bir tünel çıktı. Tünelin duvarlarında binlerce küçük gülümseme parlıyordu. Kimi çiçeğe, kimi kuşa, kimi de bir çocuğun yüzüne benziyordu.
Tünelin sonunda, su çarklarının arasında yaşayan yaşlı bir su cini belirdi. Adı Urum’du. Elinde nehrin yönünü değiştiren büyük bir kol tutuyordu. “Gülümsemeleri ben topladım,” diye itiraf etti. “Yıllar önce kimse beni dinlemedi. Ben de herkesin neşesini saklarsam onların beni fark edeceğini düşündüm.”
Çıtır, Urum’a kızmak yerine onun yanına oturdu. “Biri seni dinlemediğinde üzülmen çok doğal,” dedi. “Ama başkalarının gülümsemesini saklamak, senin yalnızlığını azaltmaz. İstersen önce biz seni dinleyelim.” Vira da sessizce havada süzüldü. Urum, uzun zamandır kimsenin ona böyle yaklaşmadığını fark etti ve gözleri parladı.
Urum başından geçenleri anlattıkça nehir yavaşlamaya başladı. Çıtır, duvardaki gülümsemelerden birini alıp Urum’un avucuna koydu. “Bu senin olsun,” dedi. “Fakat diğerlerini de sahiplerine geri vermeliyiz.” Urum başını salladı, yön kolunu dikkatle çevirdi. Su önce durdu, sonra yeniden denize doğru akmaya başladı.
Gümüşkıyı Nehri eski yoluna döner dönmez çiçekler açıldı, bülbüller şarkılarını hatırladı. Kurdeleli sincaplar birbirlerine sarıldı. Urum da yeraltındaki yalnız evinden çıkıp nehrin kıyısına yerleşti. Artık su çarklarını onarıyor, yolunu şaşıranların hikâyelerini dinliyordu.
O günden sonra Masallar Diyarında herkes, birinin sessizleştiğini fark ettiğinde onun yanına oturup beklemeyi öğrendi. Çünkü Çıtır’ın söylediği gibi, bazen bir kalbin yeniden gülümsemesi için sihirli bir değnek değil, sabırlı bir kulak yeterdi. Nehir ise her akşam denize doğru akarken kıyıya küçük köpükler bırakırdı; her köpükte Urum’un yeni öğrendiği, içten bir gülümseme saklıydı.




